LibriTertij
luminis. ⁊ nihil tale cōpetit aīe xp̄i vnite qͥnpōt cōpetere ꝑ potentiā dei abſolutam alteriaīe nō vnite. Itē ſubſtātia cōpleta in gn̓e ſubſtantie ꝑ ſe hꝫ ꝙ ſit ſubſiſtens: gͦ nō poteſt ſibiauferri ſubſiſtentia ꝑ aliqd̓ accidens abſolutūita ꝙ ꝑ illud fiat nō ſubſiſtens ꝑ ſe: ſed dependens ad aliud ſuppoſitū. Cū igitur natura humana ſine omī accidente ſit hmōi nullo modopoteſt dependere ad verbū per accidens abſolutū. Itē deus poteſt deponere naturā aſſūptā non corrūpendo aliqd̓ abſolutū in naturaqꝛ hoc nō includit aliquā contradictiōem: ſednō pōt dimittere naturā humanā nō deſtruēdo vnionē: ergo vnio nō eſt aliquid abſolutū.Ideo dico ꝙ vnio illa eſt reſpectꝰ realis realiter differens ab extremis. Et fundat̉ in natura humana ⁊ nō diuina: qꝛ ſola natura humana eſt imperfecta ⁊ capax illius ⁊ non diuina.Nec eſt ymaginandū ꝙ illa vnio ſit quoddaꝫvinculū ligans naturā humanā cuꝫ diuina. etecōuerſo: ſed eſt illud quo extrema formaliter⁊ denoīatiue dicūtur vnita: ſicut aliqͥd denominat̉ albū ab albedine: ita aliqͥd dicit̉ alterivnitū vnione. Quinto dico ꝙ naturā humanā aſſumi in vnitate ꝑſone diuine poteſt ītelligi dupliciter. vno modo ꝙ natura humanafiat vna perſona cū perſona xp̄i ⁊ ſiat perſonaxp̄i. ⁊ ſic iſte intellectus eſt falſus: qꝛ ſibi plusrepugnat ꝙ fiat perſona xp̄i ꝙͣ ꝙ fiat aſinus.Alio modo poteſt intelligi ꝙ natura humanaſuſtentificatur a perſona diuina. ⁊ ſic iſte ite llectus verus eſt: qꝛ natura illa non ſubſiſtit inproprio ſuppoſito: ſed ſuſtentificatur a verbomodo quo accidens ſuſtētificatur a ſuo ſubieLcto. Hijs viſis circa iſtā queſtionē ſunt triaifacienda primo videndū eſt. Utrū ſit poſſibileillam naturā. vniri. Scd̓o vtrū poteſt vniri filio. Tertio vtrū naturā vnitā poteſt alia perilꝰ ſona ſibi vnire. Circa primū ſciendū ꝙ licetvnio nō poteſt demonſtrari: ſed ſolū fide tenetur. tamē ad intelligendū iſtam vnionē poſſumus manuduci ꝑ aliā vnionem puta materie⁊ forme ſubſtantie ⁊ accidentis. nā in vnionematerie cū forma. materia ⁊ forma remanentdiſtincta ẜm ſuas entitates ſicut prius patuit⁊ hoc non obſtante ꝓpter vnionem vnius adalterū materia denoīatur a proprietatibꝰ forme: ⁊ ecōuerſo. ⁊ ita ī propoſito natura humana ⁊ diuina remanēt diſtincta poſt vnionemſicut ante: nec faciūt per ſe vnū ſicut materia⁊ forma: ſed potius quaſi vnū per accidens ſicut ſubſtātia ⁊ accidēs: lꝫ nō ita vere: qꝛ nō dicūt res diuerſoꝝ generū ⁊ nō obſtāte tali diſtīctōe inter naturas nihilominꝰ cōicāt ſibi mutuo ꝓprietates ſuas ꝑ p̄dicatiōem in cōcreto:
