TercijLibri

poteſt conferre vitā eternam ſine aliqua gratia vel caritate actuali vel habituali. Itempremiū correſpōdet merito: ergo vbi nō eſt p̄miū nō eſt meritū: ſed in paruulis nō eſt meritū loquendo de merito qd̓ acquiritur ꝑ actusmeritorios. igitur non obſtante ꝙ in paruulisſit talis habitus non oportet ꝙ deus conferat eis vitā eternā. Ideo dico ꝙͣtū ad iſtā cōcluſiōem ꝙ caritas nec quecunqꝫ alius habitus neceſſiter deū ad dandū alicui vitā eternāīmo de potentia abſoluta poteſt alicui conferre caritate ⁊ eū poſt annibilare. ⁊ ſil̓r in perpetuū in caritate cuſtodire ⁊ nunꝙͣ diſponere dare vitā eternā. Scd̓a concluſio eſt ꝙ deus p̄tde potentia ſua abſoluta alique acceptare ſine om̄i tali forma informante. que ꝓbatur ſic.qn̄ aliqua plura ſunt in poteſtate diuina quorū vnū dependet ab alio. deus poteſt conferrevnū nō conferendo reliquū. ſꝫ ſic ſe habēt gratia ⁊ gloria accipiendo gloriā pro actu beatifico. igitur ⁊cͣ. Et ſi diſponat dare gloriā ſine caritate ille cui diſponit dare gloriā ē carus deo⁊ hec eſt caritas que diuidit inter filios dei etperditionis nō aliqd̓ accidens infuſum a deoItem quicunqꝫ poteſt habere actu meritoriuꝫſimpliciter pōt cū tali actu acceptari ſine omihabitu: ſed viator poteſt habere actum meritoriū ſine om̄i caritate. igitur ⁊cͣ. maior ptꝫ: qͥaideo dicitur actus meritorius: qꝛ acceptatur adeo. minor probatur: qꝛ quādo ſunt duo actusboni ex genere quoꝝ neuter ex ſe eſt meritoriꝰ:nec dignus vita eterna ſi vnus poteſt acceptari a deo ⁊ alius. patet de ſe: qꝛ vterqꝫ eſt indifferens ex ſe ad acceptatōem diuinā: ſed actꝰ naturalis dilectionis ⁊ actus elicitus a voluntate ſunt hmōi. patet de ſe. igitur poteſt deus acceptare actū naturalem ſine omī caritate ⁊cͣ.Item quoſcūqꝫ actus eiuſdē rationis habentes circunſtantias diuerſas q̄ ſunt in poteſtate mentis poteſt deus acceptare vnū actū cūcircunſtantijs paucioribus ⁊ pluribus vl̓ nullis: ſed actus naturalis dilectōnis quo diligitdeū viator ſuper oīa ⁊ elicitus actus mediatecaritate ſunt eiuſdē rationis quo ad ſubſtantiā actus licet plures circūſtantie ſint in vnoactu ꝙͣ in alio. igitur ſicut poteſt acceptare elicitū actū a tali caritate ꝓpter circunſtantiasita naturalē cū paucioribus circūſtantijs: velcū nullis ⁊ hoc loquendo de potētia abſolutaItē ex actibus meritorijs generat̉ habitus inclinās ad conſil̓es actus. igitur ſicut pōt acceptare ſcd̓ꝫ actū elicitū mediāte habitu: ita primū ⁊ per ꝯn̄s poteſt acceptare actū ſine habitu naturalem ſine actu infuſo. Tertia concluſio. ꝙ ſpūſſanctus pōt dari creature rationali

ſine caritate vel quocūqꝫ alio dono creato: qͦaad hoc ꝙ detur ſpūſſanctus non plus requirit̉niſi ad hoc ꝙ creatura rationalis acceptaturtanꝙͣ digna vita eterna ⁊ ꝙ poſſit meritorie agere: ſed oīa iſta poſſunt cōpetere creature rationali per ſolam coexiſtentiā ſpūſſancti ſineomī alio dono: vt ptꝫ ex ſupradictis. igitur ⁊cͣ.Ex hoc ſequit̉ quarta concluſio ꝙ ſpūſſanctꝰſufficit: ⁊ nō oportet ponere aliud donū ad acceptandū aīam rationalē. ⁊ hoc dico neceſſario. Si dicas ꝙ hec opinio appropinquat ml̓tū errori pelagij: qꝛ pelagius pōit ꝙ homo potuit mereri vitā eternā ex puris naturalibus.Rn̄deo. hec opinio īprobata plus inclinat aderrore pelagij. non dico ꝙ eſt error pelagij: ſꝫ ꝙplus appropinquat ꝙͣ opinio ioh̓is: qꝛ hec ponit ꝙ eſt aliqua forma cauſata in aīa que ex natura rei incitat deū ad acceptandū actu taleꝫ⁊ naturā in qua eſt. ⁊ tunc lꝫ caritas ſit creatatamē eſt principiū naturaliter eliciendi omnēactōem quā pōt cauſare. ſicut aīa intellectiualicet creetur tamē eſt principiū naturale reſpectu alicuius actus eliciti. igitur hec opinio ponit ſicut opinio pelagij ꝙ homo poteſt naturaliter elicere actu qͥ neceſſitat deū ad acceptandu naturā cuius eſt. ⁊ ꝑ cōſequens ponit ꝙ expuris naturalibus poteſt homo mereri vitameternā: nec videtur aliā differētia inter opinionē pelagij: niſi ꝙ pelagius ponit ꝙ cauſe naturales quas habemus ex nobis ip̄is ſufficiātad eliciendū actu neceſſitantē deū ad danduꝫvitā eternā. Sed hec opinio ponit ꝙ ad aliciendū talē ꝯcurrit neceſſario aliqua forma creata a deo: ſed poſita illa forma neceſſario cauſat illā actōnem neceſſitantē ſicut aīa intellectiua. Sed opinio Ioh̓is ponit ꝙ virtute nullius creati ſiue illud habeamꝰ ex nobiſipſis: ſiue īmediate a deo neceſſitet̉ deus ad acceptādū actū elicitū quēcunqꝫ: qui ip̄e poſſet de potentia abſoluta nō acceptare. qꝛ ſi ſint duo eqͣles ī oībus naturalibus ⁊ habitibꝰ oībꝰ ſuꝑnaturalibus ⁊ actibꝰ pōt primū acceptare ⁊ aliūreprobare lꝫ nō de potētia ordinata. ſicut ptꝫde iacob ⁊ eſau qͥ in oībus naturalibus fuerūteqͣles ẜm oēs doctores. ⁊ tn̄ iacob dilexit: eſauaut odio habuit. vnde non video quin deus caritatē alicui poſſit infundere: ⁊ tamē ordinare eū ad penā eternā. ⁊ etiam ꝙ aliquis actualiter in caritate poſſit eſſe in inferno de potentia dei abſoluta. ⁊ etiam poteſt vnū aliumnon habentem caritatem acceptare ad vitameternam. nec ex hoc eſſet acceptator perſonarum: quia ipſe nullius debitor eſt. ideo quicquid facit ex libertate ſua habet: reprobando vnum et alium acceptando totum iuſte

Tertia cōcluſio

Scd̓a ꝯcluſio-

Reſolutio aucͣt.

Quarta cōcli