Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

LibriTertij

luminis. nihil tale cōpetit aīe xp̄i vnite qͥnpōt cōpetere potentiā dei abſolutam alteriaīe vnite. Itē ſubſtātia cōpleta in gn̓e ſubſtantie ſe hꝫ ſit ſubſiſtens: poteſt ſibiauferri ſubſiſtentia aliqd̓ accidens abſolutūita illud fiat ſubſiſtens ſe: ſed dependens ad aliud ſuppoſitū. igitur natura humana ſine omī accidente ſit hmōi nullo modopoteſt dependere ad verbū per accidens abſolutū. Itē deus poteſt deponere naturā aſſūptā non corrūpendo aliqd̓ abſolutū in naturaqꝛ hoc includit aliquā contradictiōem: ſed pōt dimittere naturā humanā deſtruēdo vnionē: ergo vnio eſt aliquid abſolutū.Ideo dico vnio illa eſt reſpectꝰ realis realiter differens ab extremis. Et fundat̉ in natura humana diuina: qꝛ ſola natura humana eſt imperfecta capax illius non diuina.Nec eſt ymaginandū illa vnio ſit quoddaꝫvinculū ligans naturā humanā cuꝫ diuina. etecōuerſo: ſed eſt illud quo extrema formaliter denoīatiue dicūtur vnita: ſicut aliqͥd denominat̉ albū ab albedine: ita aliqͥd dicit̉ alterivnitū vnione. Quinto dico naturā huma aſſumi in vnitate ꝑſone diuine poteſt ītelligi dupliciter. vno modo natura humanafiat vna perſona perſona xp̄i ſiat perſonaxp̄i. ſic iſte intellectus eſt falſus: qꝛ ſibi plusrepugnat fiat perſona xp̄i ꝙͣ fiat aſinus.Alio modo poteſt intelligi natura humanaſuſtentificatur a perſona diuina. ſic iſte ite llectus verus eſt: qꝛ natura illa non ſubſiſtit inproprio ſuppoſito: ſed ſuſtentificatur a verbomodo quo accidens ſuſtētificatur a ſuo ſubieLcto. Hijs viſis circa iſtā queſtionē ſunt triaifacienda primo videndū eſt. Utrū ſit poſſibileillam naturā. vniri. Scd̓o vtrū poteſt vniri filio. Tertio vtrū naturā vnitā poteſt alia perilꝰ ſona ſibi vnire. Circa primū ſciendū licetvnio poteſt demonſtrari: ſed ſolū fide tenetur. tamē ad intelligendū iſtam vnionē poſſumus manuduci aliā vnionem puta materie forme ſubſtantie accidentis. in vnionematerie forma. materia forma remanentdiſtincta ẜm ſuas entitates ſicut prius patuit hoc non obſtante ꝓpter vnionem vnius adalterū materia denoīatur a proprietatibꝰ forme: ecōuerſo. ita ī propoſito natura humana diuina remanēt diſtincta poſt vnionemſicut ante: nec faciūt per ſe vnū ſicut materia forma: ſed potius quaſi vnū per accidens ſicut ſubſtātia accidēs: lꝫ ita vere: qꝛ dicūt res diuerſoꝝ generū obſtāte tali diſtīctōe inter naturas nihilominꝰ cōicāt ſibi mutuo ꝓprietates ſuas p̄dicatiōem in cōcreto:

ſicut hec filius dei eſt incarnatus: mortuus:paſſus. ſil̓it̓ creauit ſtellas ſic. vnio materie forme ſb̓ſtātie accidētis eſt poſſibilisita iſta vnio in ꝓpoſito. Circa ſcd̓m eſt vnaopinio ponit tria. Prīo ad hoc vniat̉ natura hn̄ana verbo p̄exigit̉ vnio nature ad eēntiā diuinā. Scd̓o oꝫ natura vniat̉ ad aliqd̓ꝓpriuꝫ ſuppoſito diuino. Tertio on̄dit ex hocquo pōt eſſe vnio ad vnā ꝑſonā ad aliā.Primū ꝓbat̉ ſic. illud eſt formalis terminādi aliquā depēdētiā: qd̓ eſt formalis ſubſiſtēdi. qꝛ nihil pͥmo determīat dependētiā alicuiꝰ niſi qd̓ eſt independēs cuiuſmōi eſt formalis ſubſiſtēdi: ſꝫ ꝑſona diuina ſubſiſtit rōneeſſentie. ita eēntia eſt formalis ſubſiſtēdiſuppoſito diuino. eſſentiā diuina eſt pͥmoterminādi iſtā vnionē. Scd̓m ꝓbat̉. quiaiſta vnio eſt aliqͥd īcōicabilit̓ exiſtēs in rōe incōicabilitatis. Hmōi aūt eſt ꝓprietas ꝑſone eēntie. qꝛ qd̓ cōpetit ꝑſone diuine rōneeēntie ſimul̓ cōpetit eqͣlit̓ oībus ꝑſonis. perꝯn̄s niſi iſta vnio termet̉ ad aliqd̓ ꝓpriū ſuppoſito cuilibꝫ perſone eſſet eqͣliter iſta naturavnita: qd̓ fl̓m eſt. Tertiū on̄dit. qꝛ vnione nature ad vnā ꝑſonā ad aliaꝫ īpedit niſihabitudo ꝑſonarū adinuicē vl̓ vnitas eēntiein tribꝰ. ſed primū īpedit ꝑſone obſtāte habitudine ſint diſtincte realit̓. nec ſcd̓ꝫ: qꝛſic̄ oꝑꝫ quecūqꝫ ꝑſona in eſt eēntia filij filiꝰ ſit. ita opꝫ q̄cunqꝫ natura vniatureēntie in filio. ſi hec vniat̉ ꝓprietati ꝑſonali filij vniat̉ alteri ꝑſone niſi eſſꝫ vnio nature p̄-ciſe ad eēntiā ad aliā ꝓprietatē. Cōtraiſtā opinionē. Prīo ꝯtra ponit vnā vnio nature ad eēntiā diuinā. qꝛ quicqͥd pͥmouenit eēntie diuine repugnat alicui ꝑſone cōuenit oībꝰ ꝑſonis. ſed termīare vnionedictā repugnat alicui ꝑſone cōuenit prīoeēntie te. qͣlibet ꝑſona eſt vnita: qd̓ eſt hereticū. Ite qn̄ ſunt due vniones diſtīcte realiter. vna pōt eſſe ſine alia econuerſo. ſꝫ vnionature ad eſſentiā ad ꝓprietatē filij ſunt diſtincte realit̓. qͥa vna eſt prior altera. vnapōt eſſe ſine alia ecōuerſo. ſed poſita ſcd̓a ſine pͥma: ita dicet̉ tūc filiꝰ incarnatꝰ oīa dicūtur hic de natura hūana in xp̄o ſic̄ dicerent̉ ponēdo illas duas vniones. vna ſuꝑfluitqꝛ pͥma ſola ſufficit. Itē ip̄e on̄dit vnio nature p̄t eſſe ad eēntiā ad ꝑſonā. qͥa vnio adpͥus p̄t eſſe ſine vnione ad poſteriꝰ. ſꝫ vnio nature ad eēntiā eſt vnio ad pͥus. et vnio naturead ꝓprietatē eſt ad poſteriꝰ natura. qꝛ eēntiadiuina ẜm eſt prior ꝑſona. pōt vnio nature ad eēntiā et ad ꝑſona. ſꝫ hoc ſuppoſitotūc oēs d̓noīatiōes ꝯueniūt filio ꝯuenirēt

Dicit quinto

Tres ſunt circq̄ſtionē articuli

hPrimus articulꝰ

Scd̓m p

Opinio ſcꝫculi ponen-

Primū ꝓl

Tertiū ꝓl

pCōtra opin