ueſtioXXVI

XXVI

tur dicere ꝙͣ aliquod tale complexum eſt ſimpliciter neutrū credenti ꝙͣtum ad omnes modos predictos. vn̄ ergo cauſabitur actus credendi talis complexi? Reſpondeo ꝙ a noticiaincomplexa terminoꝝ ⁊ ab apprehenſione cōplexa ⁊ actu volendi quo aliquis vult aſſentire tali complexo quantūcunqꝫ nullam euidentiam habeat. ⁊ ꝙͣtum ad tale complexum poteſt ītelligi dictum Auguſtini: vbi dicit ꝙ cetera poteſt homo etiam nolēs: credere aut noniſi volēs. ⁊ ſic patet ꝙ actiuitas intellectusnihil facit ad cauſandum primū aſſenſuꝫ: quiapoſitis predictis noticijs cum actu voluntatis efficaci ſiue intellectus agat ſiue non: neceſſario cauſabitur aſſenſus reſpectu illius cōplexi: ⁊ poſita actiuitate intellectus ſine actuvoluntatis nunꝙͣ cauſabitur. Sed dubiumeſt quomodo poteſt aliquis alicui proporitioni aſſentire ſine euidentia: quia actus aſſentiendi ⁊ euidentia in tali actu non diſtingūturvt patet intuenti. Reſpondeo ꝙ aſſenſus nōdiſtinguitur ab euidentia in actu quādo ſuntreſpectu eiuſdem obiecti euidēter cogniti: qͥaproprie loquendo de noticia euidenti non eſtniſi noticia cauſata aliquo predictoꝝ triū modorum vel ex terminis quocunqꝫ modo cognitis ſicut in propoſitione cōtingenti. vel ex noticia preciſe premiſſarum euidenter notarum:vel aliquo alio modo conſimili. ⁊ in omnibusiſtis patet ꝙ euidentia in actu aſſentiendi nōdiſtinguitur ab ipſo actu: ſed diſtinguitur ſicut ſuperius ⁊ inferius: quia ſequitur. euidenter aſſentit: ergo aſſentit. ſed nō ſequitur ecōuerſo: quia aliquis poteſt firmiter ⁊ certitudinaliter aſſentire alicui complexo ſine om̄i euidentia. verbi gratia. aliquis ſcit aliquam concluſionem demonſtrare. ⁊ per conſequens illiconcluſioni firmiter ⁊ certitudinaliter aſſentit. ponamus ꝙ obliuiſcatur illius demōſtrationis: ita ꝙ neſciat eam poſt demonſtrare.iſte adhuc ita firmiter aſſentit huic concluſioni ſicut prius: quia certitudinaliter cognoſcitqd̓ ſciuit de monſtrare: ⁊ ſcit ꝙ nihil eſt demōſtrabile niſi verum. ergo adhuc firmiter reputat iſtam concluſionem veram: ⁊ ſic certitudinaliter illi aſſentit ſine omni euidentia actualiter habita. Si queras mediāte quo habitu ſic aſſentit nō ſciētia que eſt habitus: quiaille eſt euidens ex obiecto. Nec aliquo predictorum modorum: nec aliquo alio vt videturergo ⁊c̄. Reſpondeo ꝙ quando ſciuit eamdemonſtrare ⁊ demonſtrauit: derelinquebatur aliquis habitus tam reſpectu incomplexorum ꝙͣ reſpectu complexoruꝫ ⁊ forte aliquishabitus iudicatiuus quo euidenter cognoſcit

ſe ſciſſe demōſtrare eā qn̄ demōſtrauit: ⁊ ꝙͣtūcūqꝫ habitus corrūpat̉ principioꝝ veridici ⁊cōcluſionis illius: tn̄ poſſunt manere predictihabitus apprehēſiui ⁊ alius habitus quo ſcitdemōſtrare eā ⁊ iſti ducūt in noticiā recordatiuā: videlꝫ ꝙ ipſe cognoſcit ſe demōſtrare ſciuiſſe. ⁊ ex iſtis cātur actus aſſētiēdi certitudinaliter reſpectu illius concluſionis ſine euidentia: nec cauſabitur ille actus ab habitu ſcientie. Ad aliud dico ꝙ quantūcunqꝫ ponajtur intellectus actiuus non poteſt aſſignaricauſa quare plus cognoſcit vnum obiectumhabitualiter notum ꝙ aliud: quia ſolum eſſetnaturaliter actiuus: ⁊ ſic equaliter quantū exparte ſua eſt: cognoſcit omne obiectum habitualiter notum. ideo dico ꝙ actus voluntatiseſt cauſa immediata quare plus cognoſciturvnum tale obiectum ⁊ non aliud: quia ſcilicetvoluntas vult vnum cognoſci ⁊ non aliud. etpoſita iſta volitione cum habitu inclinante ſine actiuitate intellectus cauſabitur intellectio illius obiecti. ⁊ poſita actiuitate intellectus ſine actu volendi non poteſt ſufficienterreddi cauſa predicte concluſionis: ⁊ ita eſt inmultis argumentis que probant actiuitatemtam voluntatis ꝙͣ intellectus: quia multa talia ſine actu voluntatis non poſſunt ſaluari.Per predicta poteſt haberi occaſio reſpōdendi ad omnia argumenta que ꝓbant actiuitatem intellectus: tamen teneo oppoſitum propter ſanctoꝝ auctoritates ⁊ ph̓oꝝ que nō poſſunt ſaluari ſine actiuitate ītellectus: ſicut patet de intellectu agente tertio de aīa. quere inhoc quomō ponit intellectum agētem. et adhoc etiam ſunt rationes ꝓbabiles: licet nō neceſſario cōcludant.Queſtio. xxvi.Trum potentie⁊ſenſitiue differat realit̓ ab ip̄a aīaſēſitiua ⁊ īter ſe. ꝙ ſic ꝓbat̉ ꝑ ph̓mſcd̓o de aī cometo. xxij. rōes aut alteras eē manifeſtū eſt ex eo nāqꝫ ꝙ ſenſitiuū ⁊ opinatiuūalterū eſt. ſiqͥdē ⁊ ſentire ⁊ opinari ab ipſo eſtAd oppoſitū eſt cōmētator ſcd̓o de aīa. cōmēto. iiij. neceſſe eſt vt aīa ſit ſb̓a ẜm ꝙ eſt formacorꝑis naturalis habētis vitā ẜm qd̓ dicit̉ habere illā formā. Item cōmento. xxij. vult ꝙ ſitperfectio prima: ⁊ actus vite perfectio ſecunda: qd̓ nō eſſet verum ſi potentia eſſet alia perfectio media īter aīam ⁊ actum. Hic dicit̉ ꝙ Epotētie ſenſitiue ſūt accn̄tia ⁊ ꝙ diſtīgūtur realiter ab eſſentia aīe: non tamen ſic ꝙ ſint inaīa ſubiectiue: ſed ſunt in toto compoſito ſubiectiue: ſed fluūt ab aīa. qd̓ probatur: quia potentia eſt ẜm quaꝫ dicimur potentes aliquidiiij

I iiij

Cueritur

tur

Opinio prima

AQueſtio XXV⁊ vltīa huiꝰ ſcd̓i

AAAd viceſimū primum