XIIQueſtioſt
XII
ibi: qꝛ eadeꝫ eſt difficultas oīno nec maior necminor. Quō aūt prudentia diſtīguit̉ a ſcīa morali ⁊ quō nō: ⁊ exēplū de prudētia tribꝰ pͥmismōīs accepta. q̄re in diſtinctione de virtutibꝰmoralibꝰ. Scd̓a diſtīctio ē ꝙ hītuū moraliūq̄dā ſunt geniti ex actibꝰ īꝑatiuis executōnisformalit̓: q̄dā ſunt geniti ex actibꝰ rc̄tū eorūdēobiectoꝝ qͥ actꝰ nō ſunt formalit̓ īꝑatiui executōis: ſꝫ tm̄ eqͦualent̓ īꝑatiui: qꝛ ad illos actꝰ nōinclinat hītus talis qn̄ eſt īpedimētū executōnis: ſꝫ amoto oī tali īpedimēto: tūc ad tales actus īclinat hītus de neceſſitate. Exēplū pͥmialiqͥs vult patient̓ ſuſtinere mortē ꝓ defēſiōefidei ⁊ intētata ſibi morte īꝑat potius ſuſtinere talē mortē vel penā ſine rebellione. iſtd̓ imperiū nō eſt niſi velle actualit̓ ſine ꝯͣdictōe ſuſtiuere mortē qn̄ mors ſibi affert̉. Alid̓ exēplūeſt aliqͥs habēs actualit̓ multas diuitias vultactualit̓ dare illas pauꝑibꝰ ꝓ amore dei ⁊ imperat actu alit̓ amoto īpedimēto potētijs executiuis: vt nūc exequant̉ qd̓ īperiū nō eſt alid̓ꝙͣ velle ſic actualit̓ dare amoto oī īpedimētoſi em̄ eſſet īpedimentū: tunc nō rationabilitervelle eēt dare abſolutē: ſꝫ tm̄ ꝯditiōalit̓ puta ſitale īpedim̄tū nō eēt. Exēplū ſcd̓i. aliqͥs velletſuſtinere morteꝫ ꝓ defenſiōe fidei: ſi mors īmineret ſibi ⁊ ſi nō eſſet īpedimentū. ſil̓r ꝙͣtū adaliud exēplū aliqͥs vellet libent̓ dare diuitiasꝓ amore dei ſi hret eas ⁊ ſi nō eſſet īpedimētūſꝫ qꝛ nō hꝫ iō nō p̄t rōnabiliter abſolutē dare ꝓpter īpedimentū. Iſtud velle eſt actus īperatiuꝰ nō formalit̓ ſꝫ eqͥualent̓. ex iſtis actibꝰ diſtīctis hitus ſpē diſtīcti generant̉. tū ꝓpter diſtīctōem ſpecificā obiectoꝝ. tum qꝛ vnꝰ hꝫ īpedimentū ꝓ obiecto aliꝰ qͥ eſt formalit̓ īꝑatiuꝰ nōhꝫ tū qꝛ ꝙͣtūcūqꝫ hitus ille gn̓atꝰ ex actibꝰ generatꝭ eqͥualent̓ augeret̉ in īfinitū nūqͣ īclinaret ad actū īperatiuū formalit̓. Diſtīctio iſtoꝝptꝫ ꝑ ſeꝑabilitatē actuū: qꝛ aliqͥs pōt hre actuīperatiuū eqͥualent̓: ⁊ ſi nunꝙͣ hēat actū imꝑatiuū formalit̓. Tertia diſtinctio eſt ꝙ iuſticia⁊ q̄libet alia virtus moralis ẜm qd̓ nō eſt aliavirtus: nec formalit̓ nec eqͥualent hꝫ qͥnqꝫ gradus nō qͥdē eiuſdē ſpēi ſꝫ diſtīctarū ſperū. Primus gradus eſt qn̄ aliqͥs vult facere oꝑa iuſtacōformiter rōni recte dictāti talia oꝑa eſſe facienda ẜm determinatas circūſtātias reſpicientes p̄ciſe ip̄m obiectū ꝓpter honeſtatē ip̄iꝰoꝑis ſicut ꝓpt̓ finē puta intellectꝰ dictat ꝙ oētale opus eſt faciendū tali loco tali tꝑe ꝓpterhoneſtatē ip̄ius oꝑis vel ꝓpter pace vl̓ aliudtale ⁊ volūtas elicit actu volendi talia oꝑa cōformiter iuxta dictamen intellectꝰ. Scd̓s gradus eſt qn̄ volūtas vult facere oꝑa iuſta ẜꝫ rectū dictamē predictū ⁊ ꝓpter hoc cū intētiōe
