LibriTertij

Tertij

innocentie. patet etiam ſi deus crearet vnumhoīem ⁊ maneret ſine peccato: poſſet generare filiū ſine om̄i pctō tali: ⁊ ꝑ cōſequēs cū talisnihil habeat repugnans diuine acceptationipoteſt deus talē puerū ordinare ad vitā eternā: ⁊ ſibi dare vitā abſqꝫ hoc ꝙ det ſibi talemhabitū. ergo talis eſſet deo carus ⁊cͣ. ⁊ qua ratione in primo inſtanti quo naſcit̉ poteſt ſibidare vitā eadē ratione poſt peccatū mortale:ſtatim poteſt ſibi illud peccatū remittere ſineom̄i habitu ei collato ⁊ ordinare ad vitā eternam. Si dicas ꝙ talis nullo modo ſine habitu eſt carus deo. Contra. ſi deus diſponat dare vitā eternā alicui viatori: non eſt neceſſe talē eſſe in gratia ⁊ carū deo. ⁊ hoc pōt ſine om̄ihabitu. igit̉ ⁊cͣ. Itē arguo ſicut ip̄e arguit. Oppoſiti effectus reducunt̉ ad oppoſitas cauſaslꝫ ille modus loq̄ndi ſit impropriꝰ ī ꝓpoſito: ſꝫpoſito ꝙ ſint duo hoīes quoꝝ vnus ſit amicusdeo ⁊ alius inimicus. iſti ſunt effectus oppoſiti ⁊ reducunt̉ ad amicitiā ⁊ īimicitiā tanꝙͣ adcauſas oppoſitas: ſed iſte poteſt ſine om̄i actu⁊ habitu eſſe inimicus. ergo iſte alius poteſteſſe amicus ſine om̄i habitu. Aſſumptū patetqꝛ poſito ꝙ ip̄e peccet mortaliter ī vnico actupoſt iſtū actu nil remanet in aīa quo ſit inimicus deo: qꝛ nō actus qꝛ iam trāſit. nec habitusquia poſſibile ē ꝙ talis actus ſit ita remiſſusꝙ non poſſit generare habituꝫ. tū quia poteſtdeus de potētia ſua illū habitū deſtruere manente aīa ⁊ non remittere peccatuꝫ. tū quia ꝑpotentiā naturalē poteſt deſtrui ille habitus:qꝛ poſito ꝙ ceſſet ab om̄i actu tam peccādi ꝙͣmerendi. tūc poteſt iſte habitus deſtrui ꝑ obliuionē ſi ſit in intellectu: ⁊ ꝑ aliā viā ſi ſit in voluntate. igitur eſt inimicus ſine om̄i tali habitu. igitur de inimico poteſt fieri amicus. Exēplū Ioh̓is ad hoc: quia ſi aliquis ſit inimicusregis propter offenſam aliquā: offenſaꝫ pōt ſibi rex remittere ⁊ eū recipere ī gratiā ſuā ſineom̄i habitu cauſato in illo qͥ eſt inimicus ſicutpatet euidenter. ergo multomagis deꝰ poteſt.Itē poſſibile eſt ꝙ puer natus ī originali peccato nec habeat habitū naturalē nec ſupernaturalē: qꝛ peccatū originale nō eſt habitus infuſus nec naturalis: ⁊ tamē ille ſic natus fit īimicus deo ſine om̄i peccato. igitur poteſt ſibideus originale dimittere ⁊ acceptare ad vitaꝫeternā ſine om̄i habitu. Itē tantū poteſt actꝰbonus reſpectu amici: ꝙͣtū malus reſpectu inimici. ſed vnus actus malus ſine habitu generato pōt facere hoīem inimicū. ergo actꝰ bonꝰex genere qͥ ē naturalis quē deus pōt acceptare pōt facere amicū deo. Itē contra hͦ qd̓ dicitur ꝙ eſt aliqua forma ex natura rei puta cari-

