QueſtioVl ij
VlI
mus ꝙ aliquis habuit demōſtratiōem alicuiꝰcōcluſionis geometrice. ⁊ tn̄ de hͦ nō recordat̉iſte pōt elicere aliquē actū circa iſtā ꝯcluſiōeꝫnō actū ſciēdi: qꝛ iſte actꝰ nō pōt eſſe ſine actupͥncipioꝝ ⁊ experiētia de qua nō loquor mo. gͦpōt elicere actum aliū credendi et dubitandiergo ⁊ eodē modo errandi. ⁊ tn̄ iſte hꝫ habituꝫſcie: qꝛ eſt magis inclinatꝰ ad actuꝫ ſcie ꝙͣ fuitante habitū. ⁊ eodē mō habēs habitū tēperātie pōt elicere aliquē actū intēperatū. gͦ eodeꝫmodo ī ꝓpoſito habitꝰ ⁊ actꝰ ſcīe ⁊ clare viſionis ſil̓ ſtant. Si dicas ꝙ per exēpla tua ꝯͣria inactibꝰ remiſſis ſaltē vnū ꝯriuꝫ in actu remiſſoſtet cū alio in actu ꝑfecto: qꝛ ille actus errādiquē tu ponis cū habitu ſcie eſt generatus habitus ſaltē in actu remiſſo: ⁊ ille habitus contrariat̉ habitui ſcie. Et eodē mō pōt argui deactu intēperantie ꝙ generat habitu repugnātē tēperantie. Rn̄deo. alibi dcm̄ eſt ꝙ ꝯtrariūagens in cōtrariū primo remittit ſuū cōtrariū⁊ ſucceſſiue corrupit: ⁊ poſt inducit ſil̓em formā. Exemplū de calore ⁊ frigore. ſic eſt in ꝓpoſito: qꝛ ille actus nō generat habitu in aliquogradu: ſꝫ remittit habitū contrariū. iō illd̓ dc̄mꝙ actus eſt generatiuus habitus intelligēdūeſt qn̄ in ſubiecto nō preexiſtit forma cōtraria.Si dicas ꝙ eliciens talē actū magis inclinat̉ad actū conſil̓em poſt actū ꝙͣ ante. qd̓ nō eſſetverū niſi ꝓpter habitu generatū ex illo actu.Rn̄deo ꝙ nō oportet ꝙ magis inclinet̉ poſitiue: ſed ſufficit ꝙ minus inclinat̉ ad oppoſitū.⁊ ideo ſi vocent̉ inclinatio maior ⁊ minor īclinatio ad oppoſituꝫ: ſic magis inclinat̉ poſt ꝙͣante: qꝛ ꝑ actu primū habitus inclinās ad oppoſitū remittit̉: ⁊ tunc illud dictuꝫ ꝙ qn̄ aliqͦsmagis inclinat̉ ad actū poſt actū primū ꝙͣ ante illū actū generat̉ habitus: intelligit̉ ꝙ nonpreexiſtit habitus inclinās ad ꝯtrariū. Quātū ad ſcd̓m vtrū habitus repugnant inter ſe ⁊dicit̉ ꝙ nō lꝫ actus repugnāt. qd̓ probat̉: qꝛ nōplus repugnat habitꝰ fidei habitui clare viſionis vel habitui ſciētie ꝙͣ actibus eoꝝ: quia exquo actus generatiui habituū ſunt: non videt̉maior repugnātia ⁊c. habitus fidei non repugnat illis actibus vt prius patuit. igit̉ ⁊c̄. Itēminus repugnat actus fidei ⁊ ſcientie ꝙͣ habitus odij diuini acqͥſitus ⁊ caritas: ſed iſta ſtātſil̓. igit̉ ⁊cͣ. Aſſumptū ꝓbatur: qꝛ habens habitū odiendi deū acquiſitū poteſt habere contritionē: ⁊ tunc a deo infunditur ſibi gratia ⁊ caritas. ⁊ tunc exiſtēs in caritate habet habituꝫodiendi. ꝓbatur: quia ſentit ſe magis pronumad odiendū deū ꝙͣ alius. hoc aūt non eſt niſi ꝑhabitu odij. igitur ⁊c̄. Contra. iſtam viā nō poteſt probari incōpoſſibilitas iſtoꝝ habituum:
