LibriSecundi
noſtras. Cōfirmat̉ adhuc. qꝛ ſi hoc nō pōt hocerit ꝓpter obſtaculū. puta qꝛ corpus int̓ponit̉āgelo ⁊ talibus cogitationibꝰ. aut ꝓpter ꝑfectionē. aūt ꝓpt̓ imꝑfectioneꝫ plures modi nōſunt dādi. nō pͥmo mo. qꝛ obſtaculū nō plꝰ impedit āgelū ad videndū cogitatiōes noſtras⁊ affectiōes: ꝙͣ īpedit eū ad videndū eſſentiaꝫaīe ⁊ potentia. ſed hic non īpedit aliqd̓ obſtaculū ſcd̓m eos. gͦ ⁊cͣ. Nec ſcd̓m īpedit. qꝛ āgelꝰintelligit eſſentiā ſuā q̄ eſt ꝑfectior cogitatōenoſtra. Nec tertiū īpedit. qꝛ videt̉ aliquā ꝙͣtitatē vel albedinē: quoꝝ vtrūqꝫ eſt imꝑfectiuscogitatiōe noſtra. ergo nihil īpedit angelū intelligere cogitatōes ⁊ affectiōes noſtras. Notandū eſt hīc. ꝙ rō ſuꝑius dicta ad ꝓbandū diſtinctionē ſpecificā int̓ cognitione intuitiuaꝫet abſtractiuā. ꝓbat equalit̓ diſtinctionē ſpecificā int̓ intuitiuā ꝑfectā ⁊ imꝑfectā. qꝛ ꝙͣtūcunqꝫ augmētatur ītuitiua imꝑfecta nuꝙͣ poſſet cauſare ꝑtialiter illū effectu queꝫ pōt ītuitiua ꝑfecta. qꝛ mediāte intuitiua imꝑfecta tm̄pōt iudicare ꝙ res aliqn̄ fuit. ⁊ hoc reputo verū. Sciendū ꝙ vidēs cogitationē ſingularēītuitiue nō videt illud ſingulare ītuitiue ꝙͣtūad illud terminat̉ cognitio. qꝛ et ſi angelus videat cogitationē alicuiꝰ ſingularis intuitiue⁊ illud ſingulare etiā ītuitiue ponat̉: nō tn̄ videt ꝙ iſta eſt huiꝰ ſingularis. qͥa ſi ſint duo ſingularia eque approximata intellectui. quoruꝫvtrūqꝫ āgelus videt nō plus ſcit ꝙ iſta cogitatio eſt ab iſto obiecto ꝙͣ ab illo maxime ſi ſintplura ſimilia. ⁊ etiā ſi tm̄ eēt vnū ſingulare approximatū intellectui. adhuc nō poſſet euideter ſcire ꝙ iſta cogitatō eſt huius ſingularis: ⁊ab eo ꝑticularit̓ ⁊ effectiue. qꝛ iſta cognitio p̄teſſe a ſolo deo. Exemplū ſi ſint duo ignes ⁊ appareat ſumus cauſatus nō plus ſcio ꝙ iſte fumus cātur ab iſto igne ꝙͣ ab alio. qꝛ ab vtroqꝫpōt indifferent̉ cauſari. etiā ſi ſit tm̄ vnꝰ ignis⁊ videat̉ fumus nō pōt euidēter ſciri vtrū cauſatur ab iſto igne. qͥa pōt cauſari a ſolo deo ſiceſt in ꝓpoſito. Un̄ ad hoc ꝙ euidēter ſciā ꝙ cogitatio hec quā video intuitiue ſit ab hoc ſingulari. opꝫ ꝙ ſciam ꝙ nullū aliud ſimile ſit itaapproximatū āgelo in quo eſt illa cognitio intuitiua. Nec ſit a deo ſicut a cauſa totali. et ſialterū iſtoꝝ deficiat tūc non ſcio euidēter ꝙ hͨcognitio intuitiua cauſatur ab hoc ſingulari.Iſta aūt nō poſſuꝫ ſcire niſi per multos diſcurſus. vel ſaltē per vnū diſcurſuꝫ. Et iō licet cognoſcā ītuitiue cogitationē alicuius ſingularis. nō tn̄ cognoſco vel nō cognoſcit̉ ꝑ diſcurſum; Sciendū eſt aūt. ꝙ tres actus ierarchici ſignificāt eandē rem. puta ſolū ītellectiōeꝫꝙͣtū ad pͥncipale ſignificatū. ⁊ ꝯnotāt diuerſa
