QueſtionesXIIII ⁊ XV
⁊ intelligibilis eodē modo ⁊ ſub eiſdem rōnibus repn̄tant: qꝛ vtraqꝫ repn̄tat quidditatemvt diſtinguit̉ a ſingularitate. ⁊ ſic nō oporterꝫponere aliquā ſpēm in intellectu: ſꝫ ſufficeretſpecies in fantaſia. Si dicas ꝙ ſpēs in fantaſia repn̄tat qͥdditatē: vt cōiunctā ſingularitati ſpēs intelligibilis repn̄tat ſiue ꝯiuncti ſiuenō. Cōtra ſpēs pōt remanere in fantaſia re deſtructa: ⁊ tūc qͥdditas nō eſt cōiūcta cū ſingularitate. gͦ ⁊cͣ. Si dicas ꝙ ſpēs ſenſibilis repn̄tat ſub ꝯditiōibꝰ materialibꝰ h̓ ⁊ nūc: ſpēs autē ītelligibilis nō: ſꝫ abſtrahit. Cōtra. iſta ſpecies ſenſibilis abſtrahit a cōditionibꝰ materialibꝰ: ſicut intelligibilis. ptꝫ em̄ ꝙ ſpēs in fantaſia ſi ponat̉ ita repn̄tat re qn̄ nō eſt ſicut qn̄eſt. gͦ ita abſtrahit ymaginatiua a cōditōibusmaterialibꝰ ſicut intellectꝰ. Si dicas ꝙ ſpēsin fantaſia repn̄tat ſub rōne qͥdditatis ſingularis: ⁊ in intellectu ſub rōne qͥdditatꝭ vniuerſalis. Contra. aūt ſpēs in fantaſia repn̄tat ſingularitatē: aut tm̄ qͥdditatē aut cōpoſitum exvtroqꝫ. ſi pͥmo mō: tunc ita apprehendā a ſenſu ſingularitatē ſicut qͥdditate: qd̓ eſt ꝯͣ eum. ſiſcd̓o mō: tūc nō erit differentia inter repn̄tationē ſpēi intelligibilis ⁊ ſenſibilis: qꝛ vtrobiqꝫrepn̄tat̉ idē. nec tertio mō vt accipit̉ ꝓ cōpoſito ex vtriſqꝫ: qꝛ tūc nō plus repn̄tatur vna ꝑsꝙͣ alia. ⁊ ſic nō plus ītelligit̉ qͥdditas ꝙͣ ſingularitas: qd̓ eſt cōtra eū. qꝛ dicit ꝙ differētia indiuidualis nō pōt apprehendi ꝓ ſtatu iſto maxime a ſenſu. Tū qꝛ ſicut repugnat rōne differentie indiuidualis termīare vel agere ad cognitōem: ita ſibi repugnat repn̄tari. Tū qꝛ ẜꝫeū natura pͥmo videt̉. ⁊ ꝑ ꝯn̄s repn̄tatur. ⁊ exhoc ſequit̉ ꝙ idē repn̄tat ꝑ ſpem intelligibilē⁊ ſenſibilē. ⁊ ſic nō opꝫ ponere diſtinctōeꝫ ſpecierū. Ad rōnem. gͦ rn̄deo ꝙ ſola ſpēs in fantaſia nō ſufficit ad cognitiōem alicuiꝰ rei: ſꝫ ſicut ad cognitōem intuitiuā corporalē requiritur potētia ⁊ obiectū ſine oī ſpe: ita ad ſpecieꝫintelligibilem ſufficit obiectu cū intellectu: ⁊ad noticiā primā abſtractiuā q̄ ſtat cū intuitiua ſufficit noticia intuitiua cū intellectu: ſꝫ adſcd̓am abſtractiuā requirit̉ habitꝰ: ſicut ſupradictū eſt. nec fantaſia ſimpl̓r facit aliqͥd neceſſario ad cognitōem intuitiuā vel abſtractiuāſed tm̄ ꝑ accidens ꝓ ſtatu iſto. Nā aīa ſeparata pōt intuitiue videre res ſibi preſentes ſineomī fantaſmate: ſꝫ ph̓s nō vidit res ⁊ ꝯcurſusearū: niſi ꝓ ſtatu iſto. Ideo ꝙͣtū eſt ꝓ ſtatu iſtobene dicit ꝙ requirit̉ fantaſma. Ad aliud dico ꝙ nō ſunt due rōnes repreſentabiles in re:quarū vna repreſentat̉ fantaſie ⁊ alia intellectui qꝛ nō ſunt talia duo in rerū natura: ſcꝫ cōtracta ⁊ ꝓprietas cōtrahēs: qꝛ qͥcquid eſt in re
