LibriTertij
Tertij
alia ꝑſona pōt eē primꝰ terminꝰ huiꝰ depēdētieSi dicas ꝙ nō eſt incōueniēs idē fundamētūfundare duos reſpectꝰ eiuſdē rōnis. dicit̉ ꝙ lꝫhoc verū ſit aliqn̄ tn̄ ꝙ idē fundet duos reſpectus eſſentialis depēdētie ⁊ eiuſdē rōis: hͦ eſtincōueniēs. Sꝫ ꝯͣ iſta q̄ dicis de duabꝰ cauſistotalibꝰ: qꝛ nō videt̉ incōueniēs ꝙ idē hꝫ duascauſas totales mō p̄dicto. ꝓbat̉: qꝛ ẜm eū depēdētia effectꝰ ad cām ſcd̓am eſt alia res a fūdamēto. Tūc ſic. q̄cūqꝫ accidētia ſunt nata recipi in eodē ſubiecto ⁊ nō hn̄t repugnātiā adinuicē poſſunt recipi ī eodē ſubiecto: ſꝫ duę depēdētie ad duas cās totales ſunt eiuſdē rōnis⁊ ſpēi. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nō repugnāt ſibi formalit̓ ⁊ poſſunt recipi ī aliquo ſubiecto: gͦ poſſunt recipi īeodē ſubiecto ꝑ potētiā diuinā ẜm eū ſiue ſintaccn̄tia abſoluta ſiue reſpectiua: gͦ nō eſt repugnātia aliqͣ qͥn idē effectꝰ pōt ꝓduci a duabꝰcauſis totalibꝰ. Cōfirmat̉: qꝛ ip̄e ponit ꝙ ideꝫhō nūero pōt ꝓduci ab alio ꝙͣ ab illo a quo mode facto ꝓducit̉. ponit em̄ ꝙ illi qͥ ſunt mō dānati: ſi adā ſtetiſſet in ſtatu īnocētie fuiſſēt ſaluati: ſꝫ tūc habuiſſent alios pres ꝙͣ mō de fctōhabuerūt. Iuxta hͦ arguitur ſic. poſſibile eſt ꝙſint due cauſe actiue alicui paſſiuo approxīate ⁊ ſūme diſpoſito: quarū vtraqꝫ ſit nataⁱ cāreeffectū in ſūmo gradu. Exēplū. ſi ponant̉ duoſoles quoꝝ vterqꝫ ſit ſufficiēs cāre tm̄ lumē inaere ꝙͣtū aer pōt reciꝑe: ſil̓r ſi duo ignes ponātur eqͣles in virtute actiua ⁊ eqͣlit̓ approximētur eidē materie diſpoſite: iſto poſito (ſic̄ poſſibile eſt) tunc certu eſt ꝙ idē effectꝰ cābit̉ abvtroqꝫ. idē dico effectꝰ nūero: qꝛ ex quo vtraqꝫcā eſt ſufficiēs ad ꝓducendū vtrūqꝫ effectu: etoīa alia ſunt paria: oꝑꝫ ꝙ qͣ rōe vna cābit effectū ⁊ alia. hͦ pꝫ ꝑ eū: qꝛ illud eſt cā totalis alicuius effectꝰ qd̓ p̄t cāre effectū circūſcripto quocūqꝫ alio: ſic eſt in ꝓpoſito. Itē idē effectꝰ pōtdepēdere a duabꝰ cāis finalibꝰ totalibꝰ: gͦ eodē mō a duabꝰ cauſis efficiētibꝰ totalibꝰ. ꝯn̄aptꝫ de ſe: qꝛ vnū nō ē magꝭ incōueniēs ꝙͣ aliudans ꝓbat̉: qꝛ aliqͦs pōt eqͣliter appetere duosfines ⁊ aliud ꝓpter illos fines propter quoꝝquēlibꝫ ſeorſuꝫ ſufficiēter moueret̉ ad aliquidfaciendū. ita ꝙ vterqꝫ finis ꝑ ſe idē faceret qd̓modo facit vnꝰ cū alio. cū ergo cauſalitas cāefinalis nō eſt aliud niſi mouere efficiēs: ꝑ hocꝙ efficiens appetit finē ⁊ pōt efficiēs tales fines appetere. gͦ hr̄e duas cauſas finales totales. de hoc dictū eſt q̄ſtione de praxi. Itē pn̄teſſe due cauſe totales reſpectu alicuiꝰ quietisergo pn̄t eſſe due cauſe totales reſpectu motꝰꝯn̄a pꝫ. qꝛ ſicut eſt ꝟtus actiua in illo qd̓ facitaliqͥd q̄eſcere: ita in illo qd̓ fac̄ aliqͥd mouere.an̄s ptꝫ. qꝛ graue pōt detineri ſurſuꝫ ⁊ leue de
