Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

OueſtioVIII

ſit ꝑfecte infinitū. Ad aliud nego aſſumptū: qꝛ aliqͥs ꝓceſſus eſt poſſibilis poteſtterminari a potētia diuina ſicut poſito deꝰvellet ꝯtinuare mūdū in infinitū iſte ꝓceſſusnunꝙͣ terminat̉: ſꝫ forte adepta tali forma poneretur extra ſpēꝫ ſuā: tn̄ ad illā formā eſt ꝓceſſus poſſibilis: qꝛ nunꝙͣ nec dei potentiā neccreature pōt illa forma cōplete adipiſci. forte ſi eſſet adepta non poneret̉ deus nec extraſpēm ſuā: ſicut ſi linea eſſet actu infinita ẜm extenſionē adhuc pōt eſſe in ſpē linee. Ad aliuddico deus nullā dilectōem nobis poſſibilem diligit̉ tantū a nobis ꝙͣtuꝫ a ſe: qꝛ a nobisdiligit̉ tantū finite a ſe infinite: ſed ſi iſte proceſſus terminaret̉: tunc diligeret̉ a nobis infite dilectione infinita. Ad aliud de continētia virtuali dilectōis illud argumentū eſt contra oēs. rn̄ſionē quere in primo qͣterno ī notulis alterius anni. Ad alia dubia alterius doctoris de aucͣte illa oīm natura ⁊cͣ. de ydeis etalijs ptꝫ p̄dicta hic de ydeis qͥd eſt ydeaAd alia argumēta Ioh̓. ꝓbant aīa xp̄i habuit ſummā gr̄am: ptꝫ diuerſimode eſt dicē ẜm diuerſam viam: ſed ad vnū argumentūin quo ponit vna opinione in augmentatione forma precedēs corrūpitur ſemꝑ: qꝛ gn̄atio vnius eſt corruptio alterius. nego iſtd̓ generaliter ſumptum: ſed tm̄ tunc eſt verū quādo forma ꝓducta repugnat priori: vl̓ forma ſequēs pōt eſſe priori agente naturali: licꝫinter illas formas ſit repugnantia: qd̓ dicitur ꝓpter raruꝫ denſum: vbi dicit̉ ꝙͣtitasprecedens corrūpitur: qꝛ ſequens non pōt eſſein eadē parte materie ea potētiā naturalem: ſꝫ pōt forte potētiā diuinā: qꝛ iſte ꝙͣtitates ſunt eiuſdē ſpeciei ⁊cͣ.Queſtio. viijTrum ſit neceſſeponere ī viatore tres virtutes theCologicas poſſunt remanere ī patria. ꝓbatur: qꝛ fides eſt virtus qꝛ ſibipōt ſubeſſe falſum pōt eſſe reſpectu falſi: qd̓eſt cōtra ph̓m. viij. ethicoꝝ. dicit habitusveridici non poſſunt eſſe reſpectu falſoꝝ. igit̉⁊cͣ. Itē ꝓpter finē cōſequēdū ſufficit cognitio dilectio: habitus ex ip̄is generati ſufficiunt: ſꝫ hmōi ſunt ſpes caritas. ⁊cͣ. Itēiſte virtutes ſunt neceſſarie ptꝫ: qꝛ aut propter actū naturalē aut ſuꝑnaturalē. non naturalē: qꝛ reſpectu cuiuſcūqꝫ actus ſufficit virtusnaturaliter acqͥſita. nec ſuꝑnaturaleꝫ: qꝛ talis eſt nobis poſſibilis in via vt videt̉: qꝛ quēcūqꝫ actū pōt aliquis ī via ſuꝑnaturaliter habere: pōt etiā habere naturaliter ſicut actumcredendi diligendi ⁊cͣ. Itē ſi ſic aut eſt tantū

