TertijLibri
deū ⁊ om̄e qd̓ vult deus a me diligi ⁊ poſt conſtet mihi ꝑ ſcripturā ꝙ deus vult a diligi a meinclinat tunc caritas infuſa mediate: qꝛ mediante actu ſuo cū caritate acqͥſita ⁊ voluntatead diligendum a ſicut nunc mihi conſtat perſcripturā ꝙ deus vult inimicū meum ꝓ ſtatuiſto diligi a me: tunc ꝑ habitū caritatis infuſecū caritate eius acqͥſita inclinor ad diligendūinimicū. ⁊ hoc: qꝛ deus vult nunc me diligereinimicū. ⁊ qn̄ erit dānatus: tūc non diligā eū:qꝛ deus nō vult me eū diligere ſemꝑ: tamē manet ideꝫ habitus caritatis. Quartus articulus eſt de cōpoſſibilitate et incōpoſſibilitateiſtoꝝ habituū cū alijs habitibus: ⁊ eſt difficultas ſpecialis de fide quō ſtet cū ſciētia: ⁊ dicitur ꝙ ſic. qd̓ ꝓbat̉: qꝛ aliquid pōt alteri cōuenire dupliciter. vno mō intrinſece quocūqꝫ alioamoto ⁊ circūſcripto. ⁊ illud dicit̉ cōuenire alteri ex ſe. Alio mō extrinſece ex cōcurſu alterius: ⁊ illud dicit̉ ſibi cōuenire ex alio: tūc ſic cōtraria q̄ ſic cōpetunt alicui poſſunt ſiml̓ ſtare.Exemplū. materia hꝫ ex ſe priuatōeꝫ ⁊ ab agēte hꝫ informatōem: cōſil̓r creatura dicit̉ nō ēsex ſe ⁊ ens ab alio: ſil̓r obſcuritas cōuenit fideiſed euidētia obiecti cōuenit aīe ex cōcurſu ſcientie. Cōtra. impoſſibile eſt cōtraria cōpetereeidē ſiue a ſe ſiue ab alio: ſed obſcuritas ⁊ euidentia ſunt cōtraria. ⁊ per ꝯn̄s formaliter repugnāt. igit̉ ⁊cͣ. Si dicas ꝙ nō ſunt contrariaContra. fruſtra ponit̉ totus ꝓceſſus ad ſaluādū quō cōtraria poſſunt cōpetere eidem. Preterea ille modus loquēdi quo aliqͥd ꝯuenit alicui ex ſe ⁊c. nō eſt ꝓprius nec cōuenies: qꝛ illd̓dicit̉ alicui cōuenire ex ſe qd̓ ꝯuenit ſibi circūſcripto negatiuo ⁊ poſitiuo: ſꝫ nec priuatio couenit materie circūſcripta oī forma ⁊ oī priuatione: nec nōeſſe creature circūſcripto quocuqꝫ eſſe ⁊ noneſſe. vn̄ dico ꝙ materia eſt indifferens ad formā ⁊ priuatōem: qꝛ aliqn̄ eſt ſub forma: aliqn̄ ſub priuatōne. Et qn̄ dicis ꝙ qn̄ aliqͥd cōuenit alicui circūſcripto quocūqꝫ alio cōuenit ſibi ex ſe. Dico ꝙ qn̄ aliqͥd poſitiuū cōuenit alicui quocūqꝫ alio poſitiuo circunſcriptotūc illud cōuenit ſibi ex ſe ⁊ nō ab alio. Exemplū. rationale cōuenit hōī circūſcripto oī poſitiuo: iō rationale cōuenit ſibi ex ſe. ſil̓r ſi ſit negatiuū ⁊ cōuenit alicui: ſi cōueniat ſibi circuſcripto quocūqꝫ negatiuo: tūc cōuenit ei ex ſeſicut negatio cōuenit priuatōi circūſcripta oīalia negatōe ab ip̄a priuatōe. iō cōuenit ſibi exſe ⁊ nō dꝫ ꝯcedi ꝙ negatio ꝯueniat alicui ex ſeſi cōueniret ſibi circūſcripto quocūqꝫ poſitiuo⁊ tūc dico ꝙ circūſcripta a materia qͣcunqꝫ negatōe pͥuatio nō ꝯueniret ſibi: qꝛ tūc circūſcreberet̉ puatio. nec noeſſe creature cōuenit cir
