XQueſtio
tegritate circūſtantiarū. Exemplū. actus appetitus ſenſitiui nō eſt natus eſſe bonus moraliter ex ſe: ſꝫ denoīatione extrinſeca ſicut prius dcm̄ eſt non ē bonus ex integritate circunſtantiarū: puta ex hoc ꝙ fit in loco determinato tꝑe determinato ⁊c. ẜ quando actus natuseſt eſſe bonus moraliter: tunc ad bonitatemactus requiritur integritas circūſtantiarū: ⁊quādo deficit aliqua circūſtantia: tūc nō ē bonus moraliter: ſed neceſſario reqͥritur illa circunſtātia ad bonitatē actus moralis licet forte non ſit vitioſus: qꝛ intenditur malus finis.Ad aliud dico ꝙ actus diligendi deū ꝓpterſe tanꝙͣ ꝓpter finē: ⁊ poſt ꝓpter aliud ſunt actus diſtincti ſpecie. Ꝙ aūt ſunt diſtīcti actꝰſpecie ptꝫ: qꝛ qͥncūqꝫ obiecta primaria aliquorū actuū variant̉: neceſſario variāt̉ illi actus:qꝛ impoſſibile eſt ꝙ vnus actus nunc terminetur ad vnū primarium obiectū: ⁊ poſt terminetur ad aliud obiectū primariū: ſed fines ſūt obiecta primaria voluntatis: qꝛ cum volūtas nodiligit aliquid niſi ꝓpter finē magis diligit finē: quia ſine illo nō diligeret aliud: ⁊ ptꝫ quiaſi eſſent duo reſpectu duoꝝ obiectoꝝ quorumvnus actus eſſet cauſa alterius: ſi illa duo obiecta primo diligerentur vno actu: illud obiectū eſſet primū cuiꝰ actus ē cauſa alterius qndiligunt̉ diſtinctis actibus: ſed ſi diligeret finē vnico actu ⁊ alid̓ ꝓpter finē alio actu: actꝰquo diligo finē eſſet cā reſpectu alterius actꝰ:qꝛ non diligo illud niſi qꝛ diligo finē: et ita poſito actu reſpectu finis p̄t alius poni: ⁊ nō poſito nō pōt poni per cauſam. igitur ē cauſa perꝓpoſitōem frequenter acceptaꝫ. igitur ſi vnoactu diligo fine ⁊ alius finis eſt obiectum primariū. igitur ad variatōem finiū ſequitur variatio actuū. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſunt diſtincti actus. Ꝙautē diſtinguātur ſpecie ptꝫ: quia vnus ē actꝰfruendi deo ⁊ alius actus fruendi creature. etſil̓r actus vnus ē actus amoris amicitie: ⁊ aliꝰactus amoris cōcupiſcentie q̄ diſtingunt̉ ſpē.Si dicas ꝙ finis eſt cauſa equiuoca actus moralis igit̉ nō obiectu. Rn̄deo. oēs circūſtantieactus volūtatis ſunt obiecta ꝑtialia illiꝰ actꝰ:ita ꝙ finis in oī actu ē obiectu pͥncipale ſicutpͥus patuit alie circūſtātie ſunt obiecta ſcd̓aria ꝑtialia reſpectu illiꝰ actꝰ. Exēplū. ſi em̄ adh̓ ꝙ actus volūtatis quo aliqͥs vult orare deūſit ꝑfecte virtuoſus reqͥrant̉ de neceſſitate iſtecircūſtātie: qꝛ velit orare ꝓpter honorē dei ẜmrectū dictamē rōis in tꝑe ſtatuto puta die dn̄ico ī loco deterīato puta in eccl̓ia: tūc iſte actꝰſic virtuoſus hꝫ honorē dei ꝓ obiecto pͥncipali actū orandi ꝓ obiecto cōi rectā rōnem. dieꝫdn̄icū ⁊ eccl̓iam ꝓ obiectis ſcd̓arijs ⁊ ꝑtialibꝰ
