Librierti
quorūcunqͣꝫ obiectoꝝ excepta ratōne recta inratione obiecti pōt voluntas elicere mediante recta ratione pōt elicere ſine ea ⁊ cū ſola apprehenſione illoꝝ obiectoꝝ. ptꝫ em̄ ꝙ ſicut volūtas pōt velle abſtinere ꝓpter deū loco ⁊ tēpore. ⁊ ſic de alijs circūſtatijs mediāte actu dictatiuo intellectus: ita poteſt velle abſtinereꝓpter deū loco ⁊ tēpore ⁊cͣ. ſi ſolū intellectusapprehendit iſtā ꝓpoſitiōem volendū eſt abſtinere propter ⁊c. ⁊ ſi intellectus nullo modoaſſētiat illi cōplexo: quero ſi illa volitio ſit virtuoſa intrinſece vel no. nō poteſt dici ꝙ ſic: qͥanon elicit̉ conformiter rationi recte ẜm predicta: qd̓ neceſſario requirit̉ ad actū virtuoſum.Si dicas ꝙ ſic: quia talis actꝰ elicit̉ ſicut ratōdictaret. ⁊ ideo lꝫ actualiter nō conformet̉ rationi recte: tamen cōformat̉ aptitudinaliter.⁊ hoc ſufficit. Cōtra. recta ratio dictaret ꝙ volendū eſt abſtinere propt̓ deū ⁊cͣ. ⁊ hoc conformiter rationi recte. hoc eſt: quia ſic dictatū eſta rōne recta aliter nō erit recta: ſed erronea. ſꝫvolitio habens deū ⁊ alias circūſtantias ꝓ obiecto preter rōnem rectā nō eſt eadē numero:nec ſpē cū volitōe q̄ eliceret̉: qꝛ ſic eſſꝫ dictatūa rōne recta propt̓ variatōem obiecti: puta rōnis recte. igit̉ illa que non habꝫ rōnem ꝓ obiecto: nō eſt nata cōformiter elici rōni recte: qͥarecta rō nō eliceret illū: ſed vnū aliū q̄ haberetrōnem pro obiecto. Si dicas ꝙ nō eſt iſte virtuoſus propter defectū prudentie. tūc pono ꝙcoexiſtat actus prudētie. Et quero tunc vtruꝫille actus volēdi coexiſtente actu prudētie ſitvirtus vel nō. ſi nō ptꝫ diſcurrendo per ſingulas cauſas huius: qꝛ nulla eſſet cauſa huius niſi quia illa volitio nō habet rectam rationē ꝓobiecto qꝛ per ypotheſiꝫ nullū aliud obiectūrequiſitū deficit ⁊ ratio recta coexiſtit. ⁊ om̄iatalia. vn̄ igitur eſt ꝙ nō eſt talis actus virtuoſus ſi ſit virtuoſus coexiſtente actu prudentieigitur ſequit̉ ꝙ actus primus nō virtuoſus intrinſece nec extrinſece. modo ſit virtuoſus intrinſece ꝑ ſolā coexiſtentiā prudentie. ⁊ cū voluntas pōt cōſeruare eunde actū ſtante primaapprehēſiōe illius cōplexi deſtructo illo actuprudentie ꝓpter aliqd̓ aliud negatiuū ſibi apparens. ſequit̉ ꝙ idē actꝰ numero fieret iteruꝫnō virtuoſus: qꝛ nō coexiſtit prudētie. ⁊ ſic qͥlibet actꝰ eſſet ꝯtingent̓ virtuoſus. igit̉ opꝫ neceſſario ꝙ actus qͥ eſt intrīſece ⁊ neceſſario virtuoſus ſic ꝙ nō p̄t fieri indifferēs vel vicioſusꝙ habeat nō tm̄ illas circūſtantias: ſed etiamrōnem rectā ꝓ obiecto. ⁊ ille ſolus eſt ſic virtuoſus ⁊ quilibet alius ſil̓r cōtingenter ⁊ extrinſece. Et eodē modo poteſt argui ſi ponatur ꝙactus dictatiuus illius cōplexi ſimul ponatur
