SecundiPri
Libriintellecta vel intellectū in ꝓotētia intellectūin actu. ⁊ hͦ eſt cauſando ītell ectiōem mō p̄dicto. ⁊ iō actio intellectꝰ agētis eſt facere intellectōem ⁊ poſſibilis reciꝑe. Un̄ dicit ꝙ intellectꝰ agēs ſemꝑ eſt in actu: poſſibilis aliqn̄ inpotētia aliqn̄ in actu. Et qn̄ dr̄ ꝙ ẜꝫ cōmentatorē intellectꝰ agēs trāſfert res de ordīe ad ordinē. verū eſt qꝛ facit rē intelligi q̄ pͥus nō intelligebat̉. Dicit em̄ ꝙ abſtrahere nihil aliudeſt ꝙͣ facere ītellectōes ymaginatas in actu ītellectas: poſtꝙͣ erāt in potētia intellecte. Intelligere aūt nihil aliud eſt ꝙͣ reciꝑe has intellectiōēs. Cū em̄ dicit ibi inuenimꝰ idē ī ſuo eētrāſferri de ordine ad ordine ſcꝫ intellectōnesymaginatas dicimꝰ ꝙ neceſſe eſt ꝙ hͦ ſit a cāagēte ⁊ recipiēte ⁊ multa ibi de hͦ. Si dicasꝙ cōmentator vult ꝙ actio intellectꝰ agentisſit pͥor actōe intellectꝰ poſſibilis. Dicit em̄ ꝙintellectꝰ cuiꝰ eſt abſtrahere intellectū ⁊ cauſare eū neceſſe ē vt p̄cedat in nobis intellectūcuiꝰ eſt reciꝑe. Rndeo ẜm eū. intellectꝰ agēs⁊ poſſibilis ſunt due ſubſtantie ſeparate quarū vna eſt actiua ⁊ alia paſſiua. nūc aūt actiuūeſt prius in ꝑfectōe paſſiuo: qꝛ ꝑfectiꝰ. nō tn̄ oportet ꝙ intellectio ſit pͥus ab vno ꝙͣ recipiat̉ab reliquo. Et qn̄ dicit cōmentator ꝙ ſi qͥdditates rerū eſſent abſtracte a materia ſicut poſuit plato: tūc nō indigeremꝰ intellectu agētegͦ intellectꝰ agēs abſtrahit. Rn̄deo ꝙ duplexeſt abſtractio intellectꝰ agentꝭ vna eſt cauſareintellectōem intuitiuā vel abſtractiuā partialiter cū obiecto vel habitu p̄dicto mō: q̄ intellectio eſt vere abſtracta a materia qꝛ īmaterialis eſt in ſe ⁊ hꝫ eſſe ſubiectiue in immateriali.Alia eſt abſtractio ꝑ quā ꝓducit vl̓e ſiue ꝯceptū rei vniuerſalē in eſſe obiectiuo ſicut al̓s dictū eſt. Quantū ad primā abſtractiōem ſi qͥdditates rerū eſſent abſtracte a materia ſic̄ poſuit plato adhuc indigeremꝰ intellectu agēteſi deberēt intelligi: qꝛ nō poſſent intuitiue intelligi nec abſtractiue ſine intellectu cauſante intellectōem: hmoi aūt eſt intellectꝰ agensSed ꝙͣtū ad ſcd̓am abſtractōem nō indigeremus intellectu agente. ſꝫ opinio platōnis eſſꝫvera: qꝛ ſi vniuerſalia eſſent in re ſeꝑata a ſingularibus ſicut poſuit plato: tūc intellectꝰ nōꝓduceret ea in eſſe obiectiuo tm̄: qꝛ tūc haberet eſſe obiectiuū in re tm̄: tn̄ bene poſſet ea intelligere. Uel pōt dici ſupponēdo .ſ. ꝙ impoſſibile eſt cognoſcere vniuerſalia niſi abſtractiue: qꝛ illud ſolū cognoſcit̉ intuitiue: qd̓ hꝫ eſſeſubiectiuū in re: qͣle eſſe nō habēt vniuerſaliavt ſupra on̄ſum eſt etiā ẜm opinionē ph̓i ⁊ cōmētatoris. Certū eſt aūt ꝙ cognoſcimꝰ vniuerſalia aliqͣ cognitōe cauſata ab intellectu agē-
