QueſtioV

igitur ⁊cͣ. Sua ſcd̓a propoſitio eſt vera ꝙ diuina acceptatio nō cadit īmediate ſuꝑ animāratōnalem ſine caritate media. ꝓbat̉ ſic. Cuiꝰparticipatio eſt rō formalis quare participāsdiligitur acceptatur: ⁊ maxime cauſa īmediata ⁊ preciſa ſine qua illud participans nō immediate acceptatur niſi tali participatōe: ſedcaritas eſt talis forma ex natura ꝙ per eius ꝑticipationem aīa a deo acceptatur ⁊ fit cara. ⁊ſine illa nō. igitur acceptatio diuina ⁊ dilectōnon cadit īmediate ſuper aīam rationalem ſine caritate tali. Item arguo argumēto priusfacto nullus actus īmutabilis et eternus ⁊cͣ.ſed acceptatio diuina tranſit modo ſuper animā rationalē ſuper quā prius non tranſiuit. ergo hoc erit neceſſario propter participatōemobiecti eterni diuine acceptatōnis. Si dicasꝙ dilectio generalis eſt ratio ſufficiēs deo acceptādi aīam rationalē. Contra. ſi generalisdilectio ſufficeret cū deus neceſſario reſpectucuiuſcunqꝫ nature rationalis habeat generaliter dilectōnem ⁊ cōplacentiā ſicut reſpectucuiuſcūqꝫ creature. igitur deus neceſſario acceptaret ꝙͣcunqꝫ naturā rationalē. qd̓ falſumeſt. igitur ad acceptatōem diuinā ſpecialem qͣaīa rationalis eſt digna vita eterna requiriturdilectio ſpecialis: puta caritatiua tā a ꝑte reiꝙͣ a parte aīe rationalis. Tertia ꝓpoſitio ſuaſcꝫ ꝙ forma illa eſt amor habitualis poſſibilisinfundi a ſolo deo ⁊ a nullo alio probatur. Etprimo ꝙ ſit amor habitualis ⁊ nō actualis: qͥailla forma que eſt cōplementū amicitie dei etpromerens eā eſt habitualis amor ⁊ nō actualis. ſed forma predicta qua aīa fit cara deo eſthmōi. igit̉ ⁊cͣ. Haior ꝓbat̉. qꝛ ſi non: tunc nōexiſtēte actu amoris elicito nō eſſent aliqͥ amici. ergo oportet ꝙ ſit amor habitualis. ergo amici diligunt ſe amore amicitie. minor probatur: qꝛ ſicut eſt in nobis reſpectu proximi: ita ēin nobis reſpectu dei. ſed in nobis reſpectu ꝓximi eſt duplex. amor vnus eſt cōplacentie ſeubeniuolētie. alius eſt amor amicitie. Et iſti amores diſtinguntur: qꝛ amor amicitie ẜm ph̓ꝫviij. phiſicoꝝ. nō eſt ſine readamatōne. gͦ readamatio eſt cōplementū amoris amicitie. Sedamor cōplacentie ⁊ beniuolentie poteſt beneeſſe ſine readamatōe: qꝛ poſſum alicui eſſe beniuolus et poteſt mihi cōplacere abſqꝫ hoc ꝙdiligat me. ergo eodē modo eſt in nobis: quiadeus reſpectu nature rationalis poteſt habere amore beniuolentie et cōplacētie abſqꝫ hocꝙ natura ratiōalis diligit deū ẜm amore amicitie cū ignis caritatꝭ informās aīam ſit readamatio. ſequit̉ ꝙ eſt cōplementū amicitie dei ꝓmerens eam. ergo ⁊cͣ. Item oppoſiti effectus

