ueſtio
diſtinctio inter hoīem ⁊ hūanitatē: ⁊ ī ſcd̓a nōgͦ hō ⁊ hūanitas diſtīgunt̉ realiter. ⁊ ꝑ ꝯn̄s hōaddit aliquā rē vltra hūanitatē ⁊ non ſolū negatōes: cuiꝰ oppoſitū dicit p̄dicta rn̄ſio. Itēnegatio nō pōt terīare depedentiā alicuiꝰ: ſꝫ ꝑſona teriat dependentiā nature ad ſuppoſitugͦ ꝑſona dicit aliqͦd p̄ter negatōeꝫ. Ite natura ſubſiſtit ī ſuppoſito nihil aūt ſubſiſtit ī ſeipſo: nec etiā ī cōpoſito ex ſe ⁊ nūc eſſe gͦ ī negation. Itē ſuppoſitū agit nō natura: ſꝫ naturaeſt illud quo agit ſuppoſitū: ſꝫ nulla negatō agit nec aliqͥd cōpoſitū ex poſitiuo ⁊ negatiuoagit rōe negatōis. gͦ ⁊c̄. Itē ꝯͣ hͦ qd̓ dicit ꝙ ꝑſona nō eſt ꝑs nec eſt nata face vnū cū aliquo:qꝛ oīa q̄ ſunt ī dinis faciūt vnuꝫ aut gͦ ꝑ accn̄saut ꝑ ſe. non ꝑ accn̄s certū eſt: gͦ ꝑ ſe. gͦ tres ꝑſone faciūt vnū ꝑ ſe. Itē tres ꝑſone ꝯſtituūt trinitatē: gͦ q̄libet ꝯcurrit ad faciēdū trinitatē. gͦdata viā tua nata illarum eſt ꝑſona: ſꝫ illud tm̄qd̓ ꝯſtituit̉ ex oībus. Itē ẜm te paternitas eteentia cū ſpiratōe actiua cōſtituūt ꝑſonā ⁊ faciūt ꝑ ſe vnū: ſꝫ paternitas ⁊ een̄tia ſunt ꝑſonaIte ꝯͣhͦ qd̓ d̓r ꝙ naturā vniri ad ꝑſonā non ēniſi ſuſtentari a ꝑſona verbi ⁊ ꝑſonari nō ē niſi ſuſtētari ab aliqͣ ꝑſona: qꝛ tunc q̄libet natura irrationalis tā aīata ꝙͣ inaīata poſſet aſſumi ad vnitatē ꝑſone diuine ⁊ ꝑſonari a ꝑſonadiuina: qꝛ q̄libet natura creata p̄t ſuſtētari abea. ſed hͦ eſt falſū: qꝛ cui repugnat ꝙ ſit ꝑſona:ſibi repugnat ꝑſonari: ſꝫ cuilibet nature irrationali repugnat ꝙ ſit ꝑſona: gͦ ip̄i repugnat ꝑſonari: ſꝫ nō repugnat ip̄i ſuſtetari. gͦ perſonarinō eſt ſuſtētari. Itē ꝯͣhͦ qd̓ ponit̉ ꝙ vnio dic̄aliqͥd vltra extrema vnita: qꝛ deꝰ pōt facere extrema vnita ſine vnione: gͦ p̄t facere ꝑſonā xp̄iſine vnione: ex quo vnio differt realit̓ ab extremis. Item ꝯͣ hͦ qd̓ ponit̉ vnio eē rctūs: qꝛ iſtavnio fit ad hͦ vt ꝓpͥetates nature aſſūpte pn̄tcōicari ꝑſone dīne: ſꝫ illd̓ p̄t facere magꝭ aliqd̓abſolutū cū ſit maioris ꝑfectōis ꝙͣ aliqd̓ reſpectiuū. Itē rctūs nō p̄t terīare aliquā mutatōnē: ſꝫ qn̄ de nō vnito fit vnitū fit mutatio q̄ ſolū teriatur ad vnionē. gͦ vnio nō ē rctūs. Itēꝓbat̉ ꝙ natura nō p̄t vniri: qꝛ q̄libet natura īclinat̉ ad ꝓpriū ſuppoſitū. ⁊ ſi vniat̉ alteri ſuꝑpoſito: tūc violēter ibi maneret: qꝛ alit̓ nō īclinat̉ ad ꝓpriū ſuppoſitū. hͦ aūt ꝙ natura violēter maneret extra ſuppoſitū ꝓpriū ſemꝑ videt̉incōueniēs. Itē ꝯͣ h̓ qd̓ ponit̉ ꝑſonā terīare.pͥmo qꝛ illud eſt pͥma rō terminādi dependentia qd̓ eſt ſūme independēs: gͦ hmōi eſt eēntiagͦ ⁊c. Itē illud qd̓ pͥmo terminat iſtā vnionēeſt infinitū pͥmo: ſꝫ eſſentia eſt pͥmo infinita etnihil aliud. g ⁊cͣ. Haior pꝫ: qꝛ ſi infinitas nonſit rō terminādi iſtā vnionē. gͦ hͦ pōt cōpetere