tas q̄ eſt obiectū diuine cōplacentie ꝑ quā aīafit cara deo: qꝛ hec ꝓpoſitio pōt habere duplicē intellectu. vnꝰ eſt ꝙ ꝑ talē formā aīa fit cara deo: ⁊ illa exiſtēte in aīa nccͣrio ſit cara deoſed iſte ſcd̓s intellectus falſus eſt: qꝛ pōt talisforma exiſtere in aīa: ⁊ tn̄ nō oportet deū acceptare eā informatā tali. ergo nō neceſſario adtalē formā ſequitur acceptatio diuina. Aſſumptū ptꝫ: qꝛ qn̄ a deo ꝓducuntur duo effectꝰ ordinati quoꝝ vnꝰ eſt prior ⁊ alius poſterior. poteſt deus conferre alicui effectū priorē nō conferendo ſibi poſteriorē. ſed gratia ⁊ gloria ſuntduo effectus ꝓducti a deo. gratia eſt prior: qͥaeſt in viatore. ⁊ gloria eſt poſterior: qꝛ eſt in cōſummatōe. igitur poteſt deꝰ cōferre alicui gratiā ⁊ caritate: ⁊ nō conferre ſibi gloriā. Et ꝑ cōſequēs pōt diſponere non cōferre ſibi gloriaꝫ:nō obſtante ꝙ cōferat ſibi gr̄aꝫ. Item cuicūqꝫpōt deus conferre gratiā ⁊ eū ſtatim annibilare eidē ſtatim pōt conferre gratiā ⁊ eū non acceptare tanꝙͣ dignū vita eterna: ſꝫ viatori cuicunqꝫ pōt deus conferre gratiā ⁊ caritatem ⁊ſtatim poſt poteſt eū ānihilare. ⁊ ꝑ ꝯn̄s poteſtſibi conferre gratiā ⁊ diſpoſitōem ⁊ eū annihilare. ⁊ ſi diſponit eū annihilare pꝰ gratiā datānō acceptat eū. igitur eidē p̄t deꝰ dare gr̄am ⁊conſeruare in gratia in infinitū ⁊ nunꝙͣ diſponere ei dare gloriā: ⁊ poteſt diſponere non ſibidare gloriā: ſed ſemꝑ poteſt eū cōſeruare ī gratia. Itē ẜm eū deus reſpectu exiſtentis in gratia habet duplicē actū amoris: ſcꝫ actū cōplacentie ⁊ actu amicitie ⁊ per euꝫ primus actuspoteſt eſſe ſine ſcd̓o. ⁊ eſt primꝰ actus per eumquo placet ſibi in dilecto ⁊ vult ſibi bonū. Secundus actus quo diſponit ſibi dare vitā eternā: ſed ſi daret ſibi hodie gratiā ⁊ cogitaret eūcras occidere ⁊ ānihilare: haberet primū actu⁊ nō ſcd̓m. ſed hoc eſt poſſibile. Itē ip̄e ponitꝙ cōplacentia generalis cadit ſuper quālibetcreaturā: ſed ſpecialis ſuꝑ ſubiectū nobile: tūcſic natura angelica vel aīa rationalis eſt obiectū nobilius ꝙ caritas. igitur acceptatio diuina potius cadit īmediate ſuꝑ naturā rationalem q̄ prīcipaliter acceptatur ⁊ preparatur advitā eternā. Itē poſito ꝙ hic ſint duo equalesin oībus abſolutis quoꝝ vnus preparat̉ ad vꝫtā eternā alius no. vnus eſt deo carus ⁊ acceptus alius nō. ergo acceptatio eſt preter aliqͣabſoluta. Si dicas ꝙ ſi ſint equales ī om̄ibusabſolutis ⁊ deꝰ preparat vni vitā eternā ⁊ alteri non: tunc eſſet acceptator ꝑſonarū. Contranulla eſt cauſa predeſtinatōis ⁊ acceptatiōisdiuine a parte predeſtinati. ergo pōt vnū predeſtinare ⁊ aliū nō ſine om̄i acceptatōe perſonarū. Iteꝫ poſito ꝙ ſint duo equales in oībus