LibriTertij

actū credendi circa aliū articulū .ſ. fides acqͥſita. ⁊ nihil deficit ad cauſandū actuꝫ credendicirca primū articulū: ſꝫ ip̄a īmediate ⁊ ſtatī inclinat circa aliū articulū ſicut circa iſtuꝫ. Sꝫcōtra. ratio efficacior ad ꝓbandū diſtinctā fidē acquiſitā eſſe reſpectu diſtinctoꝝ articulorū eſt: qꝛ aliqͥs pōt hr̄e fidē circa vnū articulū⁊ errare circa aliū. ſicut ptꝫ in heretico. ⁊ nonpōt ſil̓ hr̄e fidē ⁊ errorē reſpectu eiuſdē articuli. igitur ſunt diſtincti habitus: ⁊ īde idē argumētū pōt fieri ꝑ oīa de fide infuſa. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nōerit vna nūero tm̄. Rn̄deo ꝙ argumētū hꝫ euidētiā de fide acqͥſita ⁊ nō de fide īfuſa: qꝛ aliqͥsexperit̉ in ſe ex actu elicito ꝙ credat vnū articulū ⁊ errat circa aliū: ⁊ nō ſic reſpectu eiuſdēarticuli experit̉. īmo oppoſitū: ⁊ iō ex illis actibus neceſſe eſt ponere alios habitꝰ generari:ſꝫ nullus experit̉ ſe credere aliqueꝫ articulū fide infuſa: ſꝫ tm̄ tenemus hoc auctoritate ſcripture. ⁊ ideo lꝫ aliquis habeat fidē acquiſitaꝫcirca vnū articulū ⁊ errorē circa aliuꝫ. ⁊ ꝑ ꝯn̄snō hꝫ fidē acquiſitā reſpectu illius: tn̄ bene p̄thr̄e fidē infuſam reſpectu vtriuſqꝫ articuli. Sidicas ꝙ tm̄ repugnāt fides īfuſa ⁊ error circaeundē articulū ſicut error ⁊ fides acqͥſita. Rn̄deo. nego illud: qꝛ fides infuſa ⁊ acqͥſita diſtingunt̉ ſpecie ſicut patuit alibi. ⁊ ex hoc ꝙ erroropponit̉ fidei acqͥſite: nō ſequit̉ ꝙ opponit̉ fidei infuſe. ⁊ ideo nō eſt repugnātia formalis īter errorē acquiſitū ⁊ fidē infuſam. ⁊ ꝑ ꝯn̄s poſſunt ſil̓ ſtare. Si dicas ꝙ tunc eſſet aliquis fidelis ⁊ infidelis ſiue hereticus reſpectu eiuſdē concluſionis. poſſet cōcedi ꝙ aliquis ſit fidelis fide infuſa ⁊ aliquis hereticus errore acquiſito. Aliter pōt dici ꝙ qn̄ aliqͥs errat circavnū articulū: corrūpit̉ tunc fides demeritorieqꝛ demeret̉ ꝙ deus nō cōſeruet fidē infuſā. Siqueras vtrū fides corrupatur demeritorie perpctm̄ mortale. dico ꝙ nō: ſꝫ caritas ſic corrupitur. Si dicas ꝙ alibi ex diſtinctōe ſpecifica actuū ꝓbatur diſtinctio ſpecifica habituū: ſedactus credendi diuerſos articulos diſtinguntur ſpecie igitur fides. Reſpondeo. verū eſt ꝙꝑ diſtinctōem actuū probetur diſtinctio habituū acquiſitoꝝ non infuſoꝝ cuiuſmodi ſunt fides ⁊ caritas.Queſtio. ix.Tru hec ſit concedenda. deus factus eſt homo. Hicprimo videndū eſt qͥ ꝓpoſitōes debent ꝯcedi in hac materia ⁊ q̄ non. Et primode hac ꝓpoſitōe deus eſt ſubſtantia deus eſtaīal deus eſt homo vl̓ corpus. ⁊ ſic de alijs. Etdico ꝙ ad veritatē ꝓpoſitiōis affirmatiue qn̄vterqꝫ terminꝰ ponit̉ in recto requirit̉ ꝙ ſubie

