VIIQueſtio

VII

ſunt in quātitate ſubiectiue. et per cōſequensmutationes illorū accidentiū ſunt ſubiectiuein quātitate. Cōtra iſtaꝫ opinionē. qꝛ non eſtmotus niſi vbi aliquid ſe hꝫ aliter nūc ꝙͣ priusſed ſi quātitas precedēs corrūpitur ⁊ noua ꝓducitur: tūc nihil eſt ibi quod aliter ſe habeatnūc ꝙͣ prius. igitur nō poteſt hic eſſe perfectaratio motus. Itē quādo aliquid de nouo producitur: ⁊ nō de potētia materie vere creaturſed quātitas de nouo producta eſt ⁊ nō de potētia materie. aut em̄ ibi eſſet materia deferēseā quod manifeſtiſſime falſum eſt. Si dicasꝙ quādo producitur aliqua quātitas ſine materia ẜm ſe ⁊ ſine om̄i habitudine ad quātitatem preexiſtentē: tunc non creatur. ⁊ ſic nō eſtin propoſito: quia quātitas de nouo productadicit habitudinē ad quātitatē p̄exiſtentē. Cōtra. quādo aliqua res que fuit puruꝫ nihil. itaꝙ nulla potētia materie p̄exiſtat: tūc vere creatur. ſic eſt in propoſito de quātitate: et maxīecū fiat a deo qui nō requirit aliquā potētiammaterie in actione ſua. Cōfirmatur. quia licetquātitas habeat habitudinē ad deuꝫ creantēnihilominus vere creatur. cū igitur iſta quātitas precedens ſit ſibi oīno extrinſeca non obſtante ꝙ dicat habitudineꝫ ad eam nihilominus vere creatur. ideo poteſt dici tenēdo pͥmāopinionē de quātitate ꝙ nō ſit res diſtincta aſubſtātia ⁊ qualitate ꝙ eſt rarefactio ⁊ condēſatio in illis ſpeciebus. ⁊ hoc ſine qualitate etquātitate abſoluta de nouo adueniēte. ⁊ tuncfieret ꝑ iſtū modū ꝙ de denſo fieret rarū ꝑ ſolāextenſionem. ita ꝙ rarefieri ⁊ cōdenſari nihilaliud eſt ꝙͣ aliquod corpꝰ ꝑ virtutē creatā aliquādo occupare maiorē locū: aliqn̄ minorē ſine oī abſoluto de nouo adueniente. ita ꝙ raritas nihil addit niſi extenſionē alicuius corporis ⁊ coexiſtentiā pluribꝰ ꝑtibus loci ꝙͣ prius.ita ꝙ hoc nomen raritas vel cōceptus eius ſignificat ſubſtantiā vel qualitateꝫ principalit̓ſicut p̄dictas: ⁊ conotat multas alias res velꝑtes loci: quibꝰ ꝑtes corporis rari coexiſtūt: etnullā aliā rem dicit. Denſitas ecōuerſo eandēſubſtantiā ⁊ qualitatē ſignificat principalit̓ ⁊ꝯnotat coexiſtentiā earū ꝑtiū que prius coexiſtebāt pluribꝰ ꝑtibus loci: nūc coexiſtere pautioribus ꝑtibus loci: ita ꝙ prius tres ꝑtes forme corporis rari coexiſtebāt tribus partibusloci. nunc autē in denſo ille tres partes eēdeꝫnūero coexiſtūt vni ꝑti loci. et hͦ totū pōt fieriꝑ virtutē creatā ⁊ ſine aliquo abſoluto adueniente de nouo vel recedēte. vn̄ ẜm iſtā viā quādo de raro fit denſuꝫ ille tres ꝑtes prius coexiſtentes tribus ꝑtibus loci nūc mouent̉ localiter ꝑ cōdenſatōem ad minorē locū ⁊ coexiſtūt