reducūtur ad oppoſitas cauſas. ſꝫ eſſe odibiledeo eſt effectꝰ reductꝰ in pctm̄ tanꝙͣ in cauſaꝫigit̉ eſſe amabile eſt effectus reductus in amore tanꝙͣ in cauſaꝫ: nō tn̄ in actualē. qꝛ actꝰ nonmanet ſemꝑ qn̄ aliqͥs amat̉. igit̉ reducit̉ ad habitualē. Ite illud quo poſito allicit̓ deus addiligendū creaturā rōnalē. ⁊ quo nō poſito nōallicit̓ etiā eſt forma illa qua aīa neceſſario eſtaccepta deo. ſꝫ caritas habitualis eſt hmoi ſine actu. igit̉ ⁊cͣ. Scd̓m ꝓbatur ꝙ iſte habituspōt a ſolo deo cauſari nō a creatura. qͥa qn̄ adactū elicituꝫ mediāte aliquo habitu cōcurrūtmulte circūſtātie ignote oī creature habēti talē habitū. talis habitus nō pōt cauſari ab aliqͣcreatura ſed a ſolo deo. qꝛ ſi talis poſſet cauſari a creatura hn̄te talē hītū. tūc ille circūſtātieeſſent note tali habēti illū habitū. ſed ad actūcaritatiuū cōcurrūt multe circūſtātie ignoteoī habēti caritatē. qꝛ nemo ſcit vtruꝫ odio velamore dignus ſit. igr̄ habitus caritatis nō p̄tcauſari ab aliqͣ creatura. igit̉ ⁊cͣ. Hijs habit̉pōt colligi talis diffinitio caritatis ẜm euꝫ ꝙcaritas eſt dilectio dei hītualis infuſa a d̓o. ſuper quā īmutabilit̓ ⁊ a deo trāſit diuina acceptatio faciens aīam eſſe deo carā. ꝑticule poſite in iſta diffinitiōe patēt ex ſupradictis. Etaddit ꝙ merito appellat̉ hec forma caritas. qꝛqn̄ aliqͥs diligit aliquē amore amicitie qͣlis ponit̉ iſta forma. tūc reſpectu dilecti habꝫ duplicē actū. vnū quo placet dilecto. aliuꝫ quo ſibiꝓcurat bona q̄ pōt. cū igit̉ deꝰ diligēte ſe diligit. pͥmo diligit eū actu ꝯplacētie. ſcd̓o diſponit ei dare vitā eternā. iō merito vocatur caritas. Cōtra iſta. pͥmo ꝙ nō oportet ponere taleꝫ habitū informante aīam ad hoc ꝙ aliqͥs ſitqacceptus a deo tanꝙͣ dignus vita eterna. ⁊ hͦdico qm̄ deus de potētia abſoluta poſſet quēcūqꝫ acceptare ſine tali habitu: licet nō de potētia ordinata. Et iſto modo ponit iſte cōtrariuꝫ. qꝛ alit̓ nō argueret cōtra ioh̓em: ꝯtra quēintēdit arguere. Arguit̉ pͥmo ſic. Quēcunqꝫpōt deus ordinare ad vitā eternā: ⁊ pōt illā vitā ſibi dare ſine oī habitu tali: pōt ſine tali habitu acceptare. ita ꝙ ſit carus deo. ſed pueruꝫmodo natū pōt ordinare ad vitā eternā: ⁊ pōtillā vitā ſibi dare ſine omī habitu tali. igit̉ ⁊cͣ.Maior ptꝫ ꝑ dicta ſua. qͥa cū actꝰ īmutabilis⁊ eternus nō trāſit ſub aliquo de nouo: niſi ꝓpter ꝑticipationē primi obiecti illius actꝰ: qd̓eſt caritas ẜm eū. qꝛ ſi mō ſit aliqͥs acceptꝰ deo⁊ poſt noͣ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s actꝰ acceptatiōis ſuꝑ aliqd̓obiectū trāſit de nouo. ſequit̉ ꝙ ille erit carusdeo. Minor ꝓbat̉. qꝛ deus de potētia ſua abſoluta pōt facere puerū aliquē naſci ſine pctōactuali ⁊ originali. ſicut ſi adā ſtetiſſet in ſtatuL iiij

L iiij

tinppſiti

nda pp

Contra primopinionem

O