finito. ⁊ ꝑ ꝯn̄s aliqd̓ finitū pōt ſuſtētare illudfinitū. qd̓ eſt falſuꝫ. Itē ꝙ ſint due vniōes adeſſentiā modo p̄dicto. probat̉. qꝛ reſpectus eſtalius ⁊ alius ſi fundamētū ſit aliud ⁊ aliud vl̓terminꝰ. nūc aūt terminꝰ eſt aliꝰ ⁊ alius. qꝛ eēntia eſt nō eadē ꝑſone. gͦ ⁊cͣ. Itē ꝯͣ hoc ꝙ dicitvnā creaturā poſſe ſuſtētari in tribꝰ ſuppoſitꝭ.qꝛ oīs natura q̄ pōt ſubſiſtere in tribꝰ ſuppoſitis eſt illimitata. qꝛ ꝓpter hoc dicit̉ natura diuina illimitata. qꝛ ſubſiſtit in tribꝰ ſuppoſitis.ergo ſi hec natura hūana ſubſiſteret in tribusſuppoſitis eſſet nccͣrio illimitata. qd̓ falſuꝫ eſtergo ⁊cͣ. Iteꝫ ſi ſic. aut illa natura aſſumeret̉ad vnione nature aſſumētis aut aſſumpte autad vnionē ꝑſone: nō nature. qꝛ tūc natura hūana fieret natura diuīa. qd̓ eſt fl̓m. nec ꝑſone. qꝛtūc tres ꝑſone diuine fierēt vna ꝑſona hūanaItē ꝙ eēntia nō pōt termīare aliquomo iſtāvnione. probat̉. qꝛ qͥcquid nō habꝫ ꝑ ſe ꝑſonalitatē nō pōt dare alteri ꝑſonalitate. ſed eſſentia nō eſt ꝑſona. gͦ ⁊cͣ. Itē ꝯtra hoc qd̓ ponit̉naturā poſſe depēdere ad vnā ꝑſonā: ita ꝙ nōad aliā. qꝛ oīs dependētia reducit̉ ad aliqd̓ genus cāe. ſi ergo natura depēdet ad vnā ꝑſonāita ꝙ nō ad aliā: vna ꝑſona haberet aliquā cālitatē reſpectu illius nature quā nō habꝫ alia.hoc falſum eſt. qꝛ oꝑa trinitatis ſunt indiuiſa.Itē cōtra hoc de cauſis totalibꝰ eſt illud qd̓pͥmo dicebat̉. qꝛ ꝑ te qͥlibet effectꝰ determinatſibi certaꝫ cām a qua pōt ꝓduci: ita ꝙ a nullaalia. ergo nō habet duas cauſas totales. ⁊ perꝯn̄s iſta dicta cōtradicūt. Ad primū iſtoꝝ dicit̉ ꝙ ꝑſona pōt accipi ꝙͣtuꝫ ad qͥd noīs vl̓ qͥdrei. pͥmo mō eſt aggregatū ex poſitiuo ⁊ negatiuo. ⁊ ſic ꝑſona nō eſt per ſe ī genere. qͥa nullūcōpoſitū eſt ꝑ ſe in genere: cuiꝰ vna ꝑs pōt hr̄ealterā ⁊ ſuū oppoſitū. ⁊ nihilominꝰ eſſe ꝑ ſe ingenere. ſed eadeꝫ natura pōt nūc eſſe ꝑſona etpoſt nō eſſe ꝑſona. puta ſi dependeat ad aliudſuppoſitū alteriꝰ rōnis ⁊ nihilominꝰ manere ꝑſe in gn̓e. gͦ illud ꝯpoſitū ex poſitiuo ⁊ negationō eſt ꝑ ſe in genere. Scd̓o mō ꝑſona eſt ꝑ ſe īgne. qꝛ natura illa denoīata a negatiōe duplicis depēdētie de qua etiā p̄dicat̉ hoc nomē ꝑſona ſcd̓o mō ꝑ ſe. qꝛ ꝯnotat negatōeꝫ q̄ n̄ ē deeēntia illiꝰ nature. illa inꝙͣ natura eſt qͥd reiſe in gn̄e ⁊ eſt pͥma ſb̓a ⁊cͣ. Ad aliud dico. ꝙ i 1telligēdo ꝑ iſta hō ⁊ hūanitas aliqͥd qd̓ ē alid̓qd̓ ⁊ aliud quo ⁊ ꝙ ſit diſtinctio in natura reiīter qd̓ ⁊ quo ſic̄ alij intelligūt: ſi hec nō eſt vl̓rvera hō ē hō hūanitate tanꝙͣ aliquo diſtinctorealit̓ ab illo ꝓ quo ſubiectu ſupponit. ſꝫ ſic hꝫtm̄ vnā ſingulare verā. puta ī ꝑſona xp̄i. qꝛ ibilyhō ſupponit ꝓ ſuppoſito filij dei ſuſtētātisnaturā hūanā ⁊ hūanitas ꝓ natura humana
R iij
Cuintū
Quartū
Dec imū.
Ienia
Sextū.
Octauū
Septimū
Iuanū.
Andecimū.
Duodecimū
dicimnūquartū
Decimūtertiū
cimūquintū
Decimūnonū
Decimūoctauū
Ad ſcem
Decimūſeptimū
RAd primum
Uiceſimū
Decimū ſextū