⁊ diſtincta. Nā illuminare ſignificat intellectōem cōnotādo eiꝰ viſionē intuitiuā: iō ſignificat cognitōem (vt videt̉) intuitiue ab alioPurgare ſignificat eandē intellectōem conotādo expulſione ignorātie āgeli vidētis. Perficere ſigͣt eandē intellectōem conotādo obiectū qd̓ informat̉ ⁊ ꝑficit̉ ꝑ cognitiōeꝫ cauſatāab iſta pͥma intellectōe. Un̄ vnus angelus dr̄ab alio illuminari: qꝛ videt intellectōem alterius intuitiue. Dicit̉ purgari: qꝛ mediante iſtoactu illud qd̓ pͥus ignorabat nūc ſcit: ⁊ ſic purgat̉ ab ignorātia. Dicit̉ ꝑfici: qꝛ mediāte iſta ītellectōe ſicut cā partiali elicit ⁊ recipit aliaꝫintellectōem ꝑ quā ꝑficit̉ ſicut ſubiectū ab accidente ꝓprio. Et hn̄t iſti actꝰ ſolū eſſe in āgelis ⁊ nō in nobis: qꝛ in nobis ꝓ ſtatu iſto nihilpōt angelus cauſare: nec obiectiue nec effectiue ꝑ imperiū volūtatis. Sciendū eſt p̄tereaꝙ locutio eſt auditio ⁊ nō ecōtra: qꝛ auditio ꝓprie nō eſt niſi ītellectio vniꝰ angeli terminata ad cognitōem aleriꝰ angeli: ſꝫ locutio p̄t eēintellectio alicuiꝰ obiecti extrīſeci puto hoīsvel aſini. Ulterius ſciendū ꝙ illud qd̓ ſuperius dcm̄ eſt ꝙ vnꝰ angelus maīfeſtat alteri cognitōeꝫ ſingularis ⁊ nō vniuerſalis: intelligēdū eſt tm̄ ꝙ nō manifeſtat ſibi cognitōem vniuerſalis ſꝫ ſingularis: puta qn̄ ꝑ multas intellectōes quarū vna terminat̉ ad tantā lōgitudinē: alia ad talē figurā ⁊cͣ. q̄ ſunt ꝓpter vniꝰſingularis notitiā tm̄: ⁊ nō alterius ⁊cͣ.NQuantū ad dubiū deſolutōe Ioh̓. ꝙͣtū ad locutōeꝫ angeloꝝ ſuppoſito ꝙ vnus angelus nō poſſit cauſare notitiāactualeꝫ in alio angelo de aliquo obiecto ſibihabitualit̓ noto niſi pͥus cauſet notitiā actualeꝫ eiuſdē obiecti in ſeip̄o qd̓ ſufficienter ꝓbatur in ſcd̓o: ⁊ hͦ videt̉ rōnabile: qꝛ angelus vnꝰnihil pōt cauſare in alio angelo niſi ꝑ modumobiecti. ſi gͦ vnꝰ angelus cauſaret notitiā actualē de aliquo obiecto cōplexo vl̓ incōplexo nōcuro qͣliter in intellectu alteriꝰ angeli vel aliqͥd in vno angelo cauſaret: ſi cauſaret in alioſicut cā totalis. ſicut ponit Ioh̓. aut illud cauſans effectiue eſſet ſola eſſentia angeli: vel eſſentia ſiue ītellectꝰ vniꝰ angeli cū habitu īformāte: vel obiectu aliud habitualiter notū vni⁊ nō alteri cauſaret cognitōem actuale in angelo nō habente talē notitiā habitualē. Primū nec ſcd̓m pōt dari: qꝛ ſiue eſſentia vniꝰ angeli ꝑfecte cauſet cognitōem in alio angelo ſiue eſſentia ꝯcurrēs cū habitu cū vtrūqꝫ ſoluꝫcauſet effectū ſuū in alio angelo ꝑ modū obiecti. nunꝙͣ pōt cauſare in alio niſi notitiā illiꝰrei qͥ eſt obiectū ⁊ non alterius rei que non eſt.
Q
R
U