QueſtioIX
ens ⁊ dicit̉ de ſubiecto ⁊ accidēte ſub iſtis noībus ⁊ cōceptibus. Alio mō de ſubſtātia qͣlitate ꝙͣtitate ⁊cͣ. nā ſicut ſanū ſignificat principaliter ſanitatē ī aīali ⁊ ſignificat dietā ⁊ vrināita ꝙ ſemꝑ cōnotat ſanitatē aīal̓: ita ꝙ cibꝰ dicitur ſanꝰ denoīatiue: qꝛ hoc nomē vel ꝯceptꝰvt p̄dicat̉ de dieta ꝯnotat aliqͥd extrinſecumdiete puta ſanitatē aīalis. ſil̓r dicit̉ de vrina denoīatiue ꝓpter eandē cauſaꝫ. vn̄ dicit̉ de ciboꝙ efficit ſanitatē de vrina qꝛ eſt ſignū ſanitatꝭin aīali. tn̄ ſanitas dicta de ſanitate cuiuſlibꝫaīalis dicit̉ de eis in qͥd ⁊ vniuoce nō denoīatiue: ita ꝙ forte ſanū primo mō dictū eſt tantūvox vna: ſed ſcd̓o mō eſt vnus ꝯceptus ⁊ eodēmō eſt de ēte: qꝛ iſta vox vno mō accepta ſignificat ſubſtantiā principaliter mediāte aliquocōceptū ꝓprio oībus ſubſtantijs ⁊ ſcd̓ario ſignificat oīa accidentia mediātibus pluribusꝯceptibus. ⁊ ens ſic dcm̄ dicit̉ in qͥd de oībusſubſtantijs ⁊ mediante vno ꝯceptū ⁊ denoīatiue de quolibet accidēte: qꝛ ſic nō dicit̉ de accidente niſi ꝯnotādo ſubſtantiā cui attribuit̉tanꝙͣ diſpoſitio eius ⁊ tanꝙͣ pͥncipale ſignificatu illius ſicut ſanū dicit̉ de ſanitate ī oī aīali vniuoce: qꝛ ſignificat oēm talē ſanitatē mediante vno ꝯceptū: ⁊ ſignificat cibū ⁊ vrinammediātibus pluribus ꝯceptibus ⁊ ſcd̓ario. tn̄ſemꝑ ꝯnotando ſanitatē in aīali: iō dicitur denomīatiue de cibo ⁊ vrina. ⁊ ſic intelligit ph̓sqͣrto metaphiſice. ⁊ ita forte erat de ente in līgua greca in qͣ loquebat̉ ph̓s: ſꝫ ſic nō loqͥmurde ente in ꝓpoſito: ſꝫ de ente qd̓ oēm naturampoſitiuā ſubſtantialē ⁊ accidentalē ſignificateque pͥmo ⁊ nō prius ſubſtātiā ꝙͣ accidēs: nececōuerſo. Pro vniuocatōe neſcio niſi tm̄ vnaꝫrōnem in cuius virtute oēs alie rōnes tenent⁊ eſt iſta oēs ꝯcedunt ꝙ aliquā noticiā incomplexā habemus de deo ꝓ ſtatu iſto: etiā de ſubſtātia creata materiali ⁊ īmateriali. Tūc q̄roqn̄ intelligo deū intellectōe complexa: aut cognoſco eū in ſe aut in alio nō in ſe ẜm om̄es: qꝛnec intuitiue nec abſtractiue. nō intuitiue ptꝫnec abſtractiue: qꝛ illa p̄ſupponit ſemꝑ intuitionē ſaltē in illa forma in qua eſt abſtractiuareſpectu eiuſdē rei ſicut alibi ptꝫ. igit̉ ⁊cͣ. Un̄deus in ſe nō plus cognoſcit̉ a me abſtractiueꝓ ſtatu iſto ꝙͣ papa quem nunꝙͣ vidi: ſꝫ tm̄ cognoſcit̉ in cōceptu hoīs. deus igit̉ in ſe nō intelligitur a me ꝓ ſtatu iſto nec aliqua ſubſtantia alia. Si in alio: tūc aut in aliquo conceptucōi ſibi ⁊ alijs aūt in alio reali. ſi in aliquo reali aūt illud diſtinguit̉ a deo ẜm rōnem tm̄: autrealiter. nō pͥmo mō: qꝛ ꝓbatū eſt ī pͥmo ꝙ resnō pōt diſtingui a re rōne: nec diſtinguit̉ realiter: qꝛ tūc cū intelligo deū aliqua res ſingula-
