Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

QueſtioVl ij

VlI

mus aliquis habuit demōſtratiōem alicuiꝰcōcluſionis geometrice. tn̄ de recordat̉iſte pōt elicere aliquē actū circa iſtā ꝯcluſiōeꝫ actū ſciēdi: qꝛ iſte actꝰ pōt eſſe ſine actupͥncipioꝝ experiētia de qua loquor mo.pōt elicere actum aliū credendi et dubitandiergo eodē modo errandi. tn̄ iſte hꝫ habituꝫſcie: qꝛ eſt magis inclinatꝰ ad actuꝫ ſcie ꝙͣ fuitante habitū. eodē habēs habitū tēperātie pōt elicere aliquē actū intēperatū. eodeꝫmodo ī ꝓpoſito habitꝰ actꝰ ſcīe clare viſionis ſil̓ ſtant. Si dicas per exēpla tua ꝯͣria inactibꝰ remiſſis ſaltē vnū ꝯriuꝫ in actu remiſſoſtet alio in actu ꝑfecto: qꝛ ille actus errādiquē tu ponis habitu ſcie eſt generatus habitus ſaltē in actu remiſſo: ille habitus contrariat̉ habitui ſcie. Et eodē pōt argui deactu intēperantie generat habitu repugnā tēperantie. Rn̄deo. alibi dcm̄ eſt ꝯtrariūagens in cōtrariū primo remittit ſuū cōtrariū ſucceſſiue corrupit: poſt inducit ſil̓em for. Exemplū de calore frigore. ſic eſt in ꝓpoſito: qꝛ ille actus generat habitu in aliquogradu: ſꝫ remittit habitū contrariū. illd̓ dc̄m actus eſt generatiuus habitus intelligēdūeſt qn̄ in ſubiecto preexiſtit forma cōtraria.Si dicas eliciens talē actū magis inclinat̉ad actū conſil̓em poſt actū ꝙͣ ante. qd̓ eſſetverū niſi ꝓpter habitu generatū ex illo actu.Rn̄deo oportet magis inclinet̉ poſitiue: ſed ſufficit minus inclinat̉ ad oppoſitū. ideo ſi vocent̉ inclinatio maior minor īclinatio ad oppoſituꝫ: ſic magis inclinat̉ poſt ꝙͣante: qꝛ actu primū habitus inclinās ad oppoſitū remittit̉: tunc illud dictuꝫ qn̄ aliqͦsmagis inclinat̉ ad actū poſt actū primū ꝙͣ ante illū actū generat̉ habitus: intelligit̉ nonpreexiſtit habitus inclinās ad ꝯtrariū. Quā ad ſcd̓m vtrū habitus repugnant inter ſedicit̉ lꝫ actus repugnāt. qd̓ probat̉: qꝛplus repugnat habitꝰ fidei habitui clare viſionis vel habitui ſciētie ꝙͣ actibus eoꝝ: quia exquo actus generatiui habituū ſunt: non videt̉maior repugnātia ⁊c. habitus fidei non repugnat illis actibus vt prius patuit. igit̉ ⁊c̄. Itēminus repugnat actus fidei ſcientie ꝙͣ habitus odij diuini acqͥſitus caritas: ſed iſta ſtātſil̓. igit̉ ⁊cͣ. Aſſumptū ꝓbatur: qꝛ habens habi odiendi deū acquiſitū poteſt habere contritionē: tunc a deo infunditur ſibi gratia caritas. tunc exiſtēs in caritate habet habituꝫodiendi. ꝓbatur: quia ſentit ſe magis pronumad odiendū deū ꝙͣ alius. hoc aūt non eſt niſihabitu odij. igitur ⁊c̄. Contra. iſtam viā poteſt probari incōpoſſibilitas iſtoꝝ habituum:

nec quorūcunqꝫ: qꝛ incōpoſſibilitas habituuꝫ ꝓbatur niſi per incōpoſſibilitatē actuū: qꝛvniuerſal̓r ſi actus aliquoꝝ ſunt incōpoſſibiles habitus. Itē per hoc ꝓbatur habitustemperātie intēperantie poſſunt ſil̓ ſtare: qꝛ actus poſſunt ſil̓ ſtare. igitur eodē modo in ꝓpoſito. Si dicas verū eſt de iſtis habitibus eoꝝ actibus: qꝛ hic vnus actus reſpicit habitū vtrūqꝫ corrūpendo vnū augmentando aliū puta actus intēperantie augmentat habitū intēperantie corrūpit habitū teperantie. Cōtra. ẜm te actus fidei deſtruit habitū ſciētie augmētat habitū propriū. igiturꝙͣtuꝫ ad fidē ſcientiā eſt verū ſi actus ſintincōpoſſibiles vel cōpoſſibiles habitus. ſino: non. Sed dubiū eſt vtrū iſti habitus ſtātſil̓. Dico primo actu ſcientie pōt ſtare aliquis habitus inclinās ad actuꝫ fidei reſpectueiuſdē cōcluſionis. ptꝫ de ſciente demoſtrationē primo vnā cōcluſionē principia per ſenota: poſt obliuiſcēte eandē demoſtratōemiſte habet habitū ſciētie pōt habere actūſciētie. iſte credit cōcluſionē illā eſſe tūc veraꝫ niſi virtute alicuius fidei acquiſite. igit̉ ille habitus fidei ſcientie ſtant ſil̓. Sed ꝗͥd eſtpͥmū obiectū iſtius fidei dico cōcluſio ſcita habitualiter: qꝛ tantū inclinat ad credēduꝫcōcluſionē illā eſſe verā mediate: qꝛ creditcōcluſionem eſſe veraꝫ niſi qꝛ credit ſe ſciuiſſeillā cōcluſionē demonſtratōem: ita pͥmuꝫobiectū huius fidei eſt actū ſciendi illā cōcluſionē demonſtratōem infuiſſe ſibi. Scd̓acluſio de poſſibilitate actuuꝫ ꝙͣ habituū eſtmihi neutra: qꝛ poteſt ꝓbabiliter ſuſtineri vnapars alia. tamē auctoritates ſanctoꝝ videntur mihi magis dicere nec actus nec habitꝰſtant ſimul. Sed de compoſſibilitate fruitionis caritatis vie. dico ſunt compoſſibilesde potentia dei non videtur repugnantiaaliqua de facto. tamen neſcio quomodo eſt.Tunc ad queſtionem patet quomodo ſunttres virtutes: quomodo fides ſpes manent nec poſſunt manere. quod tantuꝫ dicopter auctoritates ſanctorum non propter aliquā rationem. Contra iſta ſunt aliqua dubia. primo de hoc ponitur fides acquiſita reſpectu cuiuſlibet articuli. quia reſpectu eiuſdem non ponuntur duo habitus inclinantesīmediate. igitur non eſt ponere fidem infuſam acquiſitam reſpectu actus eiuſdem articuli.Item ſicut habitus ad habitum: ita actus adactum. ſed habitus ſupernaturalis eſt perfectior habitu naturali. ergo actus fidei infuſeeſt perfectior actu fidei acquiſite. igitur eſtidem actus. Secundum dubiū eſt de ordine

Idſcd̓am parti-

Ad tertiam particulam

Primū dubiū

Rn̄ſio ad. q.

Fcd̓m dubiū