vna fides ſic de alijs. aut plures tm̄ vna:qꝛ diſtincti actus ſunt diſtinctoꝝ habituū generatiui: ſed reſpectu diſtinctoꝝ credibiliumſunt diſtīcti actus ſpecifici. igit̉ ⁊cͣ. plures:qꝛ tunc eſſent tm̄ tres virtutes theologice.ſil̓r apl̓s dicit eſt tantuꝫ vna fides. Itēiſte virtutes maneāt in patria pꝫ primo defide: qꝛ tanta eſt repugnantia fidei ad viſionēquāta eſt eius ad ſciam: ſꝫ fides ſcientia repugnāt. ꝓbatur: qꝛ qn̄ aliqua ſunt ꝯtraria formaliter qͥcqͥd eſt cōpoſſibile vni alteri ſicut qͥcqͥd cōpoſſibile ē albedini nigredini: qꝛ nihileſt cōpoſſibile albedini niſi ſubiectū diſpoſitiones accidētales: qꝛ oīa cōpoſſibilia ſunt nigredini: ſꝫ fides hereſis cōtrariant̉ et ſciētia eſt compoſſibilis hereſi: ſed incompoſſibilis: igitur nec eſt compoſſibilis fidei. Itē ẜmph̓m tm̄ vnum vni opponit̉ iſtud eſt verū deoppoſitōe int̓ extrema: ſꝫ hereſis opponit̉ fidei ſcientie: aut igit̉ opponit̉ fidei vt extremoſciētie vt medio: aut ecōuerſo. ſi pͥmo tuncſcientia eſt ſpēs media inter fidem hereſim:ſꝫ mediū cōtrariat̉ vtriqꝫ extremoꝝ. ſcientiacōtrariat̉ fidei. ſi ſcd̓o: tunc fides erit ſpēsmedia mediū vt prius cōtrariat̉ vtriqꝫ extremoꝝ. igit̉ ⁊cͣ. Et vltra ſi fides ſtabit ſciētia: ergo nec viſione. Idē argumentū pōtfieri de ſpe caritate tenſione in pr̄ia ſcīa.Itē de caritate arguit̉: qꝛ ẜm apl̓m venerit qd̓ perfectū eſt euacuabit̉ ⁊c̄. ſꝫ caritas vieeſt imꝑfecta ẜm doctrinā xp̄i de Ioh̓e baptiſta dicit. Qui minor eſt ī regno celoꝝ maioreſt iſto. igit̉ ⁊cͣ. Ad oppoſitum ad corithios.Nūc manent fides ſpes ⁊cͣ. Itē maneant inpatria. ꝓbat̉: qꝛ ſi no: illud eſſet ꝓpter aliquaꝫrepugnantiā ad illū ſtatū: aut igit̉ ꝓpter actꝰvel habitus. pͥmo: qꝛ habitus non repugnāt: igitur nec actus. ſcd̓o: qꝛ iſta plus repugnāt ꝙͣ habitus tēperātie actus intēperantie habitus: ſꝫ iſti duo habitꝰ ſil̓ ſtātigit̉ ⁊cͣ. ꝓbat̉ aſſumptū: qꝛ tēperatus pōt elicere actu intēperantie exiſtere tēperatus: igit̉ actus temperantie manet habitu intēperātie ille actus eſt generatiuꝰ habitus igitur habitus ſil̓ ſtant. eodē fides viſio ſimiliter inter habitus ſuꝑnaturales non apparet repugnātia. igit̉ poſſunt ſtare ſil̓. Hic prijmo eſt videndū de neceſſitate habituū ſuꝑnaliū. Et hic teneo tres cōcluſiones. Prima ē pōt ꝓbari rōne naturali indigemus habitu ſuꝑnaturali quocūqꝫ ad cōſequendū finēvltimā. Scd̓a eſt ex hoc qd̓ credo bearitudo eſt mihi cōferenda ꝓpter merita pōtcludi ꝯſeq̄ntia formali habitꝰ ſuꝑnaturalesſint nobis neceſſarij. Tertia ē reſpectu oīm

M iiij

decimam

Queſtio VIIIPrimo

Ad yndecimā.

Ad duodecimaꝫ

Quarto

Secundo

Ientio

In primo articulo ꝓbantur tresconcluſiones

In oppoſitum.

Septimo

Septimo

Sexto.

Oetquo

Quinto