OueſtioVIII
nō ſit ꝑfecte infinitū. Ad aliud nego aſſumptū: qꝛ aliqͥs ꝓceſſus eſt poſſibilis qͥ nō poteſtterminari a potētia diuina ſicut poſito ꝙ deꝰvellet ꝯtinuare mūdū in infinitū iſte ꝓceſſusnunꝙͣ terminat̉: ſꝫ forte adepta tali forma poneretur extra ſpēꝫ ſuā: tn̄ ad illā formā eſt ꝓceſſus poſſibilis: qꝛ nunꝙͣ nec ꝑ dei potentiā neccreature pōt illa forma cōplete adipiſci. ⁊ forte ſi eſſet adepta non poneret̉ deus nec extraſpēm ſuā: ſicut ſi linea eſſet actu infinita ẜm extenſionē adhuc pōt eſſe in ſpē linee. Ad aliuddico ꝙ deus ꝑ nullā dilectōem nobis poſſibilem diligit̉ tantū a nobis ꝙͣtuꝫ a ſe: qꝛ a nobisdiligit̉ tantū finite a ſe infinite: ſed ſi iſte proceſſus terminaret̉: tunc diligeret̉ a nobis infite ⁊ dilectione infinita. Ad aliud de continētia virtuali dilectōis illud argumentū eſt contra oēs. rn̄ſionē quere in primo qͣterno ī notulis alterius anni. Ad alia dubia alterius doctoris de aucͣte illa oīm natura ⁊cͣ. de ydeis etalijs ptꝫ ꝑ p̄dicta hic ⁊ q̄ de ydeis qͥd eſt ydeaAd alia argumēta Ioh̓. q̄ ꝓbant ꝙ aīa xp̄i habuit ſummā gr̄am: ptꝫ ꝙ diuerſimode eſt dicēdū ẜm diuerſam viam: ſed ad vnū argumentūin quo ponit ꝓ vna opinione ꝙ in augmentatione forma precedēs corrūpitur ſemꝑ: qꝛ gn̄atio vnius eſt corruptio alterius. nego iſtd̓ generaliter ſumptum: ſed tm̄ tunc eſt verū quādo forma ꝓducta repugnat priori: vl̓ forma ſequēs nō pōt eſſe cū priori agente naturali: licꝫinter illas formas nō ſit repugnantia: qd̓ dicitur ꝓpter raruꝫ ⁊ denſum: vbi dicit̉ ꝙ ꝙͣtitasprecedens corrūpitur: qꝛ ſequens non pōt eſſein eadē parte materie cū ea ꝑ potētiā naturalem: ſꝫ pōt forte ꝑ potētiā diuinā: qꝛ iſte ꝙͣtitates ſunt eiuſdē ſpeciei ⁊cͣ.Queſtio. viijTrum ſit neceſſeponere ī viatore tres virtutes theCologicas q̄ poſſunt remanere ī patria. ꝓbatur ꝙ nō: qꝛ fides nō eſt virtus qꝛ ſibipōt ſubeſſe falſum ⁊ pōt eſſe reſpectu falſi: qd̓eſt cōtra ph̓m. viij. ethicoꝝ. qͥ dicit ꝙ habitusveridici non poſſunt eſſe reſpectu falſoꝝ. igit̉⁊cͣ. Itē ꝓpter finē cōſequēdū ſufficit cognitio ⁊ dilectio: gͦ habitus ex ip̄is generati ſufficiunt: ſꝫ hmōi ſunt ſpes ⁊ caritas. gͦ ⁊cͣ. Itē ꝙiſte virtutes nō ſunt neceſſarie ptꝫ: qꝛ aut propter actū naturalē aut ſuꝑnaturalē. non naturalē: qꝛ reſpectu cuiuſcūqꝫ actus ſufficit virtusnaturaliter acqͥſita. nec ſuꝑnaturaleꝫ: qꝛ talisnō eſt nobis poſſibilis in via vt videt̉: qꝛ quēcūqꝫ actū pōt aliquis ī via ſuꝑnaturaliter habere: pōt etiā habere naturaliter ſicut actumcredendi diligendi ⁊cͣ. Itē ſi ſic aut eſt tantū
