Libri tertijPueſtio
Libri tertijTertij libri.Queſtio prima.Irca tertiulibrū pͥmo queritur. Utrūſolus filius vniuit ſibi naturā humanā in vnitatemſuppoſiti. Ꝙ nō: qꝛ qn̄ alinoquā ſunt eadē numero exnatura rei vnito vno ⁊ reliquū. ſed homo ⁊ humanitas ſunt hmōi igit̉ ⁊cͣ. Sed homo nōvnitur. ꝓbat̉: qꝛ tūc q̄ro aūt ly hō ſuppōit ꝓ natura aūt ꝓ ſuppoſito. nō pͥmo mō: qꝛ tūc hec eſſꝫvera. deus eſt ſubſtātia humana: ſicut hͨ. deuseſt hō. qd̓ falſum eſt. Nec ſcd̓o mō: qꝛ aūt ſupponit ꝓ ſuppoſito creato aut increato. nō primo mō: qꝛ hoc dicere eſt hereticū. nec ſcd̓o moqꝛ nullū ſuppoſitū increatū ⁊ infinitū fuit vnitū filio dei. Itē ſi ſic: tūc humana natura vnita verbocareret aliqua dignitate q̄ conuenitalijs naturis: qꝛ careret ꝓpria ꝑſonalitate quehabet̉ ab alijs ⁊ īportat dignitatē. Itē tuncnatura vnita ſemꝑ violētaret̉: qꝛ ſemꝑ hꝫ inclinatōem ad ꝓpriū ſuppoſitū ⁊ ſemꝑ careret eoigit̉ ⁊c. Itē ꝙ nō vnit̉ in vnitate ꝑſone ꝓbat̉qꝛ tūc eſſet ꝑſonata ⁊ ꝑſona: aut gͦ diuina authumana: ſꝫ vtrūqꝫ falſuꝫ eſt. igit̉ ⁊c̄. Itē ꝙ nōſolus filiꝰ vnit̉. ꝓbat̉: qꝛ qn̄ aliqͥd cōuenit vniqd̓ nō repugnat alteri. ſi illa ſint vna res: tunctūc illud qd̓ cōuenit vni ꝯuenit alteri: ſꝫ pater⁊ filius ſunt vna res ⁊ nō repugnat pri incarnari. igit̉. Ad oppoſitū. Uerbū caro factumeſt. Hic videndū eſt primo qͥd ſit ꝑſona: lꝫ ī primo libro de hͦ dcm̄ ſit. ⁊ dico ꝙ ꝑſona eſt natura ītellectualis cōpleta: q̄ nec ſuſtētat̉ ab alionec eſt nata facere ꝑ ſe vnū cū alio: ſicut pars.Per intellectuale excludunt̉ accidētia inſenſibilia ⁊ irrationabilia: ⁊ oē qd̓ nō eſt intellectuale. ꝑ cōpletū excludit̉ aīa ītellectiua q̄ nōeſt natura cōpleta in genere ſubſtātie: qꝛ nataeſt eſſe pars alicuiꝰ exn̄tis ꝑ ſe in gn̓e ſubſtantie. ꝑ nō ſuſtētari ab alio excludit̉ natura hūana in xp̄o q̄ nō eſt ꝑſona: qꝛ ſuſtentat̉ a ſuppoſito diuino. ꝑ nō facere ꝑ ſe vnū cū alio excludit̉eſſentia diuina ⁊ relatio: q̄ faciūt vnū ꝑ ſe. ⁊ ſiceſt in diffinitōe exprimente qͥd noīs ꝑſone ponitur aliqͥd poſitiuū ⁊ aliqͥd negatiuū. Scd̓odico ꝙ ꝑ naturā intelligo re abſolutā poſitiuānatā eſſe extra aīam. Tertio dico ꝙ vnio addit aliqͥd vltra extrema vnita. qd̓ ꝓbat̉: qꝛ impoſſibile eſt tranſire de ꝯͣdictorio in ꝯͣdictoriūſine deſtructione vl̓ acqͥſitōe alicuius tranſitiui abſoluti: ſed natura nunc vnita pōt eſſe nōvnita ſine deſtructione vel acquiſitione alicuius abſoluti. igit̉ vnio dicit aliqͥd vltra abſoluta. Quia h̓ nō pōt euādi ꝑ negatōes ⁊ cōno-
