LibriTertij

habituū quos poſſumus hr̄e poſſumꝰ hr̄e habitum naturalē naturaliter inclinātē. Primapatet ſuppoſito ꝙ nō poteſt concludi in via ꝙhomo remanebit perpetuo in corpore ⁊ aīa ſicut modo eſt: qꝛ non poteſt eſſe ratio euidensad ponendū tales habitus niſi ꝓpter eoꝝ operationes: qꝛ habitus oēs nobis innoteſcunt ꝑoperationes: ſed operatōnes oēs quas experimur mediantibus iſtis habitibus ſuꝑnaturalibus poſſumus experiri mediantibus habitibꝰnaturalibꝰ ptꝫ diſcurrendo ꝑ habitū fidei ſpei⁊ caritatis: qꝛ vnus paganꝰ nutritus inter xp̄ianos pōt om̄s articulos fidei crede̓ et deū ſuꝑoīa diligere. gͦ ⁊cͣ. Scd̓a cōcluſio ptꝫ in libroprimo de caritate: qꝛ deus pōt alique acceptare in puris naturalibus tanꝙͣ dignū vita eterna ſine om̄i habitu caritatis: ⁊ etiā reprobareſine om̄i peccato. ⁊ ſi hec ſit opinio magiſtri ſētentiarū: tūc verum dicit ſcꝫ ꝙ caritas pōt depotentia dei abſoluta nō eſſe aliud ꝙͣ ſpirituſſanctus coexiſtens acceptās actū naturalē etimpellens voluntatē ꝑ hunc modū ſicut cauſa partialis ad actū illū eliciendū: ſꝫ nō opꝫ neceſſario ꝙ ſit aliqd̓ accidēs īherēs aīe: et eodēmodo poteſt acceptare actū ſperandi ⁊ credēdi naturaliter ſine om̄i habitu ſuꝑnaturali infuſo. Itē non eſt impoſſibile ꝙ deus ordinet ꝙqui viuit ẜm dictamen recte rationis ſic ꝙ nōcredat aliqͥd niſi illud ſit ſibi naturali rationecōcluſum tanꝙͣ credendū ſit dignus vita eterna. hoc ptꝫ: qꝛ ideo ph̓i errabant ⁊ nō fueruntdigni vita eterna: qꝛ adherebant talibus quenō potuerūt rōne naturali ꝓbari necceſſarioſicut mundū eſſe eternū. igit̉ ſi deus ſic diſponat pōt tunc talis ſic acceptari adherendo recte rōnis dictamine. igit̉ ⁊cͣ. Unde ſicut paulus habens pctā ſine om̄i merito recepit gr̄aꝫita deus pōt ſibi cōferre vitā ſine omī merito ⁊habitu ſuꝑnaturali. Ideo dico ꝙͣtū ad iſtā cōcluſionē ꝙ habitus ſuꝑnaturales ſunt nobisneceſſarij de potentia dei ordinata nō abſoluta. ⁊ hoc teneo preciſe ꝓpter dicta ſcōꝝ. Tertia concluſio ꝓbatur: qꝛ ſicut nihil debet poniniſi qn̄ habetur experientia vel demonſtratiovel auctoritas ad hͦ: ita nihil debet negari qnhabet̉ certa experientia ad hoc ponenduꝫ: ſedad ponendū fidē acquiſitā ſpem ⁊ caritatē habet̉ certa experientia. nā paganus nutritꝰ int̓xp̄ianos ita credit oēs articulos fidei: ſil̓r hereticꝰ circa vnū articulū pōt vere credere aliūſꝫ neuter iſtoꝝ habet fidē infuſam. ptꝫ igit̉ acqͥſitā. ſil̓r de caritate acquiſita: qꝛ vnus infidelis inter paganos inſtructꝰ pōt per doctrinaꝫdiligere deū ſuꝑ oīa ex puris naturalibus. pōtetiā laudare deū cantare ⁊ orare. igitur ip̄e hꝫ

