Queſtio

abſolutis quoꝝ vnus peccauit ⁊ alius nō. adhūc poſt peccatuꝫ ſunt equales igit̉ ⁊ prius. hͦeſt poſſibile: tn̄ deus pōt vnū acceptare putaillū qͥ nō peccauit ⁊ aliū non. Confirmat̉ ꝑ illud. Iacob dilexi eſauodio habui. Itē poſſibile eſt ꝙ deꝰ prius acceptet aliquē tanꝙͣ dignūvita eterna ⁊ poſt in duratōe alia impendat ſibi gr̄aꝫ. gͦ infuſio gratie non neceſſario p̄ceditacceptatōem. Itē contra hͦ qd̓ ponit ꝙ ille amor eſt habitualis nō actualis: qꝛ illud eſt vltimū cōplementū amicitie quo perficit̉ amicitia alterius. ſed amor actualis nō habitualis ēhmōi. ptꝫ in nobis. igit̉ ⁊cͣ. Itē ſi ſint h̓ duo amici qͥ ſe amant amore actuali ⁊ habituali īfirmetur vnus ⁊ ꝑdat per infirmitatē oēm amicitiā habituale ⁊ actualē: iſte ſanus diligit infirmū in infirmitate ⁊ poſt ſicut prius. qꝛ placet ſibi in ea ⁊ ꝓcurat ſibi bona ꝓ poſſe. gͦ aliꝰpoſt infirmitate habet aliqueꝫ actu amoris amicitie: qꝛ aliter alius non diligeret eū amoreamicitie: ⁊ tamē oīs amor habitualis in eo ceſſauit. ergo p̄t eſſe amor amicitie actualis ſineamore habituali. Itē contra hͦ qd̓ dicit̉ ꝙ illeinfunditur aīe a ſolo deo: qꝛ nō maior ſuꝑnaturalitas requirit̉ in actu ꝙͣ in habitu. qꝛ qͥlibetplus diligit actu ꝙͣ habitu. Sed oēs actus dilectōis reſpectu dei poſſunt eſſe naturales igitur habitus: qꝛ deus poteſt ita acceptare actūnaturalis dilectōnis ſicut quēcunqꝫ aliū actūelicitū mediante caritate. Si dicas ꝙ requit̉habitus ſuꝑnaturalis ꝓpt̓ circūſtantias ignotas. Contra. nō videtur rō quare deus nō poſſit acceptare actū cū ignorantia circūſtantiarū ſicut cū ſciētia circūſtantiarū. Itē lꝫ ille circūſtantie ſint ignote naturaliter: tn̄ poſſibileeſt ꝙ deus creet notitiā obiectiuaꝫ illarū circūſtantiarū abſqꝫ hoc ꝙ cauſet caritatē in volūtate: ⁊ tunc poſſet actū naturalis dilectiōisacceptare. ⁊ ꝑ ꝯn̄s talis eſſet carus deo. Itemcōtra hoc ꝙ dicit ꝙ in om̄i dilectione conſiſtitdelectatio: qꝛ dānatus habet intēſiuū amoreꝫſuijp̄ius: ⁊ tamē non delectatur in amore ſuo.nēAd q̄ſtionē igitur tria declaro. primo ꝙ ſpūſſanctus ⁊ caritas ſiue aliud donū diſtinctꝭ donationibꝰ donant̉ ratōnali creature. Scd̓o ꝙde potentia dei abſoluta pōt ſpūſſanctus dari ſine miſſione alicuiꝰ alterius doni creati. ethoc creature ratōali ita ꝙ talis natura cui donat̉ acceptat̉ ⁊ efficit̉ digna vitā eternā. Tertio de potentia dei ordinata nō pōt ſpūſſctūsdari ſine caritate ⁊ alijs donis. Primū ꝓbat̉ſic. q̄cunqꝫ diſtinctis habitionibus habent̉ diſtinctis donatōibꝰ donant̉ creature rōnali: ſꝫſpūſſanctꝰ ⁊ caritas diſtinctis habitionibushabent̉ a creatura rōnali. igit̉ ⁊cͣ. Maior ptꝫ.

