QueſtioXIII
XIII
eſt talis error: pͥmo oportet illū errorem corrūpi ⁊ poſtea prudentiā ex actibus generari. qn̄auteꝫ nō eſt talis error tunc ſufficit generatioprudētie ad cuius conformitatē poteſt fieri actus ille virtuoſus: ſed quicquid ſit nō videturaliquid eſſe in intellectu quādo eſt negatio tāprudentie ꝙͣ habitus erronei: ad cuius conformitatē actus volūtatis poteſt fieri virtuoſusꝙͣ quādo eſt in intellectu error habitualis oppoſitus illi prudētie. Scd̓o dico ꝙ cōformitas actus volūtatis ad prudētiam habitualēnō ſufficit ad actum virtuoſum. qd̓ patet: quiaſicut dictū eſt habitus vnus nūꝙͣ inclinat adactū alterius habitus cauſando vel regulādovel quōcūqꝫ niſi mediāte actu proprio ad quēprimo inclinat. patet de habitu principij quinunꝙͣ inclinat ad actū cōcluſionis niſi mediāte actu reſpectu illius principij ad que primoinclinat. totū iſtud patet per experiētiā: quiaſi ſit ſolus habitus principij in intellectu ⁊ nōeliciatur aliquis actus reſpectu illius princi:pij nō plus faceret habitus ad ſciendū cōcluſionē ꝙͣſi nō eſſet talis habitus in intellectu.cū igitur de ratōe prudentie ſit regulare actūvolūtatis: quia eſt recta ratio agibiliū: impoſſibile eſt ꝙ reguletur habitus quicūqꝫ in intellectu niſi mediāte actu ſuo non plus ꝙͣ ſi talishabitus nō eſſet in intellectu. igitur prudētiahabitualis nō ſufficit ad actū rectū: ſed neceſſario requirit̉ prudētia actualis. Preterea impoſſibile eſt ꝙ de actu nō virtuoſo vel demeritorio fiat virtuoſus per aliquid mere naturale: qd̓ nullo modo eſt in poteſtate noſtra: ſꝫ poſito ꝙ cōformitas ad prudentiā habitualē ſufficeret ad actu virtuoſum ſuppoſito ꝙ eliceretur debito modo ẜm oēs circūſtātias. exceptoꝙ nō ineſſet talis ratio habitualis. iſte actusprimo nō eſt perfecte virtuoſus: qꝛ deficit conformitas ad prudētiam habitualē: ſed ſi poſtgeneretur prudētia habitualis ſtante eodemactu in volūtate: tūc diceretur ille ideꝫ actusperfecte virtuoſus: quia prius ad perfectā virtutē nō deficit niſi cōformitas ad ratiōem habitualem. ⁊ iam habet̉ illa cōformitas per generatiōem prudētie. igitur ſequitur ꝙ ille actꝰqui primo nō fuit virtuoſus propter defectumillius: iam eſt virtuoſus generato illo habitucum igitur generatio illius prudētie ſit merenaturalis: ⁊ nullo modo in poteſtate noſtra ſequitur ⁊cͣ. ſimiliter ſequit̉ ꝙ de actu virtuoſofit nō virtuoſus per corruptōam alicuius mere naturalis puta per corruptionem illiꝰ prudentie habitualis: ſi ſtante ſemꝑ eodem actu⁊ volūtate corrumpit̉ habitus prudētie. ⁊ percōſequens cōformitas actus volūtatis ad pru
dētiam habitualē nō ſufficit ad perfectam rectitudinē in actu. Tertio dico ꝙ ad rectitudinē actus volūtatis requirit̉ prudētia actualisactualiter inherens illi cuius eſt talis actꝰ rectus. hoc patet ꝙ ẜꝫ oēs ad actū virtuoſum aliqua prudētia requirit̉ neceſſario: ſed nec aptitudinalis nec habitualis ſufficiūt. igit̉ neceſſario requirit̉ prudētia actualis. Sed ꝙ prudētia actualis neceſſario requiritur poteſt dupliciter intelligi. vno modo ꝙ primo eliciaturaliquis actus volūtatis ẜm omēs circūſtantias requiſitas ad actū virtuoſum. excepta prudētia ſiue recta ratōe: ⁊ ꝙ poſt manente eodēactu ī volūtate preciſe ⁊ nullo alio elicito pergeneratōem prudētie fiat iſte actus qui priusnō fuit virtuoſus ꝓpter defectū prudētie fiatinquā virtuoſus ꝑ generatōem prudētie quomodo ponit Ioh̓. in primo in materia de caritate: ⁊ in quotlibet. ⁊ iſte intellectus eſt īpoſſibilis. qd̓ ꝓbatur in queſtiōe de cōnexiōe virtutū. qꝛ hoc dato nullus actus eſſet intrinſece⁊ neceſſario virtuoſus: ſed ſolū cōtingēter ⁊ extrinſece: quia per generatōem prudētie fieretille actus virtuoſus: ⁊ per corruptōem eius fieret vicioſus ſemper manēte eodē actu in volūtate. q̄re ibi. Alio modo poteſt intelligi ꝙ reqͥritur prudētia tanꝙͣ obiectū partiale ⁊ cauſaefficiens partialis ip̄ius actus virtuoſi. ⁊ percōſequens nihil oportet ꝙ prudētia precedatillū actū virtuoſum cuius ratio eſt ſicut cauſaeffectum vel ſaltem ꝙ ſimul producatur cumillo actu ſimul dico tēpore: licet de facto natura ſit prior illo actu virtuoſo: quia poteſt ſeparari ab eo ⁊ nō econuerſo. ⁊ iſte intellectus eſtbonus verus ⁊ ſanus. Si dicas ꝙ eodē modopoteſt dici ꝙ prudentia habitualis non ſequitur actū virtuoſum: ⁊ facit de nō virtuoſo virtuoſum: ſicut prius probatuꝫ eſt: ⁊ ꝙ preceditactu voluntatis vel tempore vel natura ſicutobiectū partiale ⁊ partialis cauſa ip̄ius actusvirtuoſi. ⁊ per cōſequēs nō probatur ſufficienter ꝙ requiritur prudētia actualis ad actū virtuoſum: quia ẜm iſtā viā ſufficit prudentia habitualis. Reſpōdeo. licet prima ratio prius facta poteſt euacuari per iſtā reſpōſione. non tamē ſcd̓a ratio: qꝛ nunꝙͣ habitus aliquis inclinat quōcunqꝫ ad actum alterius habitus niſimediante actu habitus ad quē primo ⁊ ꝓprieinclinat. ⁊ per cōſequēs ſi prudentia habitualis inclinat ad actu virtuoſum volūtatis. hocerit neceſſario per actū prudentie: qꝛ aliter noplus cauſaret nec regularet. actum voluntatis ꝙͣ ſi non eſſet talis habitus in intellectu.Si dicas. ꝙ ponēdo prudentiā actualē in intellectu cuꝫ alijs requiſitis nō ſufficit ad recti
Obijcitur primo
E