orſum a duobꝰ detinētibus. quoruꝫ vtrūqꝫ pōtſufficiēter detinere ſine alio. ⁊ per ꝯn̄s vtrūqꝫpōt eſſe cauſa efficiēs qͥctis. gͦ. Ideo vr̄ mihiꝙ eadeꝫ natura pōt vniri tribꝰ ꝑſonis. ita ꝙ aqͣlibꝫ totalit̓ depēdet eo mō quo nūc depēdetad ſuppoſitū. nec hoc includit aliquā cōtradictionē. Sed dubiū eſt. vtruꝫ ſit tm̄ vna vnionature hūane aſſumpte ad ſuppoſitū diuinuꝫſi a pluribꝰ aſſumat̉. Reſpōdeo. ꝙ quot ſuntꝑſone vnite ad verbū tot ſunt vniones ⁊ t̓mini īmediati ⁊ ꝓximi ſiue pͥmi. qꝛ res variāt̉ ẜmvariationē fundamētoꝝ ⁊ termīoꝝ. quot ſuntigr̄ fundamēta ꝟbo diuino vnita tot ſūt vniones īmediate. iō ponēdo ꝙ ī hoīe ſunt tres resꝑtinētes ad eius eſſentiā ſicut opꝫ nccͣrio ꝓpt̓articulū. puta materia pͥma. forma ſenſitiua ⁊ītellectiua: cuꝫ īmediate iſte ſunt vnite verboſicut ī triduo mortis chriſti qn̄ materia fuit ſibi vnita et forma ſenſitiua etiā ītellectiua. qͥaqd̓ ſemel aſſumpſit nūqͣ dimiſit. tūc in illa materia adminꝰ opꝫ ponere tres vniōes. vnā fundatā in materia. aliā in forma ſenſitiua. tertiāin aīa ītellectiua. ſed licet iſte tres vniones diſtinguerētur realit̓ propt̓ diſtinctionē fundamētoꝝ. tn̄ habēt vnū ⁊ eundē terminū forma.lē ſiue vnā rōem terminādi. puta perſonā filijdei ⁊ nō eſſentiā nec ꝓprietatē. nec eſt hoc mirabile. qͥa ſicut multa p̄dicata cōueniūt ꝑti etnō toti. ita multa p̄dicata cōueniūt toti et nōꝑti. ⁊ illud p̄dicatū eſt vnū de eis. Sed ꝯtraiſta ſunt aliqͣ dubia. Primo ꝯtra hoc qd̓ dicit̉ꝙ ꝑſona vltra naturā ītellectualē cōpletā addit ſolū negationē depēdētie ⁊ ſuſtētificationis ad aliud ⁊ nihil aliud. Arguit̉ pͥmo. qꝛ ꝑſona eſt ſubſtātia pͥma in genere ſb̓e ⁊ nō ſcd̓aſed tale nō īcludit aliqͥd negatiuū ſed tm̄ poſitiuū. dicēdū eſt ꝙ ſi ꝑſona accipiat̉ ꝙͣtū ad qͥdnoīs ꝑſone: illud qͥd noīs eſt aggregatū ex poſitiuo ⁊ negatiuo. ⁊ ſic ꝑſona nō eſt ꝑ ſe in gnͣeqꝛ nullū cōpoſitū eſt ꝑ ſe in gnͣe: cuiꝰ vna ꝑs p̄thre alterā ⁊ ſuū oppoſitū. nihilominꝰ pōt eſſeꝑ ſe in gn̄e. ſꝫ eade natura nō pōt eſſe nunc ꝑſona. ⁊ pꝰ n̄ eē ꝑſona. puta ſi depēdeat ad ſuppoſitū alteriꝰ rei ⁊ nihilominꝰ manere in gn̓e ꝑ ſegͦ cōpoſitū ex poſitiuo ⁊ negatiuo nō eſt ꝑ ſe ingn̄e. ſi aūt ꝑſona accipiat̉ ꝙͣtū ad qͥd rei ꝑſonetūc eſt ꝑ ſe in gn̓e: qꝛ natura illa denoīat̉ a negatōe duplicis depēdētie. de qͣ predicat̉ hͦ nomē ꝑſona: nō ꝑ ſe pͥmo mō: qꝛ ꝯnotat negationē q̄ nō eſt de eſſe illiꝰ nature: illa inquā eſt qͥdrei ꝑſone ⁊ eſt ꝑ ſe ī gn̓e ⁊ pͥma ſubſtātia. Sꝫꝯͣ: qꝛ tūc hūanitas nō eſt vnita aūt ſuppoſituꝫaut ꝑſona. ꝯn̄s eſt falſū: qꝛ hͨ eſt vera. hō eſt hohūanitate: ſic̄ hͨ. deꝰ ē deꝰ deitate. etiā hͨ eſt ꝟaalbedo nō eſt alba albedine: qꝛ ī pͥma denotat̉
Secundum
Argumēti
Dubiū
Reſpone
Dubitatu
Dubitatu