ueſtioII

triſtabiliter. ptꝫ: qꝛ ſicut cōcupiſcere eſt cū delectatōe: ſic iraſci eſt cū dolore. Ideo dicit auguſtinꝰ de baptiſmo paruuloꝝ languor iſte tyrānus qͥ mouet ad mala deſideria. Ex iſta auctoritate. ptꝫ ꝙ mouet appetitū cōtra iudiciūrōnis. Sed eſt dubiū vtrū iſte fomes fuit ablatus a bt̄ā virgine vl̓ nō. Rn̄deo ꝙ fomes pctīfuit totaliter ablatꝰ: qꝛ fomēs pctī cōnotat actū pctī qualē nō potuit hre. Sed fomitē ſimplicit̓ auferri pōt intelligi triplicit̓. vno mō ꝙnō poſſit inclinare volūtatē ꝯ iudiciū ratiōisad aliquē actū. ⁊ ſic fomes pcti fuit ablatꝰ: qͥaꝙͣtūcunqꝫ potuit inclinare ad aliquē actū: qͥailla qͣlitas remāſit in ꝑte ſenſitiua: tn̄ aliqͥs habitus fuit in volūtate rōe cuiꝰ illa qͣlitas nō potuit eā inclinare ꝯͣ iudiciū rōnis qͥnimo actusille ad quē illa qͣlitas īclinabat moderabat̉ ꝑaliqͥd in volūtate. Iſta aūt ablatio pōt duplicit̉ intelligi: vl̓ in ſcd̓a ſui ſcrīficatōe: vel ī prima. In pͥma fuit iſte fomes ablatꝰ puta ī eiusꝯceptōe qn̄ infūdebat̉ eiꝰ aīa ne inclinaret eiꝰvolūtatē ad pctm̄ mortale: ſꝫ non qͥn potuit inclinare ad pctm̄ veniale. In ſcd̓a ſct̄ificatiōe:ſcꝫ in ꝯceptōe ſaluatoris fuit totaliter liberata a fomite nō qͥn remāſit illa qualitas: ſꝫ ſic ꝙnō potuit inclinare volūtatē ad aliquē actumpcti mortalis vel venialis. Ex iſto ſeqͥtur ꝙ anꝯceptōem ſaluatoris potuit peccare venialit̓:ſꝫno mortalit̓: ſꝫ poſt no. Alio mō pōt intelligiſimpl̓r auferri ita ꝙ nō inclinat ad aliquē actūque nō p̄t volūtas ſeq̄ns rectā rōem ſuſpēdere⁊ impedire ſimpl̓r ne talis actus ꝯͣ rectā rōemoīo eliceret̉. ⁊ iſto mō fuit ablatus ī ſcd̓a ſctificatōne. Tertio mō pōt intelligi ſimpl̓r auferriſic ꝙ nō pōt inclinare ad aliquē actū ſine om̄iinobedientia ad rōem ⁊ voluntatē: ⁊ ſine om̄irebellione: ⁊ ſic nō fuit oīo ablatus: nec in prima ſctīficatōe nec in ſcd̓a: qꝛ talis qualitas inclinat̉ ad ſitim: famē: ſomnū ⁊ alia ſil̓ia: ⁊ talianō fuerūt in ſua ptāte: qꝛ nō fuit in ſua ptāte ſitire vel eſurire: ſꝫ tn̄ ip̄a cohibuit tales motusꝙͣtum potuit: ⁊ ſi nō potuit nec fuit negligentia voluntatꝭ in nullo peccauit: qꝛ tales motusqͥcunqꝫ vt precedūt actū voluntatis nullo mōhabēt rōnem pctī: iſto mō pōt ꝯcedi ꝙ fomēsfuit ī xp̄o ꝙͣdiu fuit viator: qꝛ illa qualitas fuitin eo: ſed nō inclinabat ad aliquē actū pctī venialis vel mortalis: ſed tm̄ ad aliquos actꝰ inclinabit naturales. quibus conueniebat cumalijs hoībus: ſed poſt reſurrectiōem nō fuit ineo cū corpus gl̓ificatū aſſumpſit. Circa ſecūfi apparent due difficultates. vna quō beata virgo fuit īpeccabilis cū nullus actus vel habitꝰexcludat omne pctm̄ niſi beatificus. Alia quōpotuit mereri ſi fuit īpeccabilis ⁊ non potuit

