Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

LibriTertij

Tertij

ſed tres ꝑſone ſuſtētificēt vnā naturā. Adaliud dico ſi poſſibile eſſet tota eēntia diuina nulla ꝑſona terīaret vnione nature: tūciſta natura aſſumpta eēt ꝑſonata ꝓpriā ꝑſonalitate nec alia. Primū ptꝫ de ſe. ſcd̓m pꝫ deeen̄tia ſi ſola terīet iſtā vnionē non p̄t terīare tanꝙͣ ꝑſona: qꝛ eſt ꝑſona. ꝯn̄s nec p̄tdare nature ꝑſonalitate: nec ſuſtētare tāꝙͣꝑſona. qꝛ tn̄ īpoſſibile eſt een̄tia aſſumat naturā niſi oēs ꝑſone aſſumat. ꝯn̄s lꝫ eſſentia pͥmo terīet vnionē iſtā: tn̄ oēs ꝑſone terīabunt ſcd̓ario. īpoſſibile eſt naturā vniri niſiſuſtētificet̉ aliquā ꝑſonā. Ad aliud dicoaccipiēdo depēdentiā ꝓprie prout īportatlitateꝫ: ſic natura aſſūpta plus depēdet adfiliū ꝙͣ ad patrē. iſta natura magꝭ dicit̉ vnirifilio ꝙͣ depēdere ad filiū. vn̄ ſi natura deponatur adhuc depēdet ꝓprie ad filiū: ſic̄ qn̄ eſt aſiſumpta. Ad pͥmū pͥncipale dico loq̄ndo dehoīe aſſūpto hūanitas diſtingūturꝙͣtū ad pͥncipale ſignificatū. ſi tn̄ vtrūqꝫ hēatſuppoſitōneꝫ ꝑſonalē qꝛ tūc ꝙͣ hūanitasſupponit natura dīna depēdete eadē ēſicut ſuppoſito ſit albus tūc et albuꝫ diſtigūt̉ ſi vtrūqꝫ hēat ſuppoſitiōeꝫ ꝑſona: qꝛ vtrūqꝫ ſupponit natura ſubiecta albedini. ſꝫ loq̄ndo de hūanitate aſſumpta tūcilla hūanitas ꝓut vtrūqꝫ hꝫ ſuppoſitōeꝫ ꝑſona diſtīgūt̉: qꝛ ſupponit ly ſuppoſito dino ly hūanitas natura humana. Tūc dicēdo loq̄ndo de hūanitate aſſūpta hoīeeſt vera. iſte p̄t eſſe aſſumptꝰ: tn̄ eſt īp̄oſſibilis iſte eſt aſſūptꝰ: ſꝫ hūanitas p̄t aſſumpta eſt vera: ſil̓r hūanitas eſt aſſūptatota iſtoꝝ eſt: qꝛ aliqͥd connotat̉ īplicat̉vnā ꝓpoſitōem qd̓ aliā. qn̄ dicimꝰ hop̄t eſſe aſſumptꝰ: ly vt hꝫ diſtributōem ꝑſonalē ſupponit natura hūana depēdenteab aliquo ſuppoſito virtute iſtiꝰ ꝓpōīs p̄teſſe aſſumptꝰ ītelligit̉ natura humanadepēdet ab aliquo p̄t īniti depedere ad ſuppoſitū diuinū: veruꝫ eſt. ſꝫ qn̄ dicimꝰ eſtaſſumptꝰ ly vt pͥus ẜꝫ hꝫ ſuppoſitōeꝫ ꝑſonalē ſupponit natura hūana depēdenteactualit̓ ꝯn̄s a ꝑte ſubiecti īplicat̉depēdet nec initit̉ alteri. ex ꝑte p̄dicati īplicatur depēdet ad aliqd̓ ſuppoſituꝫ. ꝯn̄sad iſtā ꝓpoſitōem eſt aſſumptꝰ īplicat̉ ꝯdictio: eſt īpoſſibilis ꝓpter ꝯͣdictōem implicatā. Exēplū. hec eſt vera: albū pōt eſſe nigruꝫꝓut ſubiectū p̄dicatū habēt ſuppoſitōemſonalē: qꝛ tūc ſupponit ſubiecto albedinis eſt vera ſubiectu albedinis p̄t eſſe ſubiectūnigredinis: qꝛ pōt recipere nigredineꝫ: ſꝫ hec ēimpoſſibilis albū eſt nigrū retēta eadē ſuppo-