XIIII ⁊ XVeſt ſingulare. ſicut patꝫ ꝑ predicta alibi. Adaliud dico ꝙ intellectus agens cauſar aliqͥd īintellectu poſſibili: qꝛ intellectiōem q̄ eſt pͥmꝰterminꝰ eius. Et qn̄ dicit ꝙ actio intellectusagentis terminat̉ ad vniuerſale in actu aūt intelligit ꝙ terminat̉ ad vniuerſale in actu: ſcilꝫad illud vniuerſale qd̓ pͥmo intelligit̉ ẜm eumaut qꝛ actio ſua termīat̉ ad primū repn̄tatiuūvl̓is qd̓ eſt in re. nō pͥmo mō: qꝛ terminat̉ ꝑ eūactio intellectꝰ ad ſpēm: ſpēs aūt nō pͥmo ītelligit̉. Nec ſcd̓o mō: qꝛ tūc nō magꝭ actio intellectꝰ agentꝭ terminat̉ ad vl̓e ꝙͣ ad ꝑticulare: qꝛſicut ꝓducere pōt ſpēm repn̄tante vl̓e: ira pōtꝓducere ſpēꝫ repn̄tantē ſingulare maxime cūſpēs illa ſi ponat̉ ſit ſingularis ⁊ habeat eſſe h̓⁊ nūc: ita em̄ hꝫ eſſe in iſto intellectu ꝙ non inalio. ⁊ ita nūc qn̄ pͥmo cauſat̉: ꝙ nō pͥus. aliterem̄ niſi ſpēs repn̄taret ſingulare nunꝙͣ poſſetſingulare intelligi. Si dicas ꝙ ītellectꝰ agēsfacit vl̓: qꝛ facit ſpem indifferent̓ repn̄tanteꝫmulta. Cōtra. tūc eodē mō dicā ꝙ ſenſus facitvl̓e: qꝛ facit ſpeꝫ indifferent̓ repn̄tantē multaAſſumptū pꝫ: qꝛ qn̄ ſunt aliqͣ ſill̓ima nihil pōteſſe ſil̓itudo: vel repn̄tatiuū vniꝰ niſi ſit ſil̓itudo vl̓ repn̄tatiuā alteriꝰ. Exēplū. ſi ſortes exiſtens h̓ ⁊ alius rome ſint ſill̓imi: nō poſſet eſſealiqͣ ymago ad ſil̓itudinē ſortis h̓: q̄ eſſet repn̄tatiua eiꝰ: qͥn eodē mō ꝑ oīa eſſet ſil̓is ſorti exiſtēti romē. gͦ eodē mō ſi ſint albedines ſill̓imenulla ſpēs in ſenſu poſſet eſſe ſil̓itudo vl̓ reputatiua vniꝰ qͥn equalit̓ ſit ſil̓itudo ⁊ repn̄tatiua alterius: ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſpēs ſenſibilis poſſet plura rep̄ſentare ſicut intelligibilis. ⁊ ſic actio ſēſus terminaret̉ ad vl̓e ſicut actio intellectus.Ideo dico ꝙ actio intellectꝰ eſt realis: qꝛ terminat̉ ad cognitōem realē ītuitiuā vel abſtractiuā mō p̄dicto. ⁊ qn̄ dicit ꝙ ītellectꝰ agēs facit vl̓e in actu. verū eſt qd̓ facit quoddā eſſe fictu ⁊ ꝓducit quendā conceptu in eſſe obiectiuo qͥ terminat eius actū qͥ tm̄ hꝫ eſſe obiectiue⁊ nullo mō ſubiectiue. ⁊ ſic fit vl̓e ſicut al̓s dictū fuit. Et qn̄ dicit̉ ꝙ intellectus agens facit de intelligibili in potentia intelligibile inactu. Dico ꝙ hec ꝓpoſitio non inuenit̉ a ph̓onec comētatore ſꝫ iſta. ꝙ intellectꝰ agēs facitde intellecto in potentia ītellectū in actu: ⁊ hͦeſt verū: qꝛ facit intellectiōem ꝑ quā aliqͥd eſtactu intellectū qd̓ prius erat in potentia ītelligendū. hoc ptꝫ ꝑ cōmentatoreꝫ tertio de aīacōmento. xviij. vbi dicit ꝙ oꝑato ītellectꝰ agētis eſt facere ītellectū ītelligere ī actu: ⁊ ꝙ intellectꝰ agēs ⁊ poſſibilis ſe hn̄t ad ītellectōeꝫſicut agens ad patiens. vn̄ dicit ꝙ cū in parteaīe neceſſe ſit īuenire tres differētias neceſſeeſt vt in ea ſit pars q̇ dr̄ ītellectꝰ ẜm quā facit
rōneꝫ
pa
L
EC
RR