tatōes ſicut poteſt in alijs relatōibus. Itē qn̄cunqꝫ eſt aliqua denoīatio q̄ nihil dicit vltradenoīabilia niſi eſſentiā extremoꝝ ſi ꝯueniatalicui reſpectu vniꝰ indiuidui ꝯuenit etiā ſibireſpectu oīm indiuiduoꝝ eiuſdē rōnis: niſi aliqͥd cōueniat vni īdiuiduo ꝓpter qd̓ cōpetit ſibi illa denoīatio reſpectu vniꝰ ⁊ non reſpectualteriꝰ. Exemplū pͥmi. ſi creatio nihil dicat vltͣdeinde creantē ⁊ rē creatā: ſi deꝰ dicit̉ creatorreſpectu vniꝰ rei: etiaꝫ dicet̉ creator reſpectuoīm eiuſdē rōis. ſil̓r ſi ſil̓itudo nihil ſit vltͣ duoalba qͣ rōne duo alba ſunt ſil̓ia ⁊ oīa alba. Exēplū ſcd̓i. qꝛ paternitas in creaturis nihil dicitvltra extrema denoīata iſtis denoīatōibus pr⁊ filiꝰ: ⁊ tn̄ ſi aliqͥs eſt pater reſpectu vniꝰ hoīsnō tn̄ reſpectu cuiuſcūqꝫ. ⁊ hͦ eſt: qꝛ aliqͥd cōuenit pri reſpectu vniꝰ indiuidui qd̓ nō reſpectualteriꝰ. ⁊ illud eſt ſibi ꝓpriū puta actio conuenit ſibi reſpectu ſortis q̄ nō p̄t ſibi cōpetere reſpectu ioh̓is: ſaltē de facto nō ſibi cōuenit: ⁊ ꝓpter illud ꝓpriū dicit̉ homo pr̄ ſortꝭ ⁊ nō ioh̓isptꝫ gͦ maior. ſꝫ ſi vnio ī ꝓpoſito ſit ꝗdā denoīatio nihil dicēs vltͣ extrema vnita ⁊ nulla actōvl̓ aliquod ꝓpriū ꝯuenit verbo reſpectu: vniꝰcreature ⁊ nō alteriꝰ: gͦ eqͣliter eſt vna naturaſibi vnita ſicut ⁊ alia. hͦ aūt falſum eſt ⁊ ꝯͣ fidēSi dicit̉ ꝙ habuit aliquā actōem preuiā rc̄tūnature aſſūpte quā non habuit rctū alteriꝰ: qꝛmediāte ſpūſctō euenit ꝙ naſceret̉ de virgine⁊ formauit corpꝰ ſine ſeīe. Rn̄geo. oēm actōeꝫpreuiam quā hꝫ reſpectu nature aſſumpte pōthabere reſpectu nature non aſſumpte. pōt em̄facere ꝙ aliꝰ naſcat̉ de virgine ⁊ tn̄ ꝙ nō vniatur ſibi in vnitate ꝑſone. Itē qn̄ denoīans nōdicit aliqͥd vltra denoīabilia ſi nō ſit aliqͣ mutatio ad formā in altero: nec mutatio localis:ſꝫ ip̄is extremis poſitꝭ nō mutatꝭ nec ẜm formānec ẜꝫ locū ſi ſemel denoīat ſemꝑ denoīat. Exemplū de ſil̓itudine reſpectu duoꝝ alboꝝ: ſednatura cōſumpta a verbo pōt dimitti ſine aliqua mutatōe facta in natura humana ẜm formā ⁊ locū. gͦ natura dimiſſa adhuc diceret̉ vnita: qd̓ falſum eſt. gͦ vnio nature ad verbū dicitaliqͥd vltra extrema vnita. Quarto dico ꝙvnio nō addit vltra extrema aliqd̓ abſolutumqd̓ ꝓbat̉ ſic. qꝛ aūt illud abſolutū eſſet in gnͣeſubſtātie aut accidētis. nō ſubſtātie: qꝛ tūc inxp̄o eſſet aliqd̓ ſubſtātiale creatū qd̓ nō eſſꝫ inalio hoīe qd̓ falſuꝫ eſt: qꝛ nec in eo eſt materianec forma nec cōpoſitū qd̓ nō eſt in alio hoīe.tū qꝛ ſi ſic xp̄s nō eſſet nobis ſil̓is ꝙͣtū ad naturā. nec in gn̓e accidētis: qꝛ nec in gn̄e ꝙͣtitatisvt ptꝫ diſcurrendo per ſingulas eius ſpēs. necin gn̓e qualitatis: qꝛ hoc non pōt eſſe niſi ī prima ſpecie puta habitus caritatis gratie vel
tii primo qui
queſtipritertij
Iirio
Agitur primo
dinm
Secundo
Pinto
liſdo qdnartio qͥd vnio
liſdo qdn
qͥd vni-
tii primo qui
Hicit quarto