XIIOneſtio
XII
Elactus eliciant̉ in appetitu ſenſitiuo generatiui habituū: tn̄ pōt eſſe tāta rebellio carnis adſpm̄ ꝙ cauſario talis habitus pōt oīno īpediri. Exēplū de paulo qͥ habuit ſtimulū carnis qͥnō potuit ab eo naturalit̓ ꝑ actꝰ naturales auferri ſicut ſatis ptꝫ: ⁊ tn̄ ip̄e fuit caſtus ⁊ tēperatus. Preterea. qn̄ duo cōtraria generant̉ augmentant̉ vel cōſeruant̉ ex diſtinctis cauſis:ꝙtūcunqꝫ vna cā ſit approximata fortior poterit impedire eā. igit̉ ꝙͣtūcunqꝫ cā generatiuahabitus virtuoſi denoīatiue aproximet̉ in appetitu ſenſitiuo qͥ aliqn̄ pōt eſſe voluntas ⁊ volitio: qꝛ nō videt̉ incōueniēs ꝙ volūtas cauſet⁊ cōſeruet aliquē habitū in parte ſenſitiua ſicut in qͣrto dicet̉: aliqn̄ actus imperati a volūtate generant talē habitū ſicut ptꝫ de actibꝰtēperantie ⁊ alijs virtutibus q̄ requirunt actꝰin parte ſenſitiua: tn̄ cā cōtraria impediēs poteſt eſſe ita fortis ꝙ totā illā actiuitatē deſtruat ⁊ generatōem habituū īpediat. ⁊ hoc aliqn̄pōt eſſe cibus bonus aliqn̄ bona cōplexio naturalis ſicut calor vel ſanitas vel aliquid taleScd̓a cōcluſio ꝙ qͥcunqꝫ habitus partis ſenſitiue inclinās ad opera bona ex gn̄e ſicut habitus partis ſenſitiue inclinās ad tēperate cōedendum cōpatit̉ ſecū qd̓cunqꝫ viriū in volūtate ⁊ cōtrariū virtuti volūtatis reſpectu illiꝰobiecti. ꝙ aūt ſecū cōpatiat̉ vitiū diſꝑatū qd̓reſpicit aliud obiectū oīno. ptꝫ: qꝛ nulla eſt repugnātia. Ꝙ aūt cōpatit̉ vitiū oppoſitū virtutis: qd̓ reſpicit oppoſitū iſtius habitus. ꝓbat̉: qꝛ talis actus in parte ſenſitiua pōt indifferēter fieri bona intētōe ⁊ mala ꝓpter malūfinē conformiter recte rōni vel difformiter ⁊ ſiprimo fiat bona intētōne. tunc ſtat cū virtutein volūtate inclināte ad illū actum ſi poſt fiatmala intentōe: tūc corrūpit̉ virtus ⁊ generat̉vitiū ⁊ ſemꝑ ſtat idē habitus in appetitu ſenſitiuo qͥ eſt virtuoſus ⁊ vitioſus denoīatōe extrinſeca ⁊ non intrinſeca pōt primo denoīarivirtuoſus poſt vitioſus ſtante ſemꝑ eodē actuvniformit̓ nō variato in appetitu ſenſitiuo ꝓpter ſolā variatōem actus volūtatis. Quantū ad quartū articulum huius tertij argumētiſit hec pͥma cōcluſio. nulla virtus moralis necactus virtuoſus eſt poſſibilis ſine oī prudētiaqꝛ nullus actus eſt virtuoſus niſi ſit cōformisrecte rōni: qꝛ recta ratio ponitur in diffinitiōevirtutis ſcd̓o ē thicoꝝ. igitur qͥlibet actus ⁊ hītus virtuoſus neceſſario requirit aliquaꝫ prudentiā. Et ſi queras vtrū poſt generatōem virtutis poſſit elici actus virtuoſus ſine actu prudentie. Reſpondeo ꝙ nō. qꝛ nullus virtuoſe agit niſi ſciens agit ⁊ ex libertate. et ideo ſi aliquādo talis actus voluntatis eliciat̉ a tali ha