tm̄ vni ꝑti eiuſdē loci vel alterius: qn̄ aūt ecōtra de denſo fit raruꝫ tūc ille tres ꝑtes nūc prius coexiſtentes vni parti loci ꝑ rare factōnemcoexiſtūt tribus partibus loci. ⁊ ſic mouenturlocaliter ad maiorē locuꝫ. ⁊ iſto mō pōt facilit̓ſaluari ꝙ q̄libet pars rari eſt rarior ⁊ denſi dēſior: qꝛ in pͥmo ſaluat̉ ꝑ hoc ꝙ qͣlibꝫ pars coexiſtit maiori loco ꝙͣ prius. In ſcd̓o ꝑ hoc ꝙ quelibet coexiſtit minori loco ꝙͣ pͥus. Tenēdo tamēaliā opinionem de ꝙͣtitatē ꝙ ſit res diſtīcta aſubſtātia ⁊ qͣlitate: tūc teneo duas ꝯcluſionesPrima eſt ꝙ in rarefactōe ⁊ cōdenſatiōe totaꝙͣtitas precedēs corrupit̉ ⁊ alia de nouo generatur. Scd̓a eſt ꝙ illa ꝙͣtitas ꝓducitur a ſolodeo ⁊ nō a creatura. Prima ꝯcluſio ꝓbatur: qꝛeodē mō ſe habēt rarefactio ⁊ cōdenſatio quoad ꝙͣtitatē in euchariſtia ſicut in ſubſtātia panis: ſꝫ ibi eſt noua ꝙͣtitas lꝫ precedēs maneatqn̄ de denſo fit rarū: tūc tota illa ꝙͣtitas eſt intoto ⁊ pars in ꝑte. Tūc quero de ſubiecto īmediato illius ꝙͣtitatis de nouo adueniētis quādo de denſo fit rarū aūt illud ſubiectū retinetꝙͣtitatē p̄cedētē qn̄ recipit nouā aut non. ſi ſictūc in eodē ſubiecto pͥmo eſſent due ꝙͣtitatesinformatiue naturaliter qd̓ eſt impoſſibile. ſinō: tūc aūt illa ꝙͣtitas p̄cedens trāſit ad aliudſubiectū: ⁊ hͦ eſt impoſſibile ꝑnaturā: aut corrūpit̉. ⁊ ſic habet̉ ꝓpoſituꝫ. Si dicas ꝙ materia tota exiſtēs ſub ꝙͣtitate precedente nō recipit ꝙͣtitatē nouā: ſꝫ vna ꝑs materie recipit nouā alia nō. Cōtra. ex hoc ſequunt̉ duo incōuenientia. vnū ꝙ nō quelibet pars rari eſt rara:qꝛ qn̄ de denſo fit rarū nulla pars pōt fieri rara ẜm iſtā viā niſi recipiat nouā ꝙͣtitatē: quianō eſt rarior niſi quia eedē partes materie informant̉ iā pluribus partibus ꝙͣtitatis ꝙͣ prius: ⁊ illis partibus pluribus ꝙͣtitatis partesmaterie rarefacte coexiſtūt: ſi ille partes q̄ nōrecipiūt nouā ꝙͣtitatē nō informant̉ nec coexiſtunt pluribus partibus ꝙͣ prius. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nonſunt rariores ꝙͣ prius. ⁊ ſic nō q̄libet pars rarieſt rara. Scd̓m incōueniēs eſt ꝙ illa pars ſubſtantie recipiens ꝙͣtitatē de nouo prius informatur ꝑ ꝙͣtitatem. ⁊ ſic aliqua pars forme ſubſtantialis naturaliter ꝑficeret materiam ſineꝙͣtitate. qd̓ eſt impoſſibile. vel ſi pͥus informabatur ꝙͣtitate cū illa non corrumpatur per te.ſequitur ꝙ in illa parte materie ſunt due partes eque primo ꝙͣtitatis illius. qd̓ eſt impoſſibile. Ideo ꝙͣtum ad iſtam queſtionē teneo ꝙtota ꝙͣtitas precedēs corrumpit̉. ⁊ hec eſt opinio Ioh̓. ⁊ alia de nouo ꝓducitur. Scd̓a concluſio ꝓbatur: ſcꝫ ꝙ illa ꝙͣtitas producitur aſolo deo: qꝛ omīs cā ſcd̓a requirit paſſuꝫ in qd̓agat: qꝛ aliter creatura poſſꝫ creare ſicut dc̄m

T iiij