vna fides ⁊ ſic de alijs. aut plures nō tm̄ vna:qꝛ diſtincti actus ſunt diſtinctoꝝ habituū generatiui: ſed reſpectu diſtinctoꝝ credibiliumſunt diſtīcti actus ſpecifici. igit̉ ⁊cͣ. nō plures:qꝛ tunc nō eſſent tm̄ tres virtutes theologice.ſil̓r apl̓s dicit ꝙ eſt tantuꝫ vna fides. Itē ꝙiſte virtutes nō maneāt in patria pꝫ primo defide: qꝛ tanta eſt repugnantia fidei ad viſionēquāta eſt eius ad ſciam: ſꝫ fides ⁊ ſcientia repugnāt. ꝓbatur: qꝛ qn̄ aliqua ſunt ꝯtraria formaliter qͥcqͥd eſt cōpoſſibile vni ⁊ alteri ſicut qͥcqͥd cōpoſſibile ē albedini ⁊ nigredini: qꝛ nihileſt cōpoſſibile albedini niſi ſubiectū ⁊ diſpoſitiones accidētales: qꝛ oīa cōpoſſibilia ſunt nigredini: ſꝫ fides ⁊ hereſis cōtrariant̉ et ſciētianō eſt compoſſibilis hereſi: ſed incompoſſibilis: igitur nec eſt compoſſibilis fidei. Itē ẜmph̓m tm̄ vnum vni opponit̉ ⁊ iſtud eſt verū deoppoſitōe int̓ extrema: ſꝫ hereſis opponit̉ fidei⁊ ſcientie: aut igit̉ opponit̉ fidei vt extremo ⁊ſciētie vt medio: aut ecōuerſo. ſi pͥmo mō tuncſcientia eſt ſpēs media inter fidem ⁊ hereſim:ſꝫ mediū cōtrariat̉ vtriqꝫ extremoꝝ. gͦ ſcientiacōtrariat̉ fidei. ſi ſcd̓o mō: tunc fides erit ſpēsmedia ⁊ mediū vt prius cōtrariat̉ vtriqꝫ extremoꝝ. igit̉ ⁊cͣ. Et vltra ſi fides nō ſtabit cū ſciētia: ergo nec cū viſione. Idē argumentū pōtfieri de ſpe ⁊ caritate ⁊ tenſione in pr̄ia ⁊ ſcīa.Itē de caritate arguit̉: qꝛ ẜm apl̓m cū venerit qd̓ perfectū eſt euacuabit̉ ⁊c̄. ſꝫ caritas vieeſt imꝑfecta ẜm doctrinā xp̄i de Ioh̓e baptiſta qͥ dicit. Qui minor eſt ī regno celoꝝ maioreſt iſto. igit̉ ⁊cͣ. Ad oppoſitum ad corithios.Nūc manent fides ſpes ⁊cͣ. Itē ꝙ maneant inpatria. ꝓbat̉: qꝛ ſi no: illud eſſet ꝓpter aliquaꝫrepugnantiā ad illū ſtatū: aut igit̉ ꝓpter actꝰvel habitus. nō pͥmo mō: qꝛ habitus non repugnāt: igitur nec actus. nō ſcd̓o mō: qꝛ iſta plusnō repugnāt ꝙͣ habitus tēperātie ⁊ actus intēperantie ⁊ habitus: ſꝫ iſti duo habitꝰ ſil̓ ſtātigit̉ ⁊cͣ. ꝓbat̉ aſſumptū: qꝛ tēperatus pōt elicere actu intēperantie ⁊ exiſtere tēperatus: igit̉cū actus temperantie manet cū habitu intēperātie ⁊ ille actus eſt generatiuꝰ habitus igitur habitus ſil̓ ſtant. gͦ eodē mō fides ⁊ viſio ſimiliter inter habitus ſuꝑnaturales non apparet repugnātia. igit̉ poſſunt ſtare ſil̓. Hic prijmo eſt videndū de neceſſitate habituū ſuꝑnaliū. Et hic teneo tres cōcluſiones. Prima ē ꝙnō pōt ꝓbari rōne naturali ꝙ indigemus habitu ſuꝑnaturali quocūqꝫ ad cōſequendū finēvltimā. Scd̓a eſt ꝙ ex hoc qd̓ credo ꝙ bearitudo eſt mihi cōferenda ꝓpter merita nō pōt cōcludi ꝯſeq̄ntia formali ꝙ habitꝰ ſuꝑnaturalesſint nobis neceſſarij. Tertia ē ꝙ reſpectu oīm
M iiij
decimam
Queſtio VIIIPrimo
Ad yndecimā.
Ad duodecimaꝫ
Quarto
Secundo
Ientio
In primo articulo ꝓbantur tresconcluſiones
In oppoſitum.
Septimo
Septimo
Sexto.
Oetquo
Quinto