SecundiLibri
q̄ ſit ꝑ actū intelligendi q̄ eſt ſimilitudo rei cognite: qꝛ ẜm auguſtinū qͥnto de trinitate qn̄ aliqͥd intelligit̉ vt eſt in ſe: tūc intellectō ē ſil̓isrei: ⁊ nō requirit̉ p̄ter ītellectōeꝫ aliqͣ ſil̓itudoLAd aliud dico. ꝙ ẜm eū illa q̄ cauſant̉ ab eodeꝫ agente aſſimilant̉. Nūc aūt eēntia āgeli ⁊res quā intelligit cauſant̉ ab eodē agēte. qͥa adeo. ergo aſſimilant̉. ergo āgelus ꝑ eēntiā ſuāalijs aſſimilat̉. Si dicas. ꝙ ꝑ ide nō p̄t aliqͥdaſſimilari diuerſis fl̓m eſt. qꝛ deus ꝑ eēntiā ſuāſimpliciſſimā aſſimilat̉ oībus q̄ ītelligit exͣ ſe.Ad aliud dico. ꝙ ſi bn̄ ꝓcederet cōcluderetꝙ ſpēs ſi poneret̉ eſſet nobilior angelo ſuꝑioriſi angelꝰ inferior intelligat ſuꝑiorē: ⁊ āgelo intelligēte: quoꝝ vtrūqꝫ fl̓m eſt. qꝛ ſpēs eſſet ꝑfectio accidētalis ſi eēt. Et eodē mō eſt de hītu.qꝛ eſt ꝑfectio accidētalis. ⁊ eſt principiū ꝑtiale reſpectu actus ītelligēdi eēntiaꝫ. Ad alid̓dico. ꝙ nulla forma eſt intra ītellectū q̄ ſit pͥncipiū quo intellectꝰ intelligat: ſed bene eſt aliqua forma in eo. puta habitus qui eſt pͥncipiūꝑtiale quo intellectꝰ intelligit. Ad ꝯmētatorē dico. ꝙ nō intelligit ꝙ in motore intellectoſit aliqͣ diſtinctio: ⁊ ꝙ aliud intelligat̉ ab vnomotore: ⁊ aliud ab alio. ſꝫ ꝙ aliud ꝓuenit a motore primo in vno motore: ⁊ aliud in alio. Adaliud dico. ꝙ eēntia āgeli nō ſufficit ad cognoſcendū alia a ſe. qꝛ in cognitiōe intuitiua ꝯcurrūt oppoſita: ſicut cāe ꝑtiales ⁊ rōes diſtīctecognoſcēdi. tn̄ bene intelligit ꝑ eēntiā ſuaꝫ ſic̄ꝑ cāꝫ ꝑtialē oīa alia ꝑ ītellectu ſuū qͥ nullo mōdiſtinguit̉ ab eēntia. Ad aliud pꝫ qͥd ſit dicēduꝫ ꝑ ſolutionē ad tertiū. Ad argumēta ſcd̓eqq̄ſtionis. Dico ad primū ꝙ maior ꝓpinquitasvel minor ad deū nō arguit ꝙ paucioribꝰ indigeat in cognoſcēdo nec in cognitōe intuitiuanec abſtractiua. ſꝫ arguit ꝙ natura ꝓpinquiordeo inentitate reſpectu vniꝰ ⁊ eiuſdē obiectihabꝫ ꝑfectiorē cognitionē ꝙͣ natura remotiorqꝛ habet ꝑfectiore intellectu que non eſt principalis cā: ſꝫ partialis reſpectu actꝰ ītelligēdiEt qn̄ dicit ꝙ puer nō pōt intelligere ſine magna explicatiōe illud qd̓ aliꝰ ſtatī cōcipit. hocnō arguit ꝙ puer pluribꝰ indigeat in acquirē.do ſciaꝫ ꝙͣ alius. ſed vel arguit ꝙ multi hītusacquirunt̉ ſeni qui puero non acquirūtur. velarguit bonitatē cōplexionis in iſto plus ꝙͣ inalio. ⁊ iō ex vno pͥncipio habito pōt vnus plures cōcluſiōes inueſtigare ꝙͣ aliꝰ. ⁊ ꝙ ꝑfectiornatura nō arguit paucitate rōnū cognoſcēdi.ptꝫ in exēplo manifeſto. Naꝫ homo eſt qͥd ꝑfectius igne. ⁊ tn̄ pluribꝰ indiget ad agenduꝫ ꝙͣignis. Et qn̄ dicit̉ de architectonica ⁊cͣ. Dicoꝙ paucioribꝰ indiget ꝙͣ ſcīa inferior. qͥa nō reſpicit illa q̄ reſpicit ſcīa inferior: nec cōſiderat
Secundide illis. Ad rōes ioh̓. pͥma ml̓tipl̓r d̓ficit. Primo enī illud qd̓ aſſumit eſt dubiuꝫ .ſ. ꝙ vl̓e ⁊cͣ.Quia quero quid intelligit per vl̓e: aut ſpeciēaut aliquid extra aīam: aut aliquid in aīa: autaliquid cōpoſitū ex hijs nō pͥmo modo. Tū qꝛtunc peteret qd̓ intēdit ꝓbare ꝙ ſpēs ſit pn̄sintellectui per hoc ꝙ vl̓ eſt pn̄s intellectui. ſitūc per vniuerſale intelligat ſpēm. ergo ꝓbetꝙ ſpēs eſt p̄ſens: ⁊ hͦ ſupponit. Tuꝫ qͥa tūc diceret ꝙ vl̓e eēt p̄ſens per vl̓e. Nec ſcd̓o modoqͥa ſicut īpoſſibile eſt ꝙ aliquid oīno indiſtinctū repreſentet aliqͥd ſub diſtinctis ⁊ oppoſitꝭrōnibꝰ. ita īpoſſibile eſt ꝙ aliqͥd exiſtat ſub oppoſitis rōnibus. ſed ꝑ eū rep̄ſentare vl̓e ſub rōne vl̓is ⁊ rep̄ſentare ſub rōne ꝑticularis nonconueniūt vni ſpeciei. qꝛ opponūtur. ergo eſſereal̓r vl̓e ⁊ ꝑticulare nō p̄n̄t cōuenire eidē realiter. qꝛ nō minꝰ opponūtur in eſſendo ꝙͣ in repreſentādo. qꝛ ſingulare a ꝑte rei eſt determīatuꝫ ad vnū: vl̓e non eſt determinatū ad vnū: ſꝫeſt indifferēs ad multa. cū ergo ẜꝫ oēs in re extra eſt ſingl̓are. īpoſſibile eſt ꝙ in re ſit vl̓e idēſingulari. Nec tertio modo. ꝗͥa illud qd̓ eſt ſicin anīa ſequitur actuꝫ intelligēdi per eum. ſedvniuerſale precedit. ