Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

QueſtionesXIIII XV

intelligibilis eodē modo ſub eiſdem rōnibus repn̄tant: qꝛ vtraqꝫ repn̄tat quidditatemvt diſtinguit̉ a ſingularitate. ſic oporterꝫponere aliquā ſpēm in intellectu: ſꝫ ſufficeretſpecies in fantaſia. Si dicas ſpēs in fantaſia repn̄tat qͥdditatē: vt cōiunctā ſingularitati ſpēs intelligibilis repn̄tat ſiue ꝯiuncti ſiue. Cōtra ſpēs pōt remanere in fantaſia re deſtructa: tūc qͥdditas eſt cōiūcta ſingularitate. ⁊cͣ. Si dicas ſpēs ſenſibilis repn̄tat ſub ꝯditiōibꝰ materialibꝰ nūc: ſpēs au ītelligibilis: ſꝫ abſtrahit. Cōtra. iſta ſpecies ſenſibilis abſtrahit a cōditionibꝰ materialibꝰ: ſicut intelligibilis. ptꝫ em̄ ſpēs in fantaſia ſi ponat̉ ita repn̄tat re qn̄ eſt ſicut qn̄eſt. ita abſtrahit ymaginatiua a cōditōibusmaterialibꝰ ſicut intellectꝰ. Si dicas ſpēsin fantaſia repn̄tat ſub rōne qͥdditatis ſingularis: in intellectu ſub rōne qͥdditatꝭ vniuerſalis. Contra. aūt ſpēs in fantaſia repn̄tat ſingularitatē: aut tm̄ qͥdditatē aut cōpoſitum exvtroqꝫ. ſi pͥmo: tunc ita apprehendā a ſenſu ſingularitatē ſicut qͥdditate: qd̓ eſt ꝯͣ eum. ſiſcd̓o: tūc erit differentia inter repn̄tationē ſpēi intelligibilis ſenſibilis: qꝛ vtrobiqꝫrepn̄tat̉ idē. nec tertio vt accipit̉ cōpoſito ex vtriſqꝫ: qꝛ tūc plus repn̄tatur vna ꝑsꝙͣ alia. ſic plus ītelligit̉ qͥdditas ꝙͣ ſingularitas: qd̓ eſt cōtra. qꝛ dicit differētia indiuidualis pōt apprehendi ſtatu iſto maxime a ſenſu. qꝛ ſicut repugnat rōne differentie indiuidualis termīare vel agere ad cognitōem: ita ſibi repugnat repn̄tari. qꝛ ẜꝫ natura pͥmo videt̉. ꝯn̄s repn̄tatur. exhoc ſequit̉ idē repn̄tat ſpem intelligibilē ſenſibilē. ſic opꝫ ponere diſtinctōeꝫ ſpecierū. Ad rōnem. rn̄deo ſola ſpēs in fantaſia ſufficit ad cognitiōem alicuiꝰ rei: ſꝫ ſicut ad cognitōem intuitiuā corporalē requiritur potētia obiectū ſine ſpe: ita ad ſpecieꝫintelligibilem ſufficit obiectu intellectu:ad noticiā primā abſtractiuā ſtat intuitiua ſufficit noticia intuitiua intellectu: ſꝫ adſcd̓am abſtractiuā requirit̉ habitꝰ: ſicut ſupradictū eſt. nec fantaſia ſimpl̓r facit aliqͥd neceſſario ad cognitōem intuitiuā vel abſtractiuāſed tm̄ accidens ſtatu iſto. aīa ſeparata pōt intuitiue videre res ſibi preſentes ſineomī fantaſmate: ſꝫ ph̓s vidit res ꝯcurſusearū: niſi ſtatu iſto. Ideo ꝙͣtū eſt ſtatu iſtobene dicit requirit̉ fantaſma. Ad aliud dico ſunt due rōnes repreſentabiles in re:quarū vna repreſentat̉ fantaſie alia intellectui qꝛ ſunt talia duo in rerū natura: ſcꝫtracta ꝓprietas cōtrahēs: qꝛ qͥcquid eſt in re

XIIII XVeſt ſingulare. ſicut patꝫ predicta alibi. Adaliud dico intellectus agens cauſar aliqͥd īintellectu poſſibili: qꝛ intellectiōem eſt pͥmꝰterminꝰ eius. Et qn̄ dicit actio intellectusagentis terminat̉ ad vniuerſale in actu aūt intelligit terminat̉ ad vniuerſale in actu: ſcilꝫad illud vniuerſale qd̓ pͥmo intelligit̉ ẜm eumaut qꝛ actio ſua termīat̉ ad primū repn̄tatiuūvl̓is qd̓ eſt in re. pͥmo: qꝛ terminat̉actio intellectꝰ ad ſpēm: ſpēs aūt pͥmo ītelligit̉. Nec ſcd̓o: qꝛ tūc magꝭ actio intellectꝰ agentꝭ terminat̉ ad vl̓e ꝙͣ ad ꝑticulare: qꝛſicut ꝓducere pōt ſpēm repn̄tante vl̓e: ira pōtꝓducere ſpēꝫ repn̄tantē ſingulare maximeſpēs illa ſi ponat̉ ſit ſingularis habeat eſſe nūc: ita em̄ hꝫ eſſe in iſto intellectu non inalio. ita nūc qn̄ pͥmo cauſat̉: pͥus. aliterem̄ niſi ſpēs repn̄taret ſingulare nunꝙͣ poſſetſingulare intelligi. Si dicas ītellectꝰ agēsfacit vl̓: qꝛ facit ſpem indifferent̓ repn̄tanteꝫmulta. Cōtra. tūc eodē dicā ſenſus facitvl̓e: qꝛ facit ſpeꝫ indifferent̓ repn̄tantē multaAſſumptū pꝫ: qꝛ qn̄ ſunt aliqͣ ſill̓ima nihil pōteſſe ſil̓itudo: vel repn̄tatiuū vniꝰ niſi ſit ſil̓itudo vl̓ repn̄tatiuā alteriꝰ. Exēplū. ſi ſortes exiſtens alius rome ſint ſill̓imi: poſſet eſſealiqͣ ymago ad ſil̓itudinē ſortis: eſſet repn̄tatiua eiꝰ: qͥn eodē oīa eſſet ſil̓is ſorti exiſtēti romē. eodē ſi ſint albedines ſill̓imenulla ſpēs in ſenſu poſſet eſſe ſil̓itudo vl̓ reputatiua vniꝰ qͥn equalit̓ ſit ſil̓itudo repn̄tatiua alterius: ꝯn̄s ſpēs ſenſibilis poſſet plura rep̄ſentare ſicut intelligibilis. ſic actio ſēſus terminaret̉ ad vl̓e ſicut actio intellectus.Ideo dico actio intellectꝰ eſt realis: qꝛ terminat̉ ad cognitōem realē ītuitiuā vel abſtractiuā p̄dicto. qn̄ dicit ītellectꝰ agēs facit vl̓e in actu. verū eſt qd̓ facit quoddā eſſe fictu ꝓducit quendā conceptu in eſſe obiectiuo terminat eius actū tm̄ hꝫ eſſe obiectiue nullo ſubiectiue. ſic fit vl̓e ſicut al̓s dictū fuit. Et qn̄ dicit̉ intellectus agens facit de intelligibili in potentia intelligibile inactu. Dico hec ꝓpoſitio non inuenit̉ a ph̓onec comētatore ſꝫ iſta. intellectꝰ agēs facitde intellecto in potentia ītellectū in actu:eſt verū: qꝛ facit intellectiōem quā aliqͥd eſtactu intellectū qd̓ prius erat in potentia ītelligendū. hoc ptꝫ cōmentatoreꝫ tertio de aīacōmento. xviij. vbi dicit oꝑato ītellectꝰ agētis eſt facere ītellectū ītelligere ī actu: intellectꝰ agēs poſſibilis ſe hn̄t ad ītellectōeꝫſicut agens ad patiens. vn̄ dicit in parteaīe neceſſe ſit īuenire tres differētias neceſſeeſt vt in ea ſit pars dr̄ ītellectꝰ ẜm quā facit

rōneꝫ

pa

L

EC

RR