LibriTertij
Tertij
ſed ꝙ tres ꝑſone ſuſtētificēt vnā naturā. Adaliud dico ꝙ ſi poſſibile eſſet ꝙ tota eēntia diuina ⁊ nulla ꝑſona terīaret vnione nature: tūciſta natura aſſumpta nō eēt ꝑſonata ꝓpriā ꝑſonalitate nec alia. Primū ptꝫ de ſe. ſcd̓m pꝫ deeen̄tia ſi ſola terīet iſtā vnionē non p̄t terīareeā tanꝙͣ ꝑſona: qꝛ nō eſt ꝑſona. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nec p̄tdare nature ꝑſonalitate: nec eā ſuſtētare tāꝙͣꝑſona. qꝛ tn̄ īpoſſibile eſt ꝙ een̄tia aſſumat naturā niſi oēs ꝑſone aſſumat eā. ⁊ ꝑ ꝯn̄s lꝫ eſſentia pͥmo terīet vnionē iſtā: tn̄ oēs ꝑſone terīabunt ſcd̓ario. iō īpoſſibile eſt naturā vniri niſiſuſtētificet̉ ꝑ aliquā ꝑſonā. Ad aliud dico ꝙaccipiēdo depēdentiā ꝓprie prout īportat cālitateꝫ: ſic natura aſſūpta nō plus depēdet adfiliū ꝙͣ ad patrē. iō iſta natura magꝭ dicit̉ vnirifilio ꝙͣ depēdere ad filiū. vn̄ ſi natura deponatur adhuc depēdet ꝓprie ad filiū: ſic̄ qn̄ eſt aſiſumpta. Ad pͥmū pͥncipale dico ꝙ loq̄ndo dehoīe nō aſſūpto hō ⁊ hūanitas nō diſtingūturꝙͣtū ad pͥncipale ſignificatū. ſi tn̄ vtrūqꝫ hēatſuppoſitōneꝫ ꝑſonalē qꝛ tūc tā hō ꝙͣ hūanitasſupponit ꝓ natura dīna nō depēdete q̄ eadē ēſicut ſuppoſito ꝙ hō ſit albus tūc hō et albuꝫnō diſtigūt̉ ſi vtrūqꝫ hēat ſuppoſitiōeꝫ ꝑſonalē: qꝛ vtrūqꝫ ſupponit ꝓ natura ſubiecta albedini. ſꝫ loq̄ndo de hūanitate aſſumpta tūc hō ⁊illa hūanitas ꝓut vtrūqꝫ hꝫ ſuppoſitōeꝫ ꝑſonalē diſtīgūt̉: qꝛ ſupponit ly hō ꝓ ſuppoſito dino⁊ ly hūanitas ꝓ natura humana. Tūc dicēdoꝙ loq̄ndo de hūanitate nō aſſūpta ⁊ hoīe ꝙ hͨeſt vera. iſte hō p̄t eſſe aſſumptꝰ: ⁊ tn̄ hͨ eſt īp̄oſſibilis iſte hō eſt aſſūptꝰ: ſꝫ hͨ hūanitas p̄t eē aſſumpta eſt vera: ⁊ hͨ ſil̓r hūanitas eſt aſſūpta ⁊tota cā iſtoꝝ eſt: qꝛ aliqͥd connotat̉ ⁊ īplicat̉ ꝑvnā ꝓpoſitōem qd̓ nō ꝑ aliā. nā qn̄ dicimꝰ hop̄t eſſe aſſumptꝰ: ly hō vt hꝫ diſtributōem ꝑſonalē ſupponit ꝓ natura hūana nō depēdenteab aliquo ſuppoſito ⁊ virtute iſtiꝰ ꝓpōīs hō p̄teſſe aſſumptꝰ ītelligit̉ ꝙ natura humana q̄ nōdepēdet ab aliquo p̄t īniti ⁊ depedere ad ſuppoſitū diuinū: ⁊ hͦ veruꝫ eſt. ſꝫ qn̄ dicimꝰ hō eſtaſſumptꝰ ly hō vt pͥus ẜꝫ ꝙ hꝫ ſuppoſitōeꝫ ꝑſonalē ſupponit ꝓ natura hūana nō depēdenteactualit̓ ⁊ ꝑ ꝯn̄s a ꝑte ſubiecti īplicat̉ ꝙ hō nōdepēdet nec initit̉ alteri. ex ꝑte p̄dicati īplicatur ꝙ hō depēdet ad aliqd̓ ſuppoſituꝫ. ⁊ ꝑ ꝯn̄sad iſtā ꝓpoſitōem hō eſt aſſumptꝰ īplicat̉ ꝯdictio: ⁊ iō eſt īpoſſibilis ꝓpter ꝯͣdictōem implicatā. Exēplū. hec eſt vera: albū pōt eſſe nigruꝫꝓut ſubiectū ⁊ p̄dicatū habēt ſuppoſitōem ꝑſonalē: qꝛ tūc ſupponit ꝓ ſubiecto albedinis ⁊hͨ eſt vera ſubiectu albedinis p̄t eſſe ſubiectūnigredinis: qꝛ pōt recipere nigredineꝫ: ſꝫ hec ēimpoſſibilis albū eſt nigrū retēta eadē ſuppo-
