QQueſtioIX

⁊ ꝑ ꝯn̄s nō vniuoce ſꝫ ānalogice. Itē auguſtinus de libero arbitrio dicit ꝙ ens nō dicit̉ vniuoce nec eqͥuoce ſꝫ denoīatiuc. certū eſt igit̉ ꝙeſt dare predicatōem analogā. Aliud dubiūeſt. quia videt̉ ꝙ predicata q̄ dicunt̉ de naturaaſſumpta nō dicunt̉ de deo: qꝛ aliter ſequit̉ ꝙfilius dei poſſet eſſe filius adoptiuꝰ: poſſet predeſtinari ad gl̓iam: poſſet dici creatura: poſſetrecipe eſſe: poſſet peccare. Iſtud vltimū ꝓbatur: qꝛ hoc videt̉ magis dubiū ꝙ deus poſſꝫ aſſumere naturā humanā ſine actu fruitōis: ſedip̄a ſic accepta poteſt in oēm actū in queꝫ pōtſine vnione ⁊ pōt mereri ex quo nō eſt cōprehēſor ſed viator. ⁊ ſic pōt demereri. ſꝫ ſi natura talis pōt demereri pōt peccare. ⁊ iſta predicatacōueniūt deo ꝑ te. igit̉ deus pōt dānari quodvidet̉ abſurdu. Aliud dubiū eſt vtrū ſit aliqd̓predicatū p̄dicabile de deo: ⁊ tn̄ nec p̄t ſibi cōpetere ẜm naturā diuinā ⁊ humanā: qꝛ pͥme adcorinthios pͥmo. xp̄s p̄deſtinatus eſt eſſe filiꝰdei in virtute illud p̄dicatū: nec cōpetit nature humane nec diuine nec ſuppoſito diuino: qꝛī nō pōt aſſumi. Aliud dubiū eſt vtrū aliqd̓ p̄dicatū pōt cōpetere nature humane ꝓpter illā vnionē qd̓ ſibi nō cōpetit ſine illa vniōe. videt̉ ꝙ ſic: qꝛ ꝓpter illā vnionē ſibi cōpetit adoratio latrie. Ad primū iſtoꝝ dico ꝙ hec eſt vera deus eſt homo. deus īcipit eſſe homo. deusfactus eſt homo. ⁊ dico ꝙ homo ſupponit proīcreato. ⁊ ex hoc nō ſequit̉ ꝙ deus ſit de nouoaliqͥd increatū: ſꝫ ſequit̉ deus eſt aliqd̓ increatū: qd̓ de nouo terminat depēdentiā alicuiuscreati. qꝛ in talibus ꝓpoſitionibꝰ ꝓ eodē ſupponit ſubiectū ⁊ predicatū: tn̄ aliter ſupponitſubiectū qn̄ determinatio ſibi addit̉: et aliterp̄dicatū qn̄ ſibi addit̉. Exemplū hͨ eſt cōcedenda. albū ꝑ ſe eſt aīal ſuppoſito ꝙ tunc aīal ſitalbū: qꝛ tunc lyalbū ſupponit ꝓ aīali: puta ꝓſorte ⁊c̄. Sil̓r hoc albū ſemꝑ fuit homo poſitoꝙ ſortes ſemꝑ fuit homo ⁊ albus. ⁊ rō eſt: qꝛ illud ꝓ quo ſupponit predicatū ineſt illi ꝓ quoſupponit ſubiectu: eo mō quo ſibi cū tali denominatōe a ꝑte ſubiecti denotat̉ ineſſe. ⁊ qn̄ ſiceſt tunc determinatio illa eſt determinato copoſitōis nō extremi. ſic eſt in ꝓpoſito. hͨ denominatio de nouo ⁊ factus qn̄ ponit̉ a ꝑte ſubiecti determinat cōpoſitōem: ⁊ tunc denotatꝙ illud qd̓ denotat̉ ꝑ predicatū eſt factū vl̓ denouo ꝯuenit illi ꝓ quo ſubiectū ſupponit. ⁊ iōhec eſt vera deus factꝰ eſt homo: vel deus incipit eſſe homo. Ad aliud cōcedo cōcluſionemde virtute ſermonis deus factꝰ eſt creator ſubeodē ſenſu ſub quo ꝯcedit̉ ꝙ deus factꝰ eſt hōqꝛ mō eſt creator qn̄ ꝓducit̉ creatura: ⁊ priꝰ nōfuit ante creatōem. Si q̄ras quā denoīatōem

Ihabuit ante creatōeꝫ. dico ꝙ tūc fuit creatiuꝰAd aliud de cōuerſione dico ꝙ hͨ eſt falſa hōfactus eſt deus: ſicut hͨ deus factꝰ eſt deꝰ: qꝛ adveritatē iſtius reqͥrit̉ ꝙ p̄dicatū ẜm ſuā rectaꝫformā inſit illi ꝓ quo ſubiectū ſupponit. nuncaūt ſupponit ꝓ verbo diuino. iō ad veritatemiſtius reqͥrit̉ veritas iſtius verbū diuinū factūeſt deus. qd̓ falſum eſt. Et ſi ſint aliqͥ auctoresq̄ dicūt ꝙ homo factꝰ eſt deus: exponēdi ſūt ſicqd̓ de nouo eſt factū: qꝛ homo eſt deus. ⁊ qn̄ dicas de cōuerſione homo factꝰ eſt deus: dico ꝙnō dꝫ ſit cōuerti ꝓpoſitio cū tali determinatone ſimpl̓r ſicut ꝓpoſitōes de mō nō debent cōuerti ſimpl̓r. nā hec eſt vera videns pōt eſſe cecus. ⁊ ſi cōuertat̉ ſimpl̓r cōuerſa erit falſa cecꝰpōt eſſe videns iuxta doctrinā ph̓i: qꝛ a pͥuatōne ad habitū impoſſibilis eſt regreſſio: ſꝫ dꝫ reſolui ⁊ cōuerti deus de nouo eſt hō vel deus factus eſt hō. igit̉ id qd̓ de nouo eſt hō eſt deus.Ad aliud dico ꝙ iſta regula a ſimpl̓r ad ẜmqͥd eſt vera qn̄ determinatio eſt determinatioextremi: puta ſubiecti vel p̄dicati ⁊ nō: cōpoſitionis. ⁊ tūc eſt bona ꝯn̄a a ſimpl̓r a determīatōem ꝯtrahentē ſicut h̓ ſortes eſt hō albus. igitur eſt albus: ſꝫ qn̄ determinatio eſt deterīatiocōpoſitōis: tūc nō valet ꝯn̄a a ſimpl̓r ad determinatōem. ſꝫ tūc ē bona ꝯn̄a ab illo determīabili ad illud cōe ſimpl̓r acceptū. igit̉ bene ſeqͥtur deus factus eſt ho. igit̉ deus eſt hō ⁊ ibi dꝫauferri determinatio ⁊ compoſitio reſeruari.Ad aliud cōcedo ꝙ vtraqꝫ dꝫ ꝯcedi deus eſthō ⁊ deus ē humanatus. ſicut hͨ debet concedideus ē incarnatus: ſicut hͨ ſortes ē albus ⁊ ſortes ē dealbatus. ⁊ vtraqꝫ ꝓpoſitio ē denoīatiua. ⁊ ratio ē: qꝛ illud qd̓ importat̉ ꝑ p̄dicatuꝫ ēres diſtincta ab illo ꝓ quo ſupponit ſubiectū:qꝛ natura humana realiter diſtinguit̉ a ſuppoſito diuino ꝓ quo ſubiectū ſupponit. ⁊ qn̄ ē talis diſtinctio tunc pō eſſe predicatio denoīatiua ſicut ē in ꝓpoſito. Ad aliud de predicatisſuꝑioribus dico ꝙ qn̄ predicat̉ aliqͥs terminꝰ qͥex viſu loq̄ndi pōt ſupponere ꝓ alio ꝙͣ pro illoqd̓ importat̉ ſiue ſignificat̉ pͥncipaliter ꝑ illūterminū qͥ ē predicatū pōt ſupponere ꝓ ſubiecto: qꝛ cōnotat ſubiectuꝫ ſi ſuperiora ſint taliatūc ſunt oēs iſte ꝓpoſitōes cōcedende deus ēaīal deus ē ſubſtantia aīata ſenſibilis deus ēcorpus: ſed oīa iſta poſſūt ſupponere ꝓ alio ꝙͣꝓ illo. qd̓ pͥncipaliter importat̉ ꝑ illa puta ꝓillo ꝓ quo ſubiectū ſupponit. ſi vero iſta predicata nō poſſunt ſupponere ꝓ illo qd̓ principaliter importat̉ ꝑ illa: tūc om̄s iſte ꝓpoſitionesſunt falſe ⁊ negande. ideo de virtute ſermonispoſſunt oēs tales ꝓpoſitōes cōcedi ſic ꝙ deꝰeſt hō. ꝓpter tn̄ occaſioneꝫ errandi vitandamN ij

N ij

xuim pubiū

biuꝫ

iuſit

gatit

x pipūū

Pro ſcd̓o argu.

MAd ſcd̓m dubiuꝫ

Pro quarto

LPro tertio