cū actu apprehenſiuo eiuſdē ⁊ actu volēdi predicto. ⁊ ſil̓r ille actus volendi abſtinere ꝓpterdeū ⁊cͣ. excepta rōne pro obiecto poteſt cauſari ſine actu dictatiuo ẜm caſum prius poſitumita pōt cōſeruari ſine eodē ꝙͣtūcunqꝫ ſil̓ cauſātur: qꝛ nō plus dependet actus volendi ab eoin cōſeruando ꝙͣ in cauſando. ⁊ ſic ptꝫ primuꝫincōueniens. Scd̓m ſequit̉ ex primo ꝙ ꝑ ſolā poſitōem actus prudentie fieret actus volūtatis preexiſtēs virtuoſus vel meritorius qͥ tamen prius nō eſſet virtuoſus ꝓpter defectumrōnis recte ẜm caſum primū prius dictū: qꝛ cūactus prudētie ſic eſt naturalis ⁊ nullo mō inpoteſtate nr̄a. ſequit̉ ꝙ de nō meritorio vel novirtuoſo fieret virtuoſum ⁊ meritoriū ꝑ aliqͥdqd̓ nullo mō eſt in ptāte noſtra. ⁊ ſic de nō digno vitā eterna fieret dignꝰ ꝑ aliquid qd̓ nullo mō eſt in poteſtate nr̄a. qd̓ videt̉ abſurdumEodē mō ſi ꝓpter ſolā deſtructiōem actꝰ prudētie de actu virtuoſo ⁊ meritorio fieret nō virtuoſus ⁊ nō meritoriꝰ ẜm aliū caſum cū actusille prudētie ſit mere naturalis ſicut prius: ſeqͥtur ꝙ virtuoſus ⁊ dignus vita eterna fieret nōvirtuoſus ⁊ īdignus ꝑ aliquid qd̓ nullo modoeſſet in poteſtate ſua qd̓ eſt abſurdū: ⁊ iſta incōuenientia poſſunt vitari ponendo ꝙ rectarō ſit obiectu actus virtuoſi ⁊ non aliter vt videt̉. Ad primū argumentū ſcd̓e dubitatiōisdico ꝙ nō ſunt circūſtantie reſpectu actus in ntrinſece ⁊ neceſſario virtuoſi: ſed ſunt obiectaſcd̓aria reſpectu illius actꝰ: ſed ſunt circūſtantie reſpectu illoꝝ actuū ſiue ſint actus voluntatis ſiue intellectus ſiue cuiuſcunqꝫ alteriuspotentie qͥ ſolū ſunt virtuoſi extrinſece ẜꝫ quādā denoīatōem extrinſecā ꝑ cōformitatem adactū aliquē intrinſece virtuoſum: qꝛ tales actꝰpoſſunt ſemꝑ ijdem remanere ⁊ circunſtantievariari: ſicut idē poteſt eſſe actus volendi aliquid ⁊ intelligendi ⁊ ambulandi propter finēbonū ⁊ malū cū recta ratione ⁊ cōtra rectā rationē. ⁊ ideo reſpectu taliū dicunt̉ proprie eſſecircūſtantie: ſed actus qͥ eſt neceſſario ⁊ intrīſecē bonus nō eſſet idē variata quacūqꝫ circūſtantia ꝙ variato obiecto nō poteſt actus eſſeidē ꝓpter tranſitū a cōtradictorio in cōtradictoriū. ⁊ ideo reſpectu actus nō ſunt ꝓprie circūſtantie. Et ſi dicat̉ oīno ꝙ ſic tūc dicunt̉ circūſtātie: qꝛ nō ſunt obiecta principalia: ſꝫ ſcd̓aria ſaltē aliqua lꝫ finis ſit obiectum prīcipaleAd aliud dico ꝙ idē actus pōt habere diuerſas denoīationes vt terminat̉ ad diuerſa obiecta. de hoc q̄re in. iiij. q. de penitētia. Ad tertiū dico ꝙ actus exterior nō habꝫ propria voluntatē ſicut ymaginat̉ Ioh̓. de hoc quere inquotlibꝫ. Ioh̓. ⁊ reſponſionē ſupra ad argumē
Ad primū argumentū ſcd̓i dul
Ad ſcd̓m argu-
Ad tertiū dubiu
fit