Libri
aīe: ⁊ ptꝫ ꝙ nō oꝑꝫ ꝙ aliqͦs precedat talē actūnec aliqͣ paſſio: qꝛ nō opꝫ ꝙ neceſſario p̄cedatillū actu nec ſpēs aliqͣ: qꝛ illa pōt ſtare cuꝫ taliactu. Si dicat̉ ꝙ ꝑ pctm̄ diminuit̉ inclinatioad virtutē. Cōtra aliter ſicut pͥus. qꝛ inclinatōaut ē ſubſtātia aut accūs. nō ſubſtātia: qꝛ nulla talis corrūpit̉ vl̓ minuit̉ ꝑ pctm̄ ẜm oēs. neceſt accidēs: qꝛ nō habitꝰ nec actus ẜm oēs necſpēs nec potētia ſil̓r. ptꝫ prius. Si em̄ eſſet habitus vel naturaliter inductꝰ vel īfuſus vel acqͥſitus. nō pͥmo mo: qꝛ nullus talis ibi poniturſcd̓o etiā mō nō cōſequit̉. nec acqͥſitꝰ: qꝛ talisacquirit̉ ex actibꝰ qͥ nō neceſſario p̄cedūt actūpct̄i: ſꝫ poſſunt ſeqͥ. Si dicat̉ ꝙ ꝑ talē actū eſtminus diſpoſitꝰ ad actuꝫ virtutis ꝙͣ ante: qꝛ ꝑillū actū inclinat̉ ad oppoſitū virtutis. Cōtradeꝰ pōt ſuſpēdere actiuitatē illiꝰ actꝰ pctī reſpectu gn̓atōis habitꝰ ⁊ iſtū actū annihilare:⁊ tn̄ remaneret ille pctōr ſicut prius. Ex iſtisptꝫ quō deꝰ nō peccaret ꝙͣtūcunqꝫ faceret oēꝫactu ſicut cā totalis quē nūc facit cū pctōre ſicut cā partialis: qꝛ pctm̄ vt dcm̄ eſt nihil aliuddicit niſi aliquē actū cōmiſſionis vel omiſſionis ad quē hoobligat̉ ꝓpter cuius cōmiſſionēvel omiſſionē hō obligat̉ ad penā eternā. deꝰaūt ad nullū actum pōt obligari: ⁊ iō eoip̄o ꝙdeus vult: hͦ eſt iuſtu fieri. ⁊ eſt exempluꝫ ad hͦꝙ ſi eſſet aliqͥs ſuperior reſpectu duoꝝ ⁊ preciperet vni facere aliqͥd ⁊ alteri nō. vnus in nōfaciēdo peccaret ⁊ alter nō. qꝛ ſcd̓s nō equaliter obligat̉ ſicut primus. obligatio gͦ facit aliquē pctōrem vel nō pctōrem. vn̄ ſi deus cauſaret odiū ſui in volūtate alicuius ſicut cā totalis (ſicut nūc ſemꝑ cauſat ſicut cā ꝑtialis) nūꝙͣ talis peccaret nec deus: qꝛ ad nihil obligat̉nec alius qꝛ actus ille nō eſſet ī ptāte ſua. Exiſtis ptꝫ tertio quo poſſunt pctā redire: eadeꝫin nuero: nō qꝛ illi actus preteriti redeāt ijdemnuero: ſꝫ qꝛ actus qͥ obligāt aliqueꝫ ad penameternā ante penitentiam deſtructa caritate ꝑpctm̄ illi actus p̄teriti vel alij cōmiſſi de nouoeiuſdē ſpēi cū pͥmis vel alteriꝰ ſpēi obligāt adeandē penā numero ad quā pͥmi obligabant:qꝛ ad penā eternā in numero: ⁊ hͦ ſi ante lapſūſcd̓m penitēs ꝓ pͥmo pct̄ō nō totaliter ſatiſfecit: ſꝫ ꝑticulariter. ſi aut totaliter ſatiſfecit: tūcnō dicit̉ illud pctm̄ redire: ſꝫ ſcd̓m pctm̄ ē grauius ꝓpter ingratitudinē ꝙͣ fuiſſet ſi pͥus nōn peccaſſet. hec oīa dico ſine aſſertione. Circaſcd̓m dico ẜm magr̄m ꝙ dicit̉ penitētia a puniēdo: nō tn̄ ſunt idē penitere ⁊ punire: qꝛ aliquis punit pctā alterius nō tn̄ penitet. ſꝫ penitere eſt actus penitētis de cōmiſſis de ſeipſo.Penitētia aūt multipliciter accipitur. vnomodo em̄ ꝓ actu penitetis. alio mō ꝓ ſacramē