ſicut hec filius dei eſt incarnatus: mortuus: ⁊paſſus. ⁊ ſil̓it̓ hō creauit ſtellas ſic. gͦ vnio materie ⁊ forme ſb̓ſtātie ⁊ accidētis eſt poſſibilisita iſta vnio in ꝓpoſito. Circa ſcd̓m eſt vna qͦopinio q̄ ponit tria. Prīo ad hoc ꝙ vniat̉ natura hn̄ana verbo p̄exigit̉ vnio nature ad eēntiā diuinā. Scd̓o oꝫ ꝙ natura vniat̉ ad aliqd̓ꝓpriuꝫ ſuppoſito diuino. Tertio on̄dit ex hocquo pōt eſſe vnio ad vnā ꝑſonā ⁊ nō ad aliā.Primū ꝓbat̉ ſic. illud eſt rō formalis terminādi aliquā depēdētiā: qd̓ eſt rō formalis ſubſiſtēdi. qꝛ nihil pͥmo determīat dependētiā alicuiꝰ niſi qd̓ eſt independēs cuiuſmōi eſt rō formalis ſubſiſtēdi: ſꝫ ꝑſona diuina ſubſiſtit rōneeſſentie. ita ꝙ eēntia eſt rō formalis ſubſiſtēdiſuppoſito diuino. gͦ eſſentiā diuina eſt pͥmo rōterminādi iſtā vnionē. Scd̓m ꝓbat̉. tū quiaiſta vnio eſt aliqͥd īcōicabilit̓ exiſtēs in rōe incōicabilitatis. Hmōi aūt eſt ꝓprietas ꝑſonenō eēntie. tū qꝛ qd̓ cōpetit ꝑſone diuine rōneeēntie ſimul̓ cōpetit eqͣlit̓ oībus ꝑſonis. ⁊ perꝯn̄s niſi iſta vnio termet̉ ad aliqd̓ ꝓpriū ſuppoſito cuilibꝫ perſone eſſet eqͣliter iſta naturavnita: qd̓ fl̓m eſt. Tertiū on̄dit. qꝛ vnione nature ad vnā ꝑſonā ⁊ nō ad aliaꝫ nō īpedit niſihabitudo ꝑſonarū adinuicē vl̓ vnitas eēntiein tribꝰ. ſed primū nō īpedit cū ꝑſone nō obſtāte habitudine ſint diſtincte realit̓. nec ſcd̓ꝫ: qꝛſic̄ nō oꝑꝫ ꝙ quecūqꝫ ꝑſona in qͣ eſt eēntia filijꝙ filiꝰ ſit. ita nō opꝫ ꝙ q̄cunqꝫ natura vniatureēntie in filio. ſi hec vniat̉ ꝓprietati ꝑſonali filij ꝙ vniat̉ alteri ꝑſone niſi eſſꝫ vnio nature p̄-ciſe ad eēntiā ⁊ nō ad aliā ꝓprietatē. Cōtraiſtā opinionē. Prīo ꝯtra hͦ ꝙ ponit vnā vnionē nature ad eēntiā diuinā. qꝛ quicqͥd pͥmo cōuenit eēntie diuine ⁊ nō repugnat alicui ꝑſone cōuenit oībꝰ ꝑſonis. ſed termīare vnione p̄dictā nō repugnat alicui ꝑſone ⁊ cōuenit prīoeēntie ꝑ te. gͦ qͣlibet ꝑſona eſt vnita: qd̓ eſt hereticū. Ite qn̄ ſunt due vniones diſtīcte realiter. vna pōt eſſe ſine alia ⁊ econuerſo. ſꝫ vnionature ad eſſentiā ⁊ ad ꝓprietatē filij ſunt diſtincte realit̓. tū qͥa vna eſt prior altera. gͦ vnapōt eſſe ſine alia ⁊ ecōuerſo. ſed poſita ſcd̓a ſine pͥma: ita dicet̉ tūc filiꝰ incarnatꝰ ⁊ oīa q̄ dicūtur hic de natura hūana in xp̄o ſic̄ dicerent̉nō ponēdo illas duas vniones. gͦ vna ſuꝑfluitqꝛ pͥma ſola ſufficit. Itē ip̄e on̄dit ꝙ vnio nature p̄t eſſe ad eēntiā nō ad ꝑſonā. qͥa vnio adpͥus p̄t eſſe ſine vnione ad poſteriꝰ. ſꝫ vnio nature ad eēntiā eſt vnio ad pͥus. et vnio naturead ꝓprietatē eſt ad poſteriꝰ natura. qꝛ eēntiadiuina ẜm eū eſt prior ꝑſona. gͦ pōt eē vnio nature ad eēntiā et nō ad ꝑſona. ſꝫ hoc ſuppoſitotūc oēs d̓noīatiōes q̄ n̄ ꝯueniūt filio ꝯuenirēt
Dicit quinto
Tres ſunt circq̄ſtionē articuli
hPrimus articulꝰ
Scd̓m p
Opinio ſcꝫculi ponen-
Primū ꝓl
Tertiū ꝓl
pCōtra opin