cūſcripta qͣcunqꝫ negatōe. ſil̓r dicit̉ ꝙ fides etviſio clara nō cōpatiunt̉ ſe ſil̓: qꝛ ſunt cōtrariaexcellentijs ⁊ non in gradibus remiſſis q̄ poſſunt ſil̓ ſtare. Contra. aſſumptū eſt falſum: qͥacōtraria cōpatiunt̉ ſe in gradibus remiſſis etnō in ſuis excellentijs: ita ꝙ eadē pars numero dicetur ſil̓ calida ⁊ frigida: qꝛ ꝯtrarietas repugnantia oppoſitio ſunt paſſiones cōueniētes alicui ſubiecto primo. ⁊ cōpetunt om̄ibuscōtentis ſub illo ſubiecto ꝑ illud ſubiectū: qͥaquero aut iſte paſſiones cōueniunt ſpeciebusprimo: aut indiuiduis cōtentis ſub ſpecie primo. ſi primo mo: tunc qͥncūqꝫ aliqua paſſio couenit alicui coī: ꝯuenit oī cōtento ſub illo cōi:ptꝫ ꝑ ſe. ſed paſſiones predicte cōueniunt ſpeciei caloris ⁊c. igit̉ cōpetunt calori in om̄i gradu intenſo ⁊ remiſſo. ſi ſcd̓o mō: hoc nullus cōcedit ꝙ ſcilꝫ inter iſtū calore ⁊ iſtud frigus ſitprimo repugnātia ⁊ oppoſitio: qꝛ tunc non eētinter aliu calorē ⁊ frigus niſi mediantibꝰ iſtisqd̓ nullus dicit. Itē qͥcquid cōpetit vni indiuiduo pōt ſil̓ cōpetere om̄i indiuiduo eiuſdē rationis: ita ꝙ non repugnat ſibi cōuenire om̄i alteri īdiuiduo eiuſdē ratōis. Exemplū. ſi ſortespōt eſſe pater nō repugnat alicui hoī qͥn p̄t eēpater. ſi calori remiſſo non repugnat frigus ingradu remiſſo. igit̉ non repugnat ſibi ī graduſummo: qꝛ frigus in infimo ⁊ in ſummo ē eiuſdē rationis. ⁊ eodē modo frigori in ſummo nōrepugnabit calor in ſummo. ergo nec in infimo: qꝛ calor in infimo ⁊ in ſummo ſunt eiuſdeꝫrationis. Itē forma inherēs ſubiecto denoīatillud ſubiectum: ita ꝙ ſi ſit forma ꝑfecta denominat ꝑfecte: ſi imꝑfecta imꝑfecte. Si igit̉ calor ⁊ frigus in gradibus remiſſis ſunt ſimul ineodē: ide eſt ſimul calidū ⁊ frigidū non in ſummo. Itē ſi ſic cōpatiunt̉ ſe ita ꝙ ſummū vniuscōpatitur ſecū remiſſum alterius ſicut calor īſummo cōpatitur ſecuꝫ frigus in infimo: tuncactus diligendi deū ſuper om̄ia ⁊ actus odiendi deū in gradu remiſſo poſſent ſimul ſtare. qd̓videtur abſurdū. Ideo dico ꝙ compoſſibilitas iſtoꝝ pōt intelligi tripliciter. vno mō ꝙͣtu1ad habitu vnius ⁊ actū alterius. alio mō ꝙͣtuad actū vtriuſqꝫ. tertio mō ꝙͣtum ad habitus.Quātū ad primū dico generaliter ꝙ nullusactus repugnat habitui: ⁊ ideo actus fidei poteſt ſtare cū actu ſciētie ⁊ clare viſionis: qꝛ nōeſt maior repugnantia inter iſta nec talia ꝙ einter actu errandi ⁊ habitu ſcientie circa eandē concluſionē. ſil̓iter habitū tēperātie ⁊ actuintemperantie: ſed non includit contradictionem ꝙ reſpectu eiuſdem ſit actus ſciētie ⁊ habitus errandi ſil̓r habitus tēperantie ⁊ actusintēperantie. igit̉ ⁊cͣ. Aſſumptū ptꝫ: qꝛ pona-
Ouortꝰ ꝗrticul
Ad primāculam
Reſolutio deris ad articul