Queſtio
Et qn̄ dicis ꝙ ſibi repugnat eſſe ꝑſona creatavl̓ īcreata: dico ꝙ ita repugͣt nature hūane eēꝑſona īcreata ſicut lapis vl̓ aſinꝰ: qꝛ ſic̄ hͨ eſt īpoſſibilis lapis ē ꝑſona dīna etiā ſi eēt aſſumpta a ꝑſona dīna: ita hͨ ē īpoſſibilis natura humana aſſūpta de facto eſt ꝑſona dīna. ſꝫ ſolū hͨeſt vera natura hūana ſuſtetificat̉ a ꝑſona diuina: qꝛ ſubſiſtit ī ꝑſona dīna: ⁊ eodeꝫ mō p̄t hͨeē vera lapis ſuſtetificat̉ a ꝑſona diuina ſi eētaſſumptꝰ ſicut nūc eſt natura hūana. ⁊ in hͦ eſtdra qꝛ natura hūana eſt ꝑſonalis ꝑſonalitatecreata qꝛ ſi dimitteret̉ ſtatī eēt ꝑſona creata ꝑſonalitate ꝓpͥa mō p̄dicto: ſꝫ ſic nō eſt de natura irratōali qͥcunqꝫ: qꝛ ſi lapis aſſumeret̉ a ꝑſona ⁊ poſt dimitteret̉ nō eēt ꝑſonatꝰ ꝑſonalitate creata: hͦ eſt nō eēt ꝑſona creata. bn̄ tn̄ eſſetſuppoſitū creatū. ⁊ ꝙͣtū ad hͦ eſt dr̄a inter vnū⁊ aliud. Ad aliud dico ꝙ qͥcqͥd fundat vnionē iter verbū ⁊ naturā hūanā p̄t dimitti ⁊ ip̄avnio etiā p̄t corrūpi ⁊ deponi manēte fūdamēto eiꝰ qͥcqͥd ſit illd̓: ſꝫ tūc natura nō ē vnita: qꝛ ſicut īpoſſibile eſt ⁊ ꝯͣdictio ꝙ maneat vnio nature ad verbū ⁊ ꝙ natura nō vniat̉ verbo: itaīpoſſibile eſt ꝙ natura vniat̉ verbo: ⁊ tn̄ ꝙ nōmaneat vnio. Ad aliud dico ꝙ ꝑ nil abſolutūpōt cōicari ꝓpͥetas vniꝰ nature alteri natureniſi ſequat̉ vnio illaꝝ adīuicē. ſicut em̄ videmꝰꝙ ꝙͣtucūqꝫ fiat approximatio aliquoꝝ adinuicē puta aīe ad corpꝰ: niſi aīa ſit vnita corꝑi nōꝓpt̓ hͦ ꝓpͥetates aīe ꝯueniūt corꝑi ⁊ nō dr̄ corpus ītelligere ſentire ⁊cͣ. poſito etiā ꝙ duo corpora aīata eſſent ī eodeꝫ loco: nō tn̄ ꝓpͥetatesvniꝰ aīe q̄ eſt ī vno corꝑe ꝯuenirēt alteri corꝑiniſi ſibi vniat̉: lꝫ illa aīa ꝙͣtū ad ꝓpinqͥtateꝫ ⁊diſtantiā eqͣliter reſpiciat vnū corpꝰ ⁊ aliud. hͦexcepto ꝙ aiat vnū corpꝰ ⁊ ſibi vnit̉ ⁊ nō alteriita ī ꝓpoſito qd̓cūqꝫ abſolutū deꝰ cāret in natura hūana ſiue ī corꝑe ſiue in aīa niſi ſit vnionature ad ſuppoſitū nūꝙͣ p̄n̄t ꝓpͥetates ſuppoſiti dīni ſibi cōicari nec ꝓpͥetates nature ſupi3 poſito. Ad aliud dico ꝙ qn̄ rctūs diſtīguit̉ realit̓ a fūdamēto: tūc p̄t terīare mutatōem. ptꝫde vbi ẜm alios qd̓ terminat motū localē ⁊ nilabſolutū nouū. pꝫ etiā de materia ⁊ forma. ſb̓a⁊ accn̄te: ſi eſſent pͥmo ſeꝑata ⁊ poſt vnita ꝑ potētiā diuinā: qꝛ tūc hr̄ent ſolū rctm̄ vniōis quēprius nō hēbāt. qꝛ oīa abſoluta manēt eqͣliternūc ſic̄ pͥus. ⁊ ꝑ ꝯn̄s illa mutato terīat̉ ſolū adiū reſpectu vnionis ſic̄ eſt ī ꝓpoſito. Ad alid̓ dico ꝙ lꝫ een̄tia ſit pͥmo ſūme indepēdēs: tn̄ nō ēpͥma rō teriandi qꝛ indepēdentia nō ē pͥma roteriandi iſtā vnionē: qꝛ credo ꝙ illud qd̓ ē ſimplicit̓ dependēs p̄t terīare dependētiā alteriꝰnature ſine vnione: qꝛ credo ꝙ deus p̄t facereꝙ vna natura creata depēdeat ad aliā tāꝙͣ ad
