TertijLibri
duos hoīes. ⁊ probat̉ ſicut prius per ſeparatōnē: ſed iſti duo hītus in ītellectu ſunt eiuſdemrationis: ⁊ illi duo ſil̓r in voluntate: quia potētia eſt eiuſdē rationis reſpectu vtriuſqꝫ ⁊ obiecta ſil̓r. igitur de facto ſunt ⁊ poſſunt eſſe duoaccidentia abſoluta perficientia idē ſubiectūigit̉ ⁊cͣ. Iteꝫ aliter non pōt ſaluari modus augmentatiōis nec cōtinuitas in motu ſine taliadditione: qꝛ ſi ſit augmētatio ⁊ pars prior nōcorrūpatur: oportet neceſſario ꝙ ꝑ illā augmētatōem aliqͥd adueniat de nouo faciens vnuꝫcū priori: aut igitur illud adueniēs eſt eiuſdeꝫrationis cū priori: aut alterius ſi ſit eiuſdē rationis ⁊ in eadē ſpecie cū priori aut ꝑ ſe aut ꝑ accidēs. ſi ꝑ ſe ſicut pars aque eſt eadeꝫ in ſpeciecū tota aqua habet̉ ꝓpoſitū. ſi per reductiōeꝫtunc eſt eſſentiale ſpeciei ⁊ tūc eſt actus vl̓ potentia qd̓ nullus ponit. ſi ſit alterius rōnis: ⁊ īalia ſpecie ꝑ ſe. tūc per illud nō eſt augmētatōqꝛ indiuiduū ſpeciei vnius nō auget̉ ꝑ indiuiduū alterius ſpeciei ſicut patet. igitur ⁊cͣ. Adratōes aliarū opinionū. Ad primā de autoreo ſex pͥncipioꝝ. dico ꝙ intelligenda eſt ꝙ formacoexiſtit in eſſentia inuariabili: qꝛ cū carentiapartiū alterius rationis ſicut eſt cōpoſitū ī genere ſubſtātie: nō tamē carentia partiū eiuſdērōnis: qꝛ hoc eſt cōtra ſenſum. ptꝫ de albedinein diuerſis partibꝰ. Ad alid̓ de. viij. metaphiſice ꝙ forme ſunt ſicut nūeri. dico ꝙ ſic intelligit qn̄ aliquid ſubtrahit̉ aūt addit̉ qd̓ non eſtoīo ſil̓e ſed diſſimile: tūc ꝑ variatiōem ſiue appoſitōem eſt variatio ſpecifica. Aliter dico ꝙph̓s loquit̉ de illis q̄ ingrediūtur diffinitōnesſicut comētator ponit exēplū de nūeris ⁊ differētijs additis in diffinitōe. ⁊ qn̄ eſt additio vl̓ſubtractio taliū tūc variat̉ diffinitio: ſꝫ illd̓ nōeſt ad ꝓpoſitū: qꝛ loqͥmur de formis ſignificātibus. verbi gr̄a: ſi vna pars addit̉ alteri nō eīqn̄ vna pars aq̄ addit̉ alteri variat̉ ſpēs aqueEt qn̄ dicit porphiriꝰ dicit ꝙ differētie nō ſuſcipiunt magis ⁊ minꝰ ⁊cͣ. dico ꝙ differētie ſubſtantiales nō ſuſcipiunt magis ⁊ minꝰ: ſꝫ hͦ eſtſpāle qͣlitatibus ꝙ ꝑ additōeꝫ poſſunt ſuſciꝑemagis ⁊ minꝰ ⁊ ꝙͣtitati: ſꝫ nō conuenit dre ſubſtātiali. Ad aliud qn̄ dicit̉ differētia formarūeſt formalis: ⁊ differētia formalis eſt ſpecificadico ꝙ quedā differētia formalis eſt ſpecifica⁊ q̄dā no. qn̄ em̄ differētia vniꝰ eſt diſſil̓is differetie alteriꝰ: tūc in illis differētia formalis eſtſpecifica. ſicut pꝫ de boue ⁊ aſino. ſꝫ qn̄ eſt ſil̓is⁊ nō diſſil̓is: tūc differētia formalis nō eſt ſpecifica. ſic eſt ī ꝓpoſito. igit̉ ⁊cͣ. Ad alid̓ qn̄ arguit̉ ꝙ diffinitio ſpēi equalit̓ ſe hꝫ ad oīa indiuidua: qꝛ exprimit totā eſſentiā cuiuſſibꝫ indiuidui. qd̓ nō eſt verū ſi eſſet talis maioritas ꝑ-
