Auertio

facit. Sed dubium eſt vtrū domum ſit proprium ſpirituſſancti: et nulli alteri conueniatRn̄ſio. dupliciter dicit̉ aliqͥd donū. vno modo aliquid ꝓductū liberaliter ⁊ ꝑ modū libertatis ⁊ voluntatis. Alio modo eſt aliqͥd collatū vt ſit exiſtens cū aliquo ⁊ coagēs vt ſit in libertate ⁊ in poſſeſſione ſua. Primo eſt ꝓpriuꝫſpūſſancti: qꝛ producit̉ ꝑ modū doni ⁊ libertatis: ⁊ non per modū ſil̓itudinis. ⁊ hoc adducitdeclaratio ſupradicta ꝙ filius dei ꝓducit̉ permodū ſil̓itudinis: ⁊ ſpūſſanctus nō. Exemplūde intellectu ⁊ volūtate in nobis: ⁊ de obiectonoto in intellectu noſtro qd̓ vocatur obiectūdeclaratū ⁊ verbū ab aliqͥbus: qꝛ ibi diffuſe ponitur: ideo dimittitur. q̄re ibi. Scd̓o modo nōeſt donū ꝓpriū ſpūſſancti: qꝛ ſic cōpetit tribꝰ ꝑſonis ⁊ donis gratuitis: qꝛ ſic omnes perſonedantur nature rationali: qꝛ ſic dari non eſt niſi coagere creature rationali ad eliciendū oēꝫactū quē vult recte elicere ad modū quo vnusdatur alteri: quia vult quicqͥd ip̄e vult. ⁊ pͥusforte non fuit datus: ſed tres perſone. ⁊ etiamdona gratuita coexiſtunt ⁊ coagunt in actione creature recte elicita. ergo ⁊c̄. ⁊ ſic ſpūſſanctus ab eterno fuit donū. nō quia fuit datumactu: ſed quia fuit dabile ẜm magiſtrū ſententiarū. Quantū ad tertiū articulū dico ꝙ nōpoteſt dari creature rationali de potentia deiordinata ſic ꝙ acceptet̉ tanꝙͣ digna vita eterna ſine habitu caritatis. qd̓ probat̉ ſic: qꝛ ſpirituſſanctus non ſic datur creature rationaliquin ip̄a acceptatur a deo modo predicto: ſedde potentia dei ordinata nō eſt creatura rationalis ſic accepta a deo ſine caritate. maior patet ⁊ minor probat̉. quia ſicut voluntati que ēperfectibilis naturaliter non negatur ꝑfectioſua naturalis ꝙͣtum ad actū primū: nec ꝙͣtumad actū ſcd̓m. ⁊ per cōſequēs nō negatur ſibihabitus naturalis nec actus elicitus mediante habitu: ita nec eidē voluntati que eſt perfectibilis ſupernaturalit̓ negatur perfectio ſupernaturalis. ⁊ ꝑ cōſequens vt ſic habebit habitū ſupernaturalē ⁊ actū. cū igitur voluntasſit ſic accepto a deo: ſequitur ꝙ vt ſic habebittalem habitū. Item ſi negetur talis habitusaut igitur eſt ꝓpter perfectōem actus dilectionis aut propter aſſiſtentiā ſpirituſſancti nōpropter primū: quia non repugnat huic actuidilectionis dei nec eius perfectiōi elici ab habitu naturali: nec propter ſcd̓m: quia eadē ratio ſufficit reſpectu fidei. vnde tamē requiritur habitus. ergo ⁊cͣ. Item non debet magisnegari habitus reſpectu vnius virtutis theologice ꝙͣ reſpectu alterius. igitur cū reſpectuactus credendi ponitur fides infuſa ⁊ acqui-

ſita. ergo eodē modo reſpectu actus diligendi deū debꝫ poni amor habitualis acquiſitus⁊ infuſus. Ad primū alterius opinionis negatur aſſumptū: ſcꝫ maior: qꝛ ip̄e ponit dupliucem cōplacentiā: ſcꝫ generale ⁊ ſpecialeꝫ. autigitur intendit ꝙ caritas ſit tantū obiectumcomplacentie ſpecialis aut generalis. non generalis: quia obiectū eſt habitus complacentie generalis ⁊ quelibet creatura naturalis ꝑeū. nec ſpecialis: quia diuina ſumma cōplacetia ſpecialis eſt reſpectu creature nobilis valde vel nobiliſſime. nunc auteꝫ natura angelica ⁊ natura humana eſt nobilior quacunqꝫ tali forma. ⁊ per cōſequens vtraqꝫ eſt obiectumdiuine cōplacentie ſpecialis. ſicut illud quodperficitur per formā talē ⁊ forma talis eſt obiectū ſicut illud qd̓ ꝑficit ⁊ eſt īmediatius natura humana obiectum diuine complacētieꝙͣ caritas: quia ꝓpter illā eſt caritas obiectū⁊ non econuerſo. quādo igitur dicitur nullusactus ⁊cͣ. dicitur ꝙ illud eſt verū quādo vtrūqꝫ obiectū ſuper qd̓ trāſit eſt obiectū illius actus vnū tamē formale aliud materiale. ſicutpatet in exemplo ſuo. color eſt obiectū formale viſionis etiā lignū materiale. ⁊ lignū nō eſtobiectū viſionis niſi mediante colore. et ideoeſt obiectū mediatū viſionis: ſed in propoſitoob iectū īmediatū acceptatōis diuine vel cōplacentie eſt natura humana vel rationalis.nec eſt caritas obiectū formale ⁊ aīa obiectuꝫmateriale: ſed vtrunqꝫ eſt īmediate obiectumdiuine cōplacentie ⁊ formaliter natura rationalis eſt obiectū īmediatius. ⁊ ſic patet ad exemplū eius ꝙ quando dicit de actu non tranſeunte: etiā dico de actu non tranſeunte nō poteſt fieri actus tranſiens ſine mutatiōe: tamēpoteſt fieri mutatio vel in obiecto vel in aliquo alio vel in tempore. Exemplū primi. deusnunc acceptat eū queꝫ non acceptauit prius.qꝛ nunc eſt bonus ⁊ prius nō. Exēplū ſcd̓i. deꝰacceptat nos propter merita xp̄i ad modumquo aliquis ad preces vnius remittit alteri offenſam. Exemplū de exiſtentibus in purgatorio qui liberantur ad preces aliorū. Exēplumtertij. poteſt deus ſtatuere ꝙ ille qͥ īuenitur aliquo die nō bonus ſit dignꝰ vita eterna cuꝫ īuenit̉ alio die bonꝰ. ſicut ſi papa ſtatueret ꝙqui inueniretur tali die in eccleſia haberet ꝓmotionem: ⁊ qui alio die inueniretur nihil haberet. igitur propter mutatōem ⁊ ſucceſſionetēporis poteſt de actu intranſeūte fieri tranſiens. Ad aliud dico ꝙ poteſt aliqueꝫ odire ſine om̄i īiquitate ī odito: quia nullius debitoreſt ⁊ poteſt eum exiſtentem in iniquitate nonodire adpenam eternam. ⁊ ſic eſt ī propoſito.

ibitatur

paaſ

Tentiꝰ articulus

Ad ſcd̓m

Ad primū alterius opinionis