ita ꝙ reſpectu actus volūtatis iſte circunſtātie ſunt obiecta ⁊ cauſe effectiue ꝑtiales reſpectu illius actus: ſꝫ reſpectu actus exterioris nōſunt obiecta ꝑtialia qͥ actus dicit̉ obiectū cōe:qꝛ actus orandi vel ambulandi vel aliqͥs exterior actus nō hꝫ tp̄s ꝓ obiecto nec locū nec rectā rōnem nec finē ſicut alij: puta actus comedendi hꝫ cibū: actus ambulandi hꝫ viā ꝓ obiecto ⁊ alie circūſtantie. ꝙͣtū ad iſtum actu nihil faciunt niſi ſtant iuxta .i. circunſtant illumactū ſine alia cauſalitate. Si dicas ꝙ actꝰ pͥncipaliter intētus a volūtate dicit̉ eē obiectuꝫpͥmariū illius actꝰ: ſcꝫ ſi veliꝫ ābulare ad eccl̓iam ad orandū ꝓpter laudē dei actus pͥncipaliter intenſus eſt actus orandi vel ābulandi. gͦiſti actus ſunt obiecta pͥmaria reſpectu actusvolūtatis. Rn̄deo. illud obiectū eſt pͥncipaleobiectū actus volūtatis: cuiꝰ dilectio pͥncipaliter intēdit̉ hmōi eſt finis: ſꝫ tn̄ vocando illudobiectū pͥncipale qd̓ eſt obiectū cauſe ꝓut dicitur cōtra circūſtātias reqͥſitias: tunc actusexterior ē obiectū pͥncipale: qꝛ obiectū eoꝝ cōeeſt actus exterior: qꝛ pōt ideꝫ manere reſpectumultoꝝ actuū volūtatis: puta ſi pͥmo veliꝫ iread eccl̓iam ꝓpter honore dei. hoc primo ābulare ad eccl̓iam eſt obiectū cōe ⁊ honor circunſtantia: ſꝫ ſi poſt velim ire ſtatuto tꝑe: tunc variatur actus ⁊ obiectū. ⁊ pōt manere idē actꝰambulandi ſi adhuc velim ire ꝓpter honoremdei ⁊ tꝑe ſtatuto ⁊ ẜm rectā rōnem ⁊ ſum ſemper in ambulādo: ſemꝑ iſte actus exterior manet idē tn̄ actus volendi variat̉: ⁊ iō dicit̉ obiectū cōe: qꝛ pōt eſſe obiectū multoꝝ actuū volendi: qꝛ pōt manere cū circūſtantia ⁊ ſine circunſtātia. ⁊ ex hoc ptꝫ ꝙ ꝙͣtūcunqꝫ variat̉ circunſtantia reſpectu actus volendi variat̉ tꝑeactus volūtatis lꝫ nō exterior. Sꝫ ad hoc eſtdubiū. Utrū ſit actꝰ aliqͥs indifferes ī volūtatein appetitu ſenſitiuo qͥ p̄t dici bonꝰ ⁊ malꝰ denoīatōe extrīſeca vel neutra. Rn̄deo. ꝙ ideꝫnūero nō p̄t eē pͥmo īdifferēs ⁊ poſt intrinſecebonꝰ vl̓ malꝰ. Et d̓r ille actꝰ ītrīſece bonꝰ vl̓ malus: cui pͥmo ꝯuenit laus vl̓ vituperiū: ⁊ cui pͥmo eſt īpredicamētabilis: qꝛ actꝰ ille volūtatꝭ ēidr̄ns qͥ elicit̉ circa obiectu ꝯueniēs tali actuiſine tn̄ circūſtātijs reqͥſitꝭ ad bonitatē vl̓ maliciā actus. puta ſi diligā aliquē hoīem non ꝓpt̓aliquē fine bonū vel malū: nec ẜꝫ rectā rōnemnec ꝯͣ nec loco nec tꝑe d̓terīato nec nō: ⁊ ita dealijs circūſtātijs ꝟtuoſis ⁊ vitioſis iſte actꝰ nōeēt bonꝰ moralit̓ nec malus: ſꝫ neuter ⁊ indifferēs ad hͦ igit̉ ꝙ fiat bonꝰ vl̓ malus oꝫ eū circūſtātionari circūſtātijs ꝟtuoſis vl̓ vitioſis putaꝙ voluntas diligat illū hoīem ꝓpt̓ finē talē ⁊tēpore determiato. ⁊ ſic de alijs. ſꝫ ſic diligēdo
jntū dubiu-
Dubitatur
OReſpondetur