ſitione ꝑſonali prius. qꝛ hec eſt impoſſibilisſubiectu albedinis eſt ſubiectuꝫ nigredinistn̄ denotant̉ implicant̉ iſtā ꝓpoſitionemalbū eſt nigrū: iſtius variarōis ē qꝛtm̄ ſignificat naturā humanā ſꝫ ꝯnotat negatōem depēdentie. loq̄ndo de hoīe non aſſupto. qn ſupponit ꝑſonalit̓ ſupponit ſoluꝫnatura depēdente. loq̄ndo aūt de hoīe aſſupto tūc ly ſignificat naturā humanā ꝯn̄otat ſuppoſitū ad qd̓ depēdet hūanitas: qn̄ſuppouit ꝑſonalit̓ ſupponit ſoluꝫ ſuppoſitoad qd̓ natura dependet. humanitas aut abſolute ſignificat naturā humanam ꝯnotādonegatiōem depēdentie nec depēdētie: necaliqd̓ ſuppoſitū ad qd̓ depēdet vel dependerepōt qꝛ nil penitꝰ ꝯnotat: ſic̄ eſt vera hūanitas p̄t eſſe vnita verbo: ita eſt vera hūanitas eſt vnita verbo. Ad aliud dico naturavnita caret aliquo īportāte dignitatē: immo qͥcqͥd haberet poſitiuū ſi eſſet vnita hꝫ plus qꝛ reſpectū vnionis: qꝛ ꝑſonalitasIpria eſt niſi ꝗdam negatio. Ad aliud dice natura aſſumpta eſt aliqͣ ꝑſona: qꝛ nec diuina nec hūana: tn̄ dicit̉ ꝑſonata a ꝑſona dei:qꝛ ſuſtētificat̉ ab ea. qꝛ eſt ꝑſona diuina: immo eſt ita īpoſſibilis ſicut homo eſt aſinqꝛ ſuſtentificat̉ ab ea. non qꝛ ꝑſona dīna. Adaliud dico lꝫ ꝑſone diuine ſint vna res quiavna eſſentia: tn̄ inter ſe ſunt diſtīcte res: ideopōt aliquid cōpetere vni qd̓ non alteri: lꝫ alteri repugnet.Queſtio. ij.Tru in beata virgine fuerit fomes pctī. Hic duo ſūtfaciēda: qꝛ pͥmo vidēdū eſt qͥd ſit fomes quō remāſit in btā virgine quō. ſcd̓oquō btā virgo fuit īpeccabilis. Circa primūdico fomēs pctī eſt aliqͣ qͣlitas corporalis inclinās appetitū ſenſitiuū delectabiliter vl̓ triſtabiliter ad actū intēſiorē ꝙͣ ſit ẜm rectā rōeꝫeliciendus. Ex ptꝫ iſte fomes eſt appetitus ſenſitiuꝰ. qꝛ fomes manet ī xp̄o ante reſurrectiōem nec poſt. appetitꝰ aūt ſenſitiuus manet. qꝛ iſte fomes non erit in beatispoſt reſurrectōem: nec erat in pͥmis parētibꝰ:ſꝫ infligebat̉ in pͥmis parentibꝰ ꝓpter eoꝝ peccatū. ꝯſequit̉ in alijs. Appetitus aūt ſenſitiuꝰ fuit in eis ante pctm̄ ſicut poſt. autēfomes ſit q̄dam qͣlitas. ptꝫ: qꝛ recipit magisminus: qꝛ vnus plus inclinat̉ ad actū appetitus ſenſitiui ꝙͣ alius: idē plus īclinaturvno tꝑe ꝙͣ alio ad illū actū ſicut qͥlibet experitur in ſe. aūt inclinet delectabiliter. pt3: qꝛideo vocatur a ſanctis doctoribꝰ libido cupido voluptas cōcupiſcentia. aūt inclinet

Ad d̓cimūnonū

Ad viceſimū

BBAd primū prīci-

AQueſtio IIduo diſqͥrit

Ad ſcd̓m

Ad tertiū

Ad quartū.

Primus articul