flecti ad malū. Quantū ad primū dico ꝙ nulIlū actū vel habitū habuit qͥ potuit excludereom̄e peccatū tam omiſſionis ꝙͣ cōmiſſionis: ⁊ſi nō potuit cōmittere actum malū: tamen potuit ceſſare ab actu bono. ⁊ ſic peccare peccato omiſſionis ꝙͣtum fuit in ſe. Ideo dico ꝙ habuit aliquē habitū ad actū bonū inclinanteꝫ⁊ retrahentem a malo. ⁊ deus ſic ordinauit ꝙcoexiſteret ſibi coagēdo immediate ſicut cauſa partialis: ſicut facit in om̄i actione ſicut dictum eſt in ſcd̓o coagendo ad oēm actum bonū ⁊ non coegit ad actuꝫ malū: ⁊ quia nullusactus poteſt elici a cauſa ſcd̓a niſi concurrente cauſa prima īmediate. ideo potuit bene agere ⁊ non male: nec peccare peccato ꝯmiſſionisqꝛ deus cōcurrit vt cauſa partialis in actu bonō ⁊ virtuoſo: ⁊ non in malo ⁊ vitioſo. Sedtunc quero quomodo potuit mereri. dico ꝙ licet ex parte habitus habuit pronitatē ad bonū ⁊ nō ad malū: ⁊ deus cooperabat̉ ſibi ad bonū ⁊ nō ad malū: tn̄ in oībus actibus bonis dimiſit eā ꝓprie libertati vt libere ⁊ ꝯtingenterpoſſet oēs actus bonos elicere ⁊ ſic meritorieita ꝙ potuit actū bonū elicere ⁊ non elicere. lꝫnō malū. ⁊ per ꝯn̄s eliciendo bonū actū merebatur. Sed eſt dubiuꝫ vtrum fuit peccabilispeccato omiſſionis. videtur ꝙ ſic: quia potuitceſſare ab om̄i actu bono in quo potuit mereri: ⁊ tenebatur tunc illū actuꝫ elicere. ergo ⁊cͣ.Reſpondeo. potuit ceſſare ab om̄i actu meritorio qn̄ tenebat̉ illum actuꝫ elicere aliter illeactus non eſſet in poteſtate ſua: ſed ſi aliquando ceſſaret deus ſtatī cōcurreret vt cā totalisad cauſandū illū actum ne ipſa peccaret pctōomiſſionis. Si queras vtrū ꝑ illū actū cauſatū a deo totaliter meruit. dico ꝙ non: qꝛ ille actus nō fuit totaliter in ſua ptāte eo ꝙ totalit̓cauſat̉ a deo qd̓ tn̄ requirit̉ ad hͦ ꝙ actꝰ ſit meritoriꝰ. Uel pōt dici ꝙ meruit ꝑ illum actū: qͥalicet non potuit illū actum elicere: tamen potuit ab iſto actu ceſſare ⁊ alium actuꝫ bonumcirca idē obiectum elicere: ⁊ tunc deus ſubtraheret manutenentiā ſuā ab iſto actu reſpectucuius fuit cauſa totalis ⁊ cōcurreret ad cauſādum aliū actum circa idem obiectū vt cā partialis: ⁊ tunc ſi ſufficit ad actū meritoriū ꝙ voluntas poſſit ceſſare ab actu: licet non poſſitelicere actū: tunc poteſt dici ꝙ iſte actus ē meritorius: ſi autē requirit̉ ad actu meritoriuꝫ ꝙeliciatur a voluntate creata totaliter vel ꝑtialiter. Tunc eſt dubiū quo poteſt ſaluari a peccato omiſſionis: quia licet habeat bonum actū a deo creatū totaliter: tamē ille nō eſt meritorius: quia non eſt a voluntate creata ẜmiſtam viam: ⁊ tenebatur ꝓ tūc elicere aliqueꝫ

R v

Scd̓s articulusio diſqͥrit diffi

CDe prima

LDe ſecunda

Dubitatur