to. Primo mō accipit̉ multiplicit̓. vno mō ꝓpena quā ſuſtinet penitens. alio mō accipit̉ ꝓactu effectiuo cauſatiuo talis penitētie. tertiomō accipit̉ ꝓ actu quē qͥs volūtarie aſſumit ꝓpctō cōmiſſo. Primus modus accipit̉ dupliciter vel pro aliquo interiori vel exteriori. primomo triſticia de pctō pōt dici penitētia ⁊ cōtritio. ſcd̓o mō aliqͥs actꝰ ī parte ſenſitiua pōt dici penitētia. Scd̓s modus pͥncipalis capiturdupliciter. vno mō ꝓ aliquo interiori effectiuopenitētie. alio mō ſpāliter ꝓ extrinſeco effectiuo penitētie. Primo mō diſplicentia de pctōcōmiſſo dicit̉ penitētia: qꝛ nata eſt in pluribꝰcauſare triſticiā q̄ ē penitētia. ſcd̓o mō ꝯfeſſiodicit̉ penitētia: qꝛ eſt cauſatiua verecūdie q̄ ēpena ⁊ ieiuniū ⁊ hmōi. Tertio mō accipiendopͥncipaliter pōt ſatiſfactio dici peniteria quevolūtarie accipit̉ ꝓ pctō cōmiſſo. ⁊ hͦ ſiue illaſit pena ſiue nō ſit. pōt em̄ aliqͦs voluntarie aſſumere vt deū diligat ſuꝑ oīa ꝓ ſatiſfactiōe. ⁊ſic aliqͥd delectabile p̄t dici penitētia. ⁊ ī iſtiseſt talis ordo: qꝛ pͥmo eſt actus deteſtandi peccatū cōmiſſū vel diſplicētia. ſcd̓o mō ſequit̉ exillo actu trifticia. Tertio mō ē acceptatio deteſtatōis ſiue volitōis triſticie cōſequentis. ⁊ſunt duo actꝰ deteſtatio ⁊ acceptatio ⁊ diſtincti: qꝛ poſſunt abinuicē ſeꝑari: ⁊ poſt primū actū vel ſcd̓m vel tertiū ponēdo ꝙ tertiꝰ actusſit acceptatio pene ꝯntis diſplicētiā vel deteſtatōem ſeqͥt̉ actꝰ puniēdi exterior. ⁊ hic variatur ẜm diuerſas regulas inſtitutas. Penitetia ſcd̓o mō principali accepta ꝓ ſacramentoſcꝫ ẜm magr̄m videt̉ eſſe actus aliquis punitiuus interior vel exterior ẜm alios nō eſt ita:ſꝫ ſola abſolutio ſacerdotis penitētia q̄ ē ſacramētū. Sed qͥcquid ſit dico ꝙ penitentia q̄ ē ſacramentū nō habet qͥd rei: ſꝫ tantū quid noīseius: ⁊ ideo qd̓libet qd̓ ponit̉ in eius diffinitōne exprimēte qͥd noīs eius pōt dici ꝑs penitētie q̄ eſt ſacramentū. Nūc aut penitētia ſacramentū ſic diffinit̉ vel deſcribitur ꝙ eſt abſolutio hoīs penitētis facta a ſacerdote iuriſdictionē habete ſub certa forma verboꝝ cū debitaintentōe ꝓlata ex inſtitutione verboꝝ diuinaefficaciter ſignificantiū abſolutionē aīe a peccato. ⁊ ſic homo penitēs ponit̉ ī iſta deſcription ⁊ multa alia. Circa tertiū dico ꝙ peccatū deleri nō eſt aliquā rem abſolutā vel relatiuā a pctōre amoueri vl̓ ſeꝑari: ſꝫ ē actū cōmiſſūvel omiſſū ad penā nō īputari. ⁊ hͦ ſiue illud cōtingat ꝑ ſolā ttanſitōem tꝑis vt ſi deꝰ ordinaret ꝙ qͥcūqꝫ cōmiſiſſꝫ talē actū ſi inueniret̉ ī atēpore illu actuꝫ cōmiſiſſe eſſet ordinatus adpenā eternā: ſꝫ ſi nō inueniret̉ illū actum commiſiſſe in b tꝑe ſequēte a nō eſſꝫ ordinatus ad
Scd̓m mēbrumpͥmi articuli
Tertiū
Scd̓m
Notandū
Tertiū membeꝝe