nullo modo dimittendi talia ꝓ quocūqꝫ qd̓ eſtcōtra rectā rōnem ⁊ nō ꝓ morte ſi recta ratiodictaret tale opus nō eſſe dimittendū ꝓ morte: puta ſi hō velit ſic honorare pr̄em ẜm predictu dictamē rectū loco ⁊ tꝑe ⁊c. cū intentōe ⁊volūtate nō dimittendi illū hoīem ꝓ morte ſiīmineret. Tertiꝰ gradus eſt qn̄ aliqͥs vult taleopꝰ facere ẜꝫ rectā rōneꝫ p̄dictā cū intētōe ⁊cͣ.⁊ ꝓpt̓ hͦ vult tale opꝰ ẜm circūſtatias p̄dictasfacere p̄ciſe ⁊ ſemel: qꝛ eſt ſic dictatū a recta ratione. Quartꝰ gradus eſt qn̄ vult illud facereẜm oēs ꝯditōes ⁊ circūſtātias p̄dictas ⁊ p̄terhͦ ꝓpter amorē dei preciſe: puta qꝛ ſic dictatuꝫeſt ab intellectu ꝙ talia oꝑa ſunt faciēda ꝓpt̓amorē dei p̄ciſe. ⁊ ita vl̓r eſt ꝑfecta ⁊ vera virtꝰmoralis de qua ſctī loquunt̉. Ꝙ aūt ſit ꝓprievirtus moralis. ptꝫ pͥmo: qꝛ proprie generaturex actibus moralibus ⁊ inclinat ad actus conſimiles ⁊ dirigit in actibus reſpectu eorūdemobiectoꝝ qd̓ proprie pertinet ad virtutē moralem. Scd̓o qꝛ variatio finis nō variat virtutēꝙͣtū ad moralitatē vel nō moralitatē: qꝛ reſpectu diuerſoꝝ finiū poſſūt eſſe diuerſe virtutesmorales. h̓ aūt ſolū variat̉ finis a tribus pͥmisgradibꝰ. Tertio qꝛ viciū oppoſitū eſt ꝓprie vitiū morale. igit̉ iſtud eſt virtus moralis. Quītus gradꝰ qn̄ aliqͥs eligit facere tale opꝰ ⁊ nōp̄dictas cōditiōes excepto fine qn̄ indifferent̉poteſt fieri ꝓpter deū tanꝙͣ propter fineꝫ autpropter honeſtatē vel pacem vel aliquid taleqd̓ dico pro intentiōe ph̓i ⁊ propter hoc elicittale opus facere actu imperatiuo formalit̓ nōtantū equiualenter. ⁊ ſi tunc velit actu imperatiuo formaliter facere vel pati aliquid quodex natura ſua excedit cōem ſtatum hoīm: ⁊ eſtcontra naturalem inclinatōem: vel ſi tale opꝰnon excedit cōem ſtatum hoīm: nec eſt hoc cōtra inclinatōem naturalem ꝙͣtum eſt ex natura actus: tn̄ ex circunſtantia eſt cōtra inclinatōem naturalē. talis inquā actus imꝑatus formalit̓ tale opus eſt gn̓atiuꝰ virtutꝭ heroyce vl̓elicitꝰ a virtute heroyca ẜm intentionem ph̓i⁊ ẜm veritatē ⁊ nullus alius hītus gn̓atus exqͥbuſcūqꝫ alijs actibus eſt virtꝰ heroyca. Exempla primi. aliquis vult actu imperatiuo formaliter morte ſibi īminente pro defenſione fideiſiue combuſtione ſibi īminente ſuſtinere mortem vel combuſtionē. Exemplum ſcd̓i aliquishabens iuſticiā pro nullo qd̓ eſt contra rectārōem vult deſerere iuſticiā ⁊ facere iniuſticiā⁊ poſt exponitur igni vel carceri perpetuo niſifaciat iniuſticiā hoc nolle facere iniuſticiā nōexcedit cōem ſtatum hoīm: ſed nolle ſic ꝙͣtumad illā circunſtantiā q̄ eſt recta rō vl̓is exceditcōem ſtatū hoīm. ſi tūc ille citius vult actu im
Oy
pria d̓ſtinctio
Intadiſtinctio