fectōis. Dico ꝙ diffinitio ſpēi nō eſt vna res exͣaīam: ſꝫ eſt vnū cōpoſitū ex diuerſis cōceptibꝰ⁊ illud equalit̓ reſpicit oīa indiuidua: qꝛ a quolibet ſimpl̓r ſiue ſit ꝑfectiꝰ ſiue īꝑfectiꝰ p̄t diffinitio equaliter abſtrahi. vn̄ argumētū ſi ꝯcludit: ꝓbat ꝙ vna pars aque nō pōt addi alterinec ignis igni q̄ oīa ſunt falſa. Ad aliud ꝗn̄arguit̉ ꝙ tunc ille gradus additus erit accidētalis qꝛ eſt extra ſpem: dico ꝙ gradus eſt vnūīdiuiduū ⁊ reſpicit illā ſpēm ſicut ſortes hoīeꝫvel ſicut cōceptum ſpēi ⁊ ſicut cōceptus hoīspōt eſſe ſine ſorte ſic cōceptus albedinis pōteſſe ſine illo gradu. vn̄ nec albedo a parte rei:nec nigredo eſt de eſſentia rei. Ad aliud qn̄ dicitur ꝙ quāto forma eſt ſimplicior tāto eſt ꝑfectior. igitur ꝑ oppoſitū ꝙͣto cōpoſitior tanto īperfectior. dico ꝙ aſſumptū eſt falſum: qꝛ alit̓ſequit̉ ꝙ medietas albedinis eſt ꝑfectior totaalbedine: qꝛ pauciores partes hꝫ. qd̓ eſt falſuꝫqꝛ oē totū eſt maius ⁊ perfectius ſua parte. ſil̓raliter materia eſſet perfectior cōpoſito ex materia ⁊ forma: ideo aſſumptū eſt falſum. Adaliud qn̄ arguitur aūt diſtinguit̉ ẜm ſpēm autẜm numeruꝫ. non ẜm ſpēm: qꝛ ſic eſſent due caritates diſtīcte in aīa ſpecie. nec ẜm numeruꝫ.qꝛ talis nō eſt niſi penes diſtinctionē ſubiectoru. Dico ꝙ diſtingunt̉ numero nō ſicut duo tota diſtincta loco ⁊ ſitu: ſed ſicut due partes facientes per ſe vnū. Et qn̄ d̓r ꝙ non poſſunt eēplures caritates in eadē aīa: falſum eſt de caritatibus facientibus per ſe vnū: ⁊ etiā de nōfacientibus per ſe vnū ſicut poſt patebit. Sidicis ꝙ accidens nō indiuiduat̉ niſi per ſubiectū. dico ꝙ hoc falſum eſt: nec eſt hec ꝓpoſitōph̓i: ſed intelligit ꝙ qn̄ ſunt aliqua alia accidētia nata facere ꝑ ſe vnū. tunc ſi ſint in vno ſubiecto faciūt per ſe vnū naturaliter loquendo:ſed per potētiā diuinā aliter pōt fieri: ſed duoaccidentia tota nō nata facere per ſe vnū nonpoſſunt naturaliter exiſtere in eodeꝫ ſubiecto.Ad aliud quando dicitur ꝙ ex duobus in a 7ctu non poteſt fieri vnum. verū eſt de duobusalterius rationis quoꝝ vnū non eſt in potentia reſpectu alterius: ſed ex duobus ī actu queſunt eiuſdem rationis bene poteſt fieri vnumContra predicta ſunt aliqua dubia. primumeſt de hoc qd̓ dicitur ꝙ non poteſt fieri variatio in denoīatione forme nec radicatione niſiſit variatio in ſubiecto vl̓ m forma. Contra ſola forma magis radicatur in ſubiecto ex logaꝑmanentia in ſubiecto ⁊ difficilius amouet. ⁊tamē nō eſt variatio in ſubiecto nec in forma.igit̉ ⁊cͣ. Scd̓m ē de hͦ: qꝛ augmentatio nō eſtſine nouo adueniēte: quia comentator quartophiſicorum capitulo de vacuo comento. lxxxv.
Ad primā rationū qͣ hic ſolūmōtanguntur
Ad ſcd̓am
Ad quartā
Ad tertiam
Ad ſeptima
Scd̓m dubiū
Primū dubiū
Ad ſextam
Ad qu