dilectōem dei nō infuſam igit̉ acquiſitā. Iteꝫoīs actus voluntatis quē experimur in nobisvidetur naturalis igit̉ ⁊ habitus. an̄s ꝓbaturqꝛ aut volūtas hꝫ actōem ſuꝑ actū elicitū manenteⁱ caritate aut nō. ſi nō: tūc ille actus noneſt meritorius: qꝛ actus meritorius reqͥrit actionē volūtatis. ſi ſic ſufficit habitus naturalisqꝛ nullū actū experimur in nobis niſi ad queꝫinclinat habitꝰ naturalis. igit̉ nō obſtāte ꝙ ſitin volūtate habitꝰ ſuꝑnaturalis ꝓpter auctoritatē: adhuc oꝫ ponere habitū naturalē naturalit̓ acqͥſitū. Articulus ſcd̓s eſt quō iſti tresihabitus diſtigunt̉ apparēt tres difficultatesPrima eſt ꝙ videt̉ ꝙ ſpēs nō diſtinguit̉ ab a-lijs tribus ſicut ille diſtīgunt̉ inter ſe: qꝛ ad cōſeq̄ndū finē ſufficit cognitio ⁊ amor ad cognitionē ſatis īclinat fides ad amorē caritas. Sidicas ꝙ ſpes requirit̉ ꝓpter actū deſiderij: qͥarequirit̉ ꝙ illud qd̓ credit̉ ⁊ amat̉ deſideret̉. ⁊hoc fit ꝑ actū ſpei. Cōtra videt̉ ꝙ non requirit̉niſi qꝛ oſtendit̉ obiectū diligibile tanꝙͣ poſſibile a nobis haberi ⁊ de alijs circūſtātijs: ⁊ ꝙſic amet̉ illud obiectū: ſꝫ vt prius ad iſta ſufficiunt cognitio fidei ⁊ amor. Scd̓a difficultaseſt qͥd eſt obiectū ſpei: qꝛ deus ponit̉ obiectuꝫcuiuſcūqꝫ virtutis theologice. Tūc eſt dubiuꝫvtrū idē oīo ſit ſubiectū fidei ſpei ⁊ caritatis ⁊ſi ſic dubiū eſt quō diſtingunt̉ iſti habitus maxime cū vnus habitus ſufficit reſpectu intellectus ⁊ alius habitus reſpectu volūtatꝭ. Tertia difficultas eſt in qua potētia eſt ſpes: qꝛ inintellectu nō apparet niſi actus credēdi qͥ eſtactus fidei in voluntate. aut eſt triplex actusamādi volendi ⁊ deſiderandi. Nunc aūt actꝰſpei nō eſt actus volēdi certū eſt nec actus amandi: qꝛ ad illū inclinat caritas: nec actꝰ deſiderandi: qꝛ actus deſiderādi pōt eſſe ī deſpe7rante. Quantū ad primā dico ꝙ ſpes eſt virctus diſtincta ab alijs. qd̓ ꝓbatur: qꝛ qn̄ aliquaſunt ſeparabilia inter ſe diſtingunt̉: ſed ſpes ⁊alie virtutes theologice ſunt hmōi. igit̉ ⁊cͣ. Aſſumptū ꝓbat̉: qꝛ aliqͥs pōt credere ⁊ nō ſperare ptꝫ in deſperātibus. ſil̓r aliqͥs pōt amare etnō ſperare ſicut in patria. ſil̓r aliqͣs pōt ſperare hr̄e beatitudinē ⁊ nō diligere caritatiue ſic̄mali ⁊ pctōres. Quantū ad ſcd̓am dico ꝙ obiecta īmediata iſtoꝝ habituū ſunt diuerſa cōplexa. nā obiectū proximū fidei eſt hoc cōplexum ome reuelatu a deo eſt verū eo modo quoreuelatur a deo. Obiectū ſpei hoc complexuꝫfutura beatitudo eſt hoī conferenda proptermerita. Obiectū caritatis eſt hoc complexuꝫdeus ⁊ om̄e qd̓ vult deus diligi a me caritatiue. Sed dubiū eſt tunc de obiecto ſpei: quia videtur eſſe deus ſaltem partiale obiectū ⁊ non

Scd̓a concluſio

APrima cōcluſie

Tertia ꝯcluſie

Setunda

Ad primam dicultatem

Tertia

Circa ſcd̓ꝫ artiluꝫ diſquirit tredifficultatesPrima

duſcrem