ſitione ꝑſonali q̄ prius. qꝛ hec eſt impoſſibilisſubiectu albedinis eſt ſubiectuꝫ nigredinis q̄tn̄ denotant̉ ⁊ implicant̉ ꝑ iſtā ꝓpoſitionemalbū eſt nigrū: ⁊ cā iſtius variarōis ē qꝛ hō nōtm̄ ſignificat naturā humanā ſꝫ ꝯnotat negatōem depēdentie. ⁊ hͦ loq̄ndo de hoīe non aſſupto. iō qn ſupponit ꝑſonalit̓ ſupponit ſoluꝫ ꝓnatura nō depēdente. loq̄ndo aūt de hoīe aſſupto tūc ly hō ſignificat naturā humanā ⁊ ꝯn̄otat ſuppoſitū ad qd̓ depēdet hūanitas: iō qn̄ſuppouit ꝑſonalit̓ ſupponit ſoluꝫ ꝓ ſuppoſitoad qd̓ natura dependet. humanitas aut abſolute ſignificat naturā humanam nō ꝯnotādonegatiōem depēdentie nec nō depēdētie: necaliqd̓ ſuppoſitū ad qd̓ depēdet vel dependerepōt qꝛ nil penitꝰ ꝯnotat: ⁊ iō ſic̄ hͨ eſt vera hūanitas p̄t eſſe vnita verbo: ita hͨ eſt vera hūanitas eſt vnita verbo. Ad aliud dico ꝙ naturavnita nō caret aliquo īportāte dignitatē: immo qͥcqͥd haberet poſitiuū ſi nō eſſet vnita hꝫmō ⁊ plus qꝛ reſpectū vnionis: qꝛ ꝑſonalitas ꝓIpria nō eſt niſi ꝗdam negatio. Ad aliud diceꝙ natura aſſumpta nō eſt aliqͣ ꝑſona: qꝛ nec diuina nec hūana: tn̄ dicit̉ ꝑſonata a ꝑſona dei:qꝛ ſuſtētificat̉ ab ea. nō qꝛ eſt ꝑſona diuina: immo hͨ eſt ita īpoſſibilis ſicut hͨ homo eſt aſinqꝛ ſuſtentificat̉ ab ea. non qꝛ ꝑſona dīna. Adaliud dico ꝙ lꝫ ꝑſone diuine ſint vna res quiavna eſſentia: tn̄ inter ſe ſunt diſtīcte res: ideopōt aliquid cōpetere vni qd̓ non alteri: lꝫ alteri nō repugnet.Queſtio. ij.Tru in beata vird̓gine fuerit fomes pctī. Hic duo ſūtfaciēda: qꝛ pͥmo vidēdū eſt qͥd ſit fomes quō remāſit in btā virgine ⁊ quō nō. ſcd̓oquō btā virgo fuit īpeccabilis. Circa primūdico ꝙ fomēs pctī eſt aliqͣ qͣlitas corporalis inclinās appetitū ſenſitiuū delectabiliter vl̓ triſtabiliter ad actū intēſiorē ꝙͣ ſit ẜm rectā rōeꝫeliciendus. Ex hͦ ptꝫ ꝙ iſte fomes nō eſt appetitus ſenſitiuꝰ. cū qꝛ fomes nō manet ī xp̄o ante reſurrectiōem nec poſt. appetitꝰ aūt ſenſitiuus manet. tū qꝛ iſte fomes non erit in beatispoſt reſurrectōem: nec erat in pͥmis parētibꝰ:ſꝫ infligebat̉ in pͥmis parentibꝰ ꝓpter eoꝝ peccatū. ⁊ ꝑ hͦ ꝯſequit̉ in alijs. Appetitus aūt ſenſitiuꝰ fuit in eis ante pctm̄ ſicut poſt. Ꝙ autēfomes ſit q̄dam qͣlitas. ptꝫ: qꝛ recipit magis ⁊minus: qꝛ vnus hō plus inclinat̉ ad actū appetitus ſenſitiui ꝙͣ alius: ⁊ idē hō plus īclinaturvno tꝑe ꝙͣ alio ad illū actū ſicut qͥlibet experitur in ſe. Ꝙ aūt inclinet delectabiliter. pt3: qꝛideo vocatur a ſanctis ⁊ doctoribꝰ libido cupido voluptas cōcupiſcentia. Ꝙ aūt inclinet
Ad d̓cimūnonū
Ad viceſimū
BBAd primū prīci-
AQueſtio IIduo diſqͥrit
Ad ſcd̓m
Ad tertiū
Ad quartū.
Primus articul