ris creata terminat intellectiōeꝫ noſtrā: ⁊ tūcnō plus cognoſco deū ꝙͣ ꝙͣcunqꝫ aliā rē de quanihil cogito. qꝛ tūc cognoſco tm̄ illā reꝫ ſingl̓arem q̄ terminat cognitionē noſtrā. igit̉ opꝫ neceſſario ponere ꝙ ītelligēdo deū pro ſtatu iſtocognoſcā deū in ꝯceptū cōi ſibi ⁊ alijs. ita ꝙ illud qd̓ termīat actū intelligēdi eſt aliqͥd vnūſine multitudine: ⁊ illud eſt cōe ad ml̓ta. Itēex notitia incōplexā vniꝰ rei in ſe nō pōt cauſari notitia incōplexa alicuiꝰ rei in ſe: ſicut in ꝓlogo dictū eſt. Un̄ ꝙͣtūcūqꝫ videas eſſentiā diuinā clare nunꝙͣ videbis ꝑ hoc aſinū in ſe: itaꝙ vna notitia cauſet̉ ex alia. igr̄ ſi notitia incōplexa creature duceret ī notitiā incōplexā deihoc erit in cōceptu cōi creature ⁊ deo. ⁊ hͦ modo ꝯcedo ꝙ notitia incōplexa alicuiꝰ creaturein ſe ducit in notitiā alteriꝰ rei in ꝯceptu cōi ſicut ꝑ notitiā incōplexā albedinis quā vidi ducor ī notitiā alteriꝰ albedinis quā nūqͣ vidi: ꝑhoc ꝙ a pͥma albedine abſtraho cōceptū albedinis qui indifferēter reſpicit vnā albedinē ⁊aliā eodē modo ex aliquo accidēte: qd̓ vidi abſtraho cōceptuꝫ entis qͥ nō plus reſpicit illudaccidēs ꝙͣ ſb̓am: nec plus creaturā ꝙͣ deū. ⁊ iōin illo ꝯceptu non eſt aliqua pͥoritasⁱ quā vnares ſit prior alia in ſe ſicut nec in cōceptu hoīseſt plato pͥor ſorte: licet ſortes in ſe ſit prior. Inꝟtute rōnis p̄dicte tenet pͥma rō Ioh̓. de ꝯceptu dubio ⁊ certo. alit̓ nō. Un̄ iſta rn̄ſio cōis q̄dat̉ ſufficit. ſcꝫ ꝙ ītellectꝰ nō eſt dubius. vtruꝫſit ſb̓a vel accides: ſꝫ ſcit hͦ diſiunctū: ꝙ eſt ſb̓avel accidēs. licet dubitet vtrū ſit determinate ſb̓a: vel vtrū ſit det̓minate accidēs. Un̄ pōtdici ꝙ eſt certus ꝙ eſt ens in voce. ita ꝙ certitudo entis eſt in voce: ⁊ dubitat in voce vtruꝫdet̓minate ſit ſb̓a vel accidēs. ſꝫ in mente noneſt certus ꝙ ſit ens. qꝛ in mente nō habet niſicōceptū ſb̓e vel accidētis. Et iō licet ſint trestermini in voce. ens. ſb̓a. accidēs. ex quibꝰ pn̄tformari tres ꝓpoſitiōes in voce. ſcꝫ deꝰ eſt ensdeus eſt ſb̓a. deus eſt accidēs. tn̄ in mēte ſunttm̄ duo termini. puta cōceptus ſb̓e ⁊ accidētꝭ.ſi tn̄ in mēte ſunt tres termini ex quibꝰ formāt̉tres ꝓpoſitiones in mēte ſicut in voce. ⁊ tuncargumētū eſt bonū. puta ſi in mente ſint tresꝓpoſitiones diſtincte. deꝰ eſt ens. deꝰ eſt ſb̓a.deꝰ ē accidēs. ita ꝙ a ꝑte p̄dicati ſint tres termini. tūc oꝑꝫ ꝙ ens ſit vnꝰ in mente diſtinctꝰa ſb̓a ⁊ accidēte. ⁊ ille nō pn̄t eſſe ens in ſingulari: ex quo in illo termino cōueniūt deꝰ ⁊ creatura. igit̉ ille terminꝰ erit cōis. ſil̓r ē de ſb̓a. qꝛ ītermino ſb̓e vt eſt in mēte modo p̄dicto cōueniūt eē ſb̓e eodē modo de accidēte. et tūc erūttres termini cōes ſiue ꝯceptus cōes. et tunc ſiſit certus in mēte ꝙ deus eſt ens. ſcꝫ ꝙ iſte co-
N iij