ctū ⁊ predicatū ſupponāt ꝓ eodē ſi nullus modus grāmaticalis impediat. exēplū. hic homoeſt albus. lyalbus ſupponit ꝓ eodē ꝓ quo ſuꝑponit homo: ⁊ nullus modus grāmaticalis īpedit. ⁊ iō eſt ꝓpoſitio vera. ſic eſt in ꝓpoſitoꝓpter benedictā vnionē ſupponit ꝓ eodē homo ⁊ deus: ſcꝫ ꝓ filio dei cui vnit̉ natura hūana. ideo iſta vnio maxime aſſimilat̉ vnioni accidentis cū ſubſtantia. Sed qͥd de iſta ꝓpoſitione deus factus eſt homo. dico ꝙ hec eſt cocedenda de virtute ſermonis: qꝛ qn̄ verbū fiēdi determinat cōpoſitōem ⁊ predicatū de nouo ſupponit ꝓ eodē ꝓ quo ſupponit ſubiectūpōt tūc talis ꝓpoſitio ꝯcēdi. Exemplū. ſortesfactus eſt albus. ⁊ ſic eſt in ꝓpoſito. ⁊ tunc p̄tcōcedi. ⁊ eſt ſenſus. deus modo eſt homo ⁊ nūꝙͣ prius fuit homo. ſicut hec ſortes eſt modo albus ⁊ prius nō fuit albus. ſi vero ly factus ſitdeterminatio p̄dicati dicendo ſic deus eſt bomo factus. ⁊ tunc eſt hec ꝓpoſitio falſa: qꝛ denotatur ꝙ deus ſit factus qd̓ eſt falſum. ſil̓iterſortes eſt albū factū: qꝛ ſortes nō eſt factus ſaltē nunc. ſed ſi determinatio factus addat̉ ſubiecto: tunc eſt ꝓpoſitio vera. Scd̓o videndū (eſt qualis eſt ꝓpoſitio. ⁊ h̓ ſunt tria videnda.Primo vtrū ſit predicatio ꝑ ſe vel ꝑ accidensScd̓o vtrū ſit predicatio eſſentialis vel accidentalis. Tertio vtrū predicatio vniuoca velequiuoca. Quantū ad primū dico ꝙ hec deꝰ ʰeſt homo nō eſt ꝑ ſe aliquo modo ꝑſeitatis ꝓprie loquēdo: qꝛ ẜm ph̓m primo poſterioꝝ nulla eſt ꝓpoſitio ꝑ ſe primo mō vel ſcd̓o mō: niſiſit neceſſaria. hec aut ꝓpoſitio eſt cōtingens:qꝛ ante incarnatōem ſuit falſa. Sed qͥd de iſtadeus pōt eſſe homo. dico ꝙ eſt neceſſaria ⁊ perꝯn̄s ꝑ ſe. Nā ẜm ph̓m primo poſterioꝝ oīs propoſitio eſt neceſſaria in qua predicat̉ qd̓ natueſt predicari qd̓ dico ꝓ talibus. aīal eſt homoinferioris de ſuperiori q̄ eſt per ſe aliquo modoiſta eſt hmoi igit̉ ⁊c̄. qꝛ ab eterno potuit deuseſſe homo. ⁊ eſt ꝑ ſe ſcd̓o mō nō pͥmo mō. Cuiꝰratio eſt: qꝛ qn̄ predicatū importat vel conotataliqͥd qd̓ eſt extra rōem ſubiecti ſiue illud inhereat tali ſubiecto ſiue non: ſꝫ fit ab eo effectiuetunc eſt ꝓpō ꝑ ſe ſcd̓o mō nō primo mō. Exemplu. hic deus eſt gubernator deus eſt cōſeruator. ſic eſt in ꝓpoſito. deus pōt eſſe homo. hic p̄dicatū dicit re aliā q̄ pōt eſſe a deo effectiue lꝫnō pōt ineſſe deo ſicut accidēs ineſt ſubiecto.Quantū ad ſcd̓m dico ꝙ accipiendo accide ?tale ꝓprie ꝓ aliquo accidente: ſic eſt ꝓpoſitioneutra. nec accidentalis nec eſſentialis: qꝛ honō eſt de eſſentia dei nec eſt accidēs dei. Accipiendo tn̄ accidētale ꝓ oī eo qd̓ nō eſt de eentia rei: ſic eſt predicatio accidetalis. Quātu I

De primo

AQueſtio 1)duo diſquirit

Circa ſcd̓m tfiunt

Secundi

Primum

Tertium

tium