naturā ſuſtētātē ſiue ſuſtētificātē. puta ꝙ aīapōt termīare vnionē corporis vel lapis: qͥa nōeſt aliqͣ ꝯͣdictio. ⁊ tn̄ oīs creatura ſimpl̓r depedet ſic̄ vnū corpus ab alio. etiā licꝫ eſſentia ſitpriꝰ indepēdēs alia prioritate: puta originis adeo: ita in ꝓpoſito. pōt em̄ ꝓprietas vel tota ꝑſona pͥmo termīare iſtā depedētiā: ⁊ lꝫ vtrūqꝫdepedet ſicut correlatiuū ſuo relatiuo: licꝫ ſitpriꝰ indepēdēs: puta prioritate originis. Adaliud dico ꝙ nō eſt incōueniēs ꝙ aliqd̓ finitūtermīet vnionē ⁊ depēdētiā ſic̄ dictū eſt in p̄cedēti ſolutiōe. Ad aliud dico. ꝙ qn̄ eſt aliqͥsreſpectꝰ qͥ ꝓprie terminat̉ ad alique terminuꝫita ꝙ illud qd̓ termīat ſit ꝓprie eiꝰ terminꝰ. tūcad multiplicationē termioꝝ ſequit̉ multiplicatio reſpectuū. Sed qn̄ aliqͥd dicit̉ termīareqꝛ eſt idē realit̓ cū illo qd̓ pͥmo ⁊ ꝓprie t̓minatet ſic ſcd̓ario denoīatur a reſpectu terminātetūc ad multiplicationē taliū terminoꝝ nō ſequit̉ multiplicatio reſpectuū ſic̄ in ꝓpoſito. qꝛvnio nature hūane pͥmo termīatur ad totā ꝑſonā filij vel ad eiꝰ ꝓprietatē. ⁊ iō prīo ⁊ ꝓpriedenoīatur ꝑſona filij terminans iſtā vnionē: ſꝫeadē vnio numero ⁊ nō alia: ſic̄ ponit alia opinio prius īprobata terminari pōt ad eēntiā diuina ⁊ pōt ꝯcedi ꝙ natura vnit̉ eēntie diuineqꝛ eſt idē realit̓ cū ꝑſona. ⁊ ꝓpt̓ iſtā idētitateꝫpōt denoīari terminās iſtā vnionē. licet īproprie ſic̄ diſtīctio realis pr̄is et filij ſufficit ad hͦꝙ pr̄ nō denoīetur terminās iſtā vnionē. iō noſeqͥt̉. ꝯcluſio. Ad alid̓ dico. ꝙ natura aſſūptanō manet ibi violēter: qꝛ nō inclinat̉ ad oppoſitū: qd̓ tn̄ requirit̉ ad hoc ꝙ violētaret̉. Et qn̄dicit ꝙ inclinat̉ ad ꝓpriā ꝑſonalitatē. dico ꝙoēs tales: natura creata īclinat̉ ad ſuppoſituꝓpriū: ſubſiſtit in ꝓpria ꝑſonalitate: ⁊ ſuſtētificat̉ ſunt falſe de ꝟtute ẜmonis. qꝛ nunꝙͣ natura poſitiua īclinat̉ ad aliqͥd ꝓprie niſi ſit poſitiuum nec ſubſiſtit niſi in poſitiuo nec ſuſtētificat̉ niſi ī poſitiuo. Perſonalitas aūt vltranaturā addit ſolā negationē depēdētie. iō natura nō plus inclinat̉ ad ꝓpriā ꝑſonalitatē q̄Iaffirmatio inclinat̉ ad negationē. Ad aliudtdico ꝙ illimitatio nō facit plus ꝙ ī vna natura nūero p̄nt eſſe tres ꝑſone ꝙͣ limitatio. qꝛ ſic̄pōt ſuſtineri ꝙ ī natura diuina illimitata pn̄teſſe tres ꝑſone. ita bene pōt ſuſtineri ꝙ in natura hūana vna nūero limitata ſunt tres ꝑſone: nec pōt reꝑiri aliqͣ rō plus ꝓbans vnā ꝑtēꝙͣ aliā. qꝛ tn̄ vnū teneret̉ ex fide et aliud no. iōꝓpter fidē nō ꝓpt̓ aliā rōem teneo primū nōſcd̓m. Ad aliud dico ꝙ natura hūana ſic aſſulmit̉ ad vnitatē ꝑſone diuine ꝙ nō fit ꝑſona diuina. ⁊ ſic̄ pōt ſuſtētificari ab vna ꝑſona diuina: ita a tribꝰ: nō ꝙ tres ꝑſone fiāt vna natura
K iiij
Ad vndecimū.
mūtertiū
Ad duodecimuꝫ
Mdecimū
F NAd decimūſeptimum
nAd decimmum
Ad decimūocta-
Ad decimū ſextū
yAd decimūqͥntū
Ad decimūqͣrtū