Secundite q̄ nō eſt ītuitiua. Poſita igit̉ opiniōe platonis poſſent vniuerſalia cognoſci intuitiue: qͥaeſſent ſubiectiue in re: iō nō oportet ponere intellectū aliud ad cognitōem vniuerſaliū q̄ eſtabſtractiua: qꝛ vna cognitōe ſufficiēter cognoſcunt̉. Un̄ ex dictis comentatoris ibi pꝫ ꝙ nōeſt ſpēs in ītellectū: qꝛ ibi enumerat ītellectūꝙͣtū ad oēs diſpoſitōes qͣs recipit. Un̄ enumerat ītellectu agentē materialē ſiue poſſibilē. ītellectū ſpeculatiuū qͥ ſpeculat̉. intellectuꝫ inhabitu ꝙͣtū ad habitu. intellectū adeptū quādo eſt in fine ꝑfectōis. Intellectū paſſibile nōaut noīat intellectuꝫ q̄ eſt ſpēs. Ex hͦ ptꝫ falſitas illiꝰ opinionis q̄ ponit ꝙ intellectꝰ agēshꝫ actōem circa fantaſmata ⁊ intellectū paſſibilē ꝑ modū depuratōis illuſtratōis irradiationis remotōis abſtractōis ⁊ ſeq̄ſtratōis: qꝛ talis remotio vel ſeq̄ſtratio aūt eſt ẜm eſſe ſubiectiuū aut obiectiuū. nō pͥmo mō: qꝛ tūc intellectus agens cauſando ſpēm amoueret aliqͥd afantaſmate vel aliqͥd poſitiuū cauſaret in fantaſmate quoꝝ vtrūqꝫ eſt falſum ẜm eos. nec ētſcd̓o mō: qꝛ eſſe obiectiuū cauſat̉ ꝑ intellectuꝫpoſſibilē ẜm eos. Ad aliud dico ꝙ ad pn̄tiaꝫobiecti ſufficit pn̄tia ſuijp̄ius vel in noticia intuitiua vel abſtractiua q̄ ſunt ꝑfecte ſil̓itudines obiecti vel habitus. Ad aliud dico ꝙ cōcludit ꝯͣopinionē q̄ ponit. ꝙ obiectum nō pōteſſe pn̄s intellectui niſi ꝑ ſpēm ⁊ potētias inferiores qd̓ nō eſt verū: qꝛ ip̄m obiectū in ſe debito mō approximatū eſt ſufficiēter pn̄s. nec impedit diſtātia dūmodo nō excedat virtutē cauſatiuā potētie ⁊ obiecti: qꝛ ſi obiectum diſtaspōt eſſe cā īmediata ſpēi in ſenſu ⁊ in intellectu ſaltē in ſenſu ẜm eos eodē mō pōt eſſe cauſa īmediata actu ſentiēdi ⁊ intelligēdi ſine oīſpē: nec ē maior rō de vno ꝙͣ de alio. Ad alid̓dico ꝙ aīa eſt quodāmodo oīa ꝑ cognitōeꝫ. nāꝑ cognitōem intuitiuā eſt oīa intelligibilia ꝑcognitōem ſenſitiuā eſt oīa ſenſibilia ⁊ vtraqꝫcognitio eſt ita ꝑfecta ſil̓itudo obiecti ⁊ ꝑfectior ꝙͣ ſpēs: ſꝫ differētia eſt in hͦ ꝙ ſenſus nō ēoīa ſenſibilia niſi ꝑ cognitōem actualē: ſꝫ intellectus eſt oīa intelligibilia tā ꝑ actualē ꝙͣ perhabitualē. Un̄ habitus ita perfecte eſt ſil̓itudo rei ſic̄ ſpēs vl̓ actꝰ. Ad alid̓ de ꝯgnoſcēte etcognito ⁊c. dico ꝙ verū ē. Et qn̄ dic̄ ꝙ obiectunō eſt pn̄s in ſe. dico ꝙ in cognitōe intuitiua ēpreſens in ſe: in abſtractiua eſt pn̄s in habitu.Ad pͥncipale pͥme q̄ſtionis dico ꝙ angelꝰ nōpōt intelligere alia a ſe ꝑ eſſentiā ſuā ita ꝙ eſſentia ſua ſit tota cā in rōne obiecti nō cōcurrente alia re: nec ī ſe nec in habitū: qꝛ vna resnō pōt intelligi ꝑ aliā. ⁊ qn̄ ꝓbat̉ ꝑ ſubiectū ⁊paſſionē. Dico ꝙ ſubiectu nō inducit in ꝯgni-
UUReſpondetur.
Inſtatur
EX
AALAd orgumeprincipioprime.
Ad orgumprincipioprime.
5ſ
LL