nec quorūcunqꝫ: qꝛ incōpoſſibilitas habituuꝫnō ꝓbatur niſi per incōpoſſibilitatē actuū: qꝛvniuerſal̓r ſi actus aliquoꝝ ſunt incōpoſſibiles ⁊ habitus. Itē per hoc ꝓbatur ꝙ habitustemperātie ⁊ intēperantie nō poſſunt ſil̓ ſtare: qꝛ actus nō poſſunt ſil̓ ſtare. igitur eodē modo in ꝓpoſito. Si dicas ꝙ verū eſt de iſtis habitibus ⁊ eoꝝ actibus: qꝛ hic vnus actus reſpicit habitū vtrūqꝫ corrūpendo vnū ⁊ augmentando aliū puta actus intēperantie augmentat habitū intēperantie ⁊ corrūpit habitū teperantie. Cōtra. ẜm te actus fidei deſtruit habitū ſciētie ⁊ augmētat habitū propriū. igiturꝙͣtuꝫ ad fidē ⁊ ſcientiā eſt verū ꝙ ſi actus ſintincōpoſſibiles vel cōpoſſibiles ⁊ habitus. ⁊ ſino: non. Sed dubiū eſt vtrū iſti habitus ſtātſil̓. Dico primo ꝙ cū actu ſcientie pōt ſtare aliquis habitus inclinās ad actuꝫ fidei reſpectueiuſdē cōcluſionis. ptꝫ de ſciente ꝑ demoſtrationē primo vnā cōcluſionē ꝑ principia per ſenota: ⁊ poſt obliuiſcēte eandē demoſtratōemiſte habet habitū ſciētie ⁊ nō pōt habere actūſciētie. iſte credit cōcluſionē illā eſſe tūc veraꝫnō niſi virtute alicuius fidei acquiſite. igit̉ ille habitus fidei ⁊ ſcientie ſtant ſil̓. Sed ꝗͥd eſtpͥmū obiectū iſtius fidei dico ꝙ nō cōcluſio ſcita habitualiter: qꝛ tantū inclinat ad credēduꝫcōcluſionē illā eſſe verā mediate: qꝛ nō creditcōcluſionem eſſe veraꝫ niſi qꝛ credit ſe ſciuiſſeillā cōcluſionē ꝑ demonſtratōem: ita ꝙ pͥmuꝫobiectū huius fidei eſt actū ſciendi illā cōcluſionē ꝑ demonſtratōem infuiſſe ſibi. Scd̓a cōcluſio de poſſibilitate tā actuuꝫ ꝙͣ habituū eſtmihi neutra: qꝛ poteſt ꝓbabiliter ſuſtineri vnapars ⁊ alia. tamē auctoritates ſanctoꝝ videntur mihi magis dicere ꝙ nec actus nec habitꝰſtant ſimul. Sed de compoſſibilitate fruitionis ⁊ caritatis vie. dico ꝙ ſunt compoſſibilesde potentia dei ꝙ non videtur repugnantiaaliqua de facto. tamen neſcio quomodo eſt.Tunc ad queſtionem patet quomodo ſunttres virtutes: ⁊ quomodo fides ⁊ ſpes nō manent nec poſſunt manere. quod tantuꝫ dico ꝓpter auctoritates ſanctorum ⁊ non propter aliquā rationem. Contra iſta ſunt aliqua dubia. primo de hoc ꝙ ponitur fides acquiſita reſpectu cuiuſlibet articuli. quia reſpectu eiuſdem non ponuntur duo habitus inclinantesīmediate. igitur non eſt ponere fidem infuſam⁊ acquiſitam reſpectu actus eiuſdem articuli.Item ſicut habitus ad habitum: ita actus adactum. ſed habitus ſupernaturalis eſt perfectior habitu naturali. ergo actus fidei infuſeeſt perfectior actu fidei acquiſite. igitur nō eſtidem actus. Secundum dubiū eſt de ordine
Idſcd̓am parti-
Ad tertiam particulam
Primū dubiū
Rn̄ſio ad. q.
Fcd̓m dubiū