XIIbitu ſine actu prudentie: ⁊ nō diceretur virtuoſus nec eſt: ſed magis vitioſus ſicut actus appetitus ſenſitiui habituati ſicut in fatuis. ptꝫꝙ aliqui volunt qd̓ prius virtuoſe voluerūt ꝓpter habitū derelictū in volūtate qͥ īclinabatad actus virtuoſos qn̄ fuit ī bono ſtatu: ſꝫ nūcnō eſt actus virtuoſus: qꝛ nec eſt talis laudabilis nec vituperabilis ꝓpter actus ſuos. ⁊ ratio eſt: qꝛ neſcit quid facit eo qd̓ nō habet prudentiā ſiue rectā rōnem. Si q̄ras de actu prudentie in quo genere cauſe ſe habet ad actumvirtuoſuꝫ. Ex quo neceſſario requirit̉ per te eteffectus ſufficiēter dependet ex cauſis ſuis eſſentialibus. igitur ⁊cͣ. Rn̄deo ꝙ eſt cauſa efficiens neceſſario requiſita ad actū virtuoſumſine quā impoſſibile eſt actū eſſe virtuoſuꝫ ſtāte ordinatiōe diuina q̄ nunc eſt: ita ꝙ ad actuꝫvirtuoſum meceſſario requirit̉ actiuitas actꝰprudentie ⁊ actiuitas voluntatꝭ: ita ꝙ ille duecauſe ſunt cauſe partiales cuꝫ deo reſpectu actus virtuoſi. Scd̓a ꝯcluſio eſt ꝙ prudentia7primo mō pōt eſſe ſine oī actu virtuoſo ⁊ habitu. ꝓbat̉ ſic: ille actus qͥ primo cōformat̉ alteri ⁊ qͦ de neceſſitate ponit̉ poſito altero nō eſtprimo virtuoſus formaliter. hoc pꝫ: qꝛ ille actꝰqͥ neceſſario cōformat̉ alteri nō eſt primo laudabilis nec ꝓpter illū laudamur nec vituperamur. patet etiā ꝑ exempluꝫ de actu appetitusſenſitiui qͥ neceſſario ponit̉ poſita apprehēſione ſenſitiua: iō nō eſt pͥmo laudabilis: ſꝫ ſi actꝰvirtuoſus neceſſario poneret̉ poſita recta ration nccͣrio ꝯformaret̉ ſibi. ⁊ ſic ille actꝰ nō eētpͥmo virtuoſus: ſꝫ actꝰ intellectꝰ cuiꝰ oppoſitūē ſupra ꝓbatū. Scd̓o ſic. actꝰ qͥ de neceſſitateelicit̓ altero elicito: nō eſt pͥmo in ptāte voluntatis: qꝛ qn̄ ad pͥmū neceſſario ſequit̉ ſcd̓ꝫ: tūcſcd̓m nō eſt in ptāte volūt atis niſi pͥmū ſit inptāte volūtatis: ſꝫ ſi volitio neceſſario ꝯformetur rōni poſita rōne neceſſario ſequit̉ volitio.igit̉ actꝰ volūtatis nō eſt in ptāte volūtatꝭ niſiqꝛ actꝰ intellectꝰ eſt ī ptāte volūtatꝭ. ꝯn̄s ē falſum: qꝛ actꝰ ītellectꝰ nō eſt pͥmo virtuoſus neceſt ī ptāte volūtatꝭ: qꝛ actꝰ pͥmo ⁊ eſſentialit̓ etintrīſece virtuoſus nō pōt idē manēs eſſe vitioſus: ſꝫ actus intellectus idē manēs p̄t igr̄ ⁊cͣ.Aſſumptū ptꝫ: qꝛ aliqͥs pͥmo ītelliges aliquidcū bona intētōe p̄t eūdē actū ꝯtinuare cū mala intētōe iſte actus intelligēdi idē nūero manēs eſt pͥmo virtuoſus ⁊ poſt vitioſus. igit̉ nōeſt pͥmo virtuoſus nec ē in ptāte volūtatis primo. Si dicat̉ ꝙ ꝓpoſitio particularis nō p̄tſciri cū mala intentōe ꝓpter certitudinē ⁊ rectitudinē. Cōtra. tanta eſt rectitudo in ꝓpo 3ſitōne vl̓i ſicut in particulari ⁊ certitudo. igitur ſi vna poteſt ſciri mala intentione et alia
MMſisgtia co
InEurꝭ ariigilꝰtidentalūrima cōcluſio
tidentalūrima cōcluſio
OOScd̓a cōcluſio
Inſtantia
PPEuaſio