minor ꝓbat̉: qꝛ caritas habet̉ a creatura rōnali vt forma exiſtēs ſubiectiue in aīa. ſpūſſanctꝰhabet̉ a creat̉a rōnali vt cā ꝑtialis ẜꝫ illū modū loq̄ndi ꝯcurrēs ad cauſandū actu diſtīctūiſte aūt ſunt diſtīcte habitiones. igit̉ ⁊cͣ. Cir 8ca ſcd̓ꝫ articulū on̄do qͣttuor ꝯcluſiones. Prima ē ꝙ nulla ē forma ex natura rei qͣ īformāteneceſſario ſit informatū acceptari q̄ ꝓbat̉ ſicq̄cūqꝫ forma abſoluta p̄t ſtare aliquo tꝑe d̓termiato cū carētia alteriꝰ forme abſolutē ī eodēſubiecto p̄t ſtare ī ꝑpetuū cū illo ſubiecto cumcarētia illiꝰ forme. Exēplū. ſi albedo p̄t ſtare īlacte cū carētia dulcedis ꝑ vnū diē eadē rōneīꝑpetuū ꝑ ꝯſeruatōem diuinā: qꝛ eadē eſt ratōvtrobiqꝫ: ſꝫ caritas quā ip̄e ponit p̄t ſtare ī tꝑedeterīato cū carētia gl̓ie. ptꝫ de multis viatoribꝰ. igit̉ ⁊cͣ. Ex quo ſequit̉ ꝙ aliqͥs p̄t eſſe ī caritate cui deꝰ nunꝙͣ diſponit dare gloriā: qꝛ p̄tīꝑpetuū eū ꝯſeruare ī caritate ſine gl̓ia. Tuncſic. ille cui deus nō diſponit ꝓ aliquo tꝑe daregloriā nō eſt acceptus nec carus deo: qꝛ hoc ēacceptari a deo: qꝛ deus ſibi diſponit dare gloriā. ergo ⁊ cui diſponit īꝑpetuū nō dare gloriānunꝙͣ ille erit acceptus a deo. ⁊ tn̄ ille pōt habere caritatē imꝑpetuū vt ꝓbatū eſt. igit̉ ⁊cͣ.Itē nō minus eſt acceptatu deo illud qd̓ eſt īactu meritorio ꝙͣ qd̓cunqꝫ acceptatu in habitu caritatis. ſꝫ in actu meritorio nihil eſt acceptatū qͥn poſſit eſſe: ⁊ tn̄ nō acceptari a deo. gͦnec in habitu caritatis. aſſumptū ꝓbatur: qͥanihil eſt abſolutū in actu meritorio qͥn poſſit īmediate fieri a deo nulla creatura coagēte. ⁊ꝑ ꝯn̄s etiā nō voluntate coagente. ⁊ ſic ille actus nō eſſet meritorius: qꝛ nihil eſt meritoriūqd̓ nō eſt in ptāte voluntatis. ⁊ ꝑ ꝯn̄s talis actus nō eſſet actus a deo igit̉ eodē mō de hītuItē dilectio dei ⁊ odiū ſunt oppoſita ꝑ eū: ſedodiū dei nō eſt ex natura rei dignū pena et̓nagͦ nec dilectio dei ex natura rei eſt digna vitaeterna. aſſumptū ꝓbat̉: qꝛ deꝰ p̄t remittere oēpctm̄ quo ad culpā ſine oī gr̄a ⁊ caritate īfuſa⁊ ꝑ ꝯn̄s tale odiū nō eſt dignuꝫ pena et̓na. Sidicas ꝙ ſine caritate eſt dignū pena et̓na. Cōtra. ſtatī poſt remiſſionē pctī ⁊ ſtatī etiā poſtpctm̄ ſine remiſſione eū ānihilare p̄t. gͦ nō ē neceſſe ꝙ ꝓpter odiū illud ſibi cōferat̉ eterna pena: nec ꝓpter gr̄am gloria. Cōfirmat̉. qꝛ eodēmō qn̄ infundebat̉ gr̄a aīe btī Ioh̓is baptiſtepotuit eū ānihilaſſe: ⁊ tūc habuiſſet caritatē.⁊ tn̄ nō fuiſſet acceptus ad vitā eternā. Itē ſicut ſe habet pena ad peccatū: ita ẜm eum gratia ad gloriā: ſed deus poteſt punire eternaliter ſine aliquo peccato actuali precedente velcōcomitante. patet de pueris non baptiſatisdānatis qͥ puniunt̉ pena dāni. Igit̉ eodē mō

L v

Circa queſtionēres ar

rti diꝰ

SScd̓s articulusPrima concluſio