LibriTertij
guit̉ a ſubſtantia: lꝫ albedo ſuſcipiat p̄dicationē oīm taliū ⁊ diſtinguat̉ a ſubſtantia. ⁊ hͦ qͥatalia nō p̄dicant̉ ꝓprie de accidēte in cōcretoſꝫ in abſtracto tm̄ aliqͣ aūt ſunt p̄dicabilia quenō p̄dicant̉ de illis qͥbus cōueniunt īmediateſꝫ mediate ſicut calor eſt pͥmo calefactiuꝰ īmediate: ⁊ ignis mediate: ſed ſubſtātia mediate.Aliud exēplū eſt de toto ⁊ parte. nā aliqͣ p̄dicabilia ſic cōpetūt parti qd̓ repugnāt toti immediate: puta ꝙ pars eſt dimidia reſpectu totius: ⁊ pars eſt minor toto. ⁊ alia ſunt qͥ ſic cōueniūt parti ꝙ denoīant ⁊ predicant̉ de toto.nā ẜꝫ ph̓m. v. phiſicoꝝ totus homo dicit̉ ſanari qꝛ thorax vl̓ pectus ſanat̉. Sil̓r totus homodicitur criſpus: qꝛ hꝫ criſpū caput. eodē mō eſtin ꝓpoſito aliqͣ ſunt p̄dicabilia de natura aſſūpta: qꝛ eoip̄o ꝙ dicunt̉ de natura aſſumpta dicunt̉ de deo: puta pati mori comedere ⁊ hmōiAlia ſunt q̄ eoip̄o ꝙ dicunt̉ de natura aſſumpta negant̉ a deo puta eſſe ens finitū ⁊ limitatū ens ꝑ participatōem. ⁊ cā iſtoꝝ eſt: qꝛ ſic homines vtuntur vocabulis ſi aūt aliter vterent̉aliter eſſet dicendū. vn̄ de virtute ſermonis hͨeſt cōcedenda deus incipit eſſe homo. naturadiuina eſt incarnata: qꝛ ꝑ iſtā ſignificat̉ ꝙ natura humana vere vnit̉ ſuppoſito diuino. et ſivnit̉ ſuppoſito vere vnit̉ nature eoip̄o. Sꝫ tūceſt dubiū vtrū hec eſt cōcedenda natura diuina eſt homo. ſicut hͨ verbū diuinū eſt homo: lꝫnō hec verbum diuinū eſt humanitas. Rn̄deodifficultas eſt tm̄ in voce: qꝛ res eſt eadē: qͥa aſacra ſcriptura accipit̉ ꝙ filius dei ſit homo. eteadē res eſt natura diuina ⁊ filius dei. tn̄ ꝓpt̓occaſionē errandi nō ꝯcedit̉ ꝙ natura diuinaſit hō. vn̄ ad fidē ſufficit ꝙ eſt ibi vnio nature⁊ verbi diuini. Contra iſta ſunt multa dubiaPrimo em̄ videt̉ ꝙ hec ſit falſa deꝰ factus eſt3homo: qꝛ ly homo aūt ſupponit ꝓ aliquo creato aut increato. nō pͥmo mō: qꝛ deus nō eſt aliqͥd creatū ſꝫ ip̄emet natura dīna. nec ſcd̓o mōqꝛ deus de nouo nō eſt aliqͥd increatū. Itē hͨeſt vera ꝑ te deus factus eſt hō: qꝛ mō eſt hō etprius nō fuit. eodē mō dicā ꝙ deus factꝰ ē creator: qꝛ mō creat ⁊ prius nō creauit. Itē ſeqͥt̉deus factꝰ eſt homo: gͦ homo factus eſt deus ꝑcōuerſionē. ſꝫ cōuerſa eſt falſa: qꝛ nullus homofactus eſt deus. qꝛ ſi eſſet verū de aliquo: maxime eſſet verū de xp̄o. Et tn̄ de illo eſt falſuꝫ: qꝛxp̄s nō eſt modo factus deus. Itē ſequit̉ factus eſt homo. igit̉ deus factꝰ eſt a ꝯtracto adcōtrahens ſine diminutōe. ꝯnͣs eſt falſuꝫ. igit̉.Itē ſcd̓m dubiū eſt: qꝛ videt̉ ꝙ hͨ ſit falſa deꝰeſt homo: qꝛ p̄dicatū ſubſtātiale qd̓ p̄dicat̉ denoīatiue nō p̄dicat̉ in abſtracto: ſꝫ tm̄ in cōcreto ⁊ in adiectiuo. exemplū hec eſt vera. deꝰ eſt
humanatus. igitur hec eſt falſa deus eſt homoItē ſi ſic: tūc oīa ſuꝑiora ad hoīem predicant̉de deo: puta ꝙ deus eſt aīal ſubſtātia aīata ſēſibilis. deus eſt cōpoſitus ex corpore ⁊ aī a. deꝰeſt ſb̓a. deus eſt corpus: q̄ oīa ſunt falſa. igit̉ ethec deus eſt homo. Tertiū dubiū ꝙ videt̉ ꝙhec deus eſt homo eſt per ſe primo mō: qꝛ p̄dicatio nature de ſuppoſito eſt formalis. igit̉ eſtꝑ ſe. Itē ſubſtātia ſcd̓a non p̄dicat̉ ꝑ accidensde aliquo: ſꝫ hō ē ſubſtātia ſcd̓a. igit̉ ⁊cͣ. Quartū dubiū eſt: qꝛ videt̉ ꝙ hec nō ſit ꝑ ſe. ſcd̓o mōdeus pōt eſſe hō: qꝛ hō nō eſt paſſio alicuiꝰ cuꝫſit ſubſtātia. Quintū eſt. qꝛ videt̉ ꝙ hͨ ſit p̄dicatio vniuoca deꝰ eſt hō: qꝛ ſpēs p̄dicat̉ in qͥdde illo de quo p̄dicat̉. homo ē ſpecies. igit̉ ⁊c̄.Sextū eſt. qꝛ videt̉ ꝙ ſit aliqua p̄dicatio analogica: qꝛ ẜm ph̓m ſi paſſio ſit analoga: mediūerit analogū. nūc aūt ſubiectū mediū et paſſioſe habēt vniformit̉ ꝙͣtū ad analogiā. Itē. iiij.me taphiſice. ens nō dicit̉ denoīatiue nec vniuoce nec eqͥuoce ſꝫ medio mō. ponit exēpluꝫ deſano qd̓ dicit̉ de aīali de dieta de vrina novniuoce nec eqͥuoce nec denoīatiue: ſꝫ medio mō.⁊ iſte modus eſt analogus. Itē ens dicit̉ dedeo ⁊ creatura analogice. ſil̓r de ſubſtātia ⁊ accidēte ⁊ nō vniuoce: qꝛ vox eſt vna et intentiodiuerſa. Itē oīa vniuoca parificant̉ in vniuoco. deus ⁊ natura nō parificant̉ in ente. gͦ ⁊cͣ.Itē cōceptus vniuocꝰ addit ſuꝑ vniuoca: ⁊ ēſimplex. ſi igit̉ ens ſit vniuocuꝫ deo: erit aliqͥdſimpliciꝰ deo. hͦ eſt falſum. Itē vniuocū eſt ſuperius ⁊ pͥus vniuocatis: nihil aūt eſt ſuperiꝰvel pͥus deo. igit̉ ⁊cͣ. Itē q̄ minꝰ differūt nonpoſſunt vniuocari. igit̉ q̄ magis differunt nonpoſſunt vniuocari. ꝯn̄a eſt manifeſta. ans ꝓbatur de vltimis differētijs q̄ minꝰ differūt ꝙͣ deꝰ⁊ creatura: qꝛ due creature plꝰ ꝯueniūt ꝙͣ deꝰ⁊ creatura. Itē tūc ī p̄dicatōibus ꝑ ſe eēt circulatio. pꝫ qꝛ ens p̄dicat̉ de bono ⁊ vero. ⁊ ecōuerſo: bonū ⁊ verū de ente. Item oē vniuocūponit̉ in diffinitōe vniuoci: qꝛ alit̓ diffinitō nōexplicaret totā eſſentiā diffiniti: ſꝫens non ponit̉ ī diffinitiōe alicuius. igit̉ ⁊cͣ. Itē ſi ſic: tūcin oī diffinitōe eēt nugatio: qꝛ poneret̉ bis ēs.Itē ſi ſic. aut eſt cōceptꝰ finitꝰ aut infinitus.Si finitꝰ nō p̄dicat̉ formaliter de infinito. Siinfinitꝰ non p̄dicat̉ formalit̓ de finito. igit̉ ⁊c.Itē auicēna in logica ſua ⁊ boecius ſuꝑ p̄dicamēta dicūt ꝙ ens non eſt vniuocū: ſꝫ eſt voxvna: ſꝫ nō res vna. Itē ſapiētia creature ſi dꝫdiffiniri nihil vnū ponit̉ in eiꝰ diffinitōe ⁊ ſapientie diuine: qꝛ ſapiētia creature eſt habitꝰmētalis: nō ſic ſapiētia diuina. Itē ens vt ſignificat deū. ſi ſignificat ens ſimpl̓r vt ſignificat ens creatū ſignificat ens ꝑ participatōeꝫ
Tertio
Secundo
Quarto
Scd̓m dubiūArguitur pͥmo
Primū dubiūDeguitur prime
Decimo.
Decimoterti-
Octauo
Sexto.
Quinto
Tertio
Nono.
Septimo
Undecimo
Decimoquarto
Quarto
Scd̓o
Sextū dubiumUrguitur prim.
Duodecimo
Quintū dubiu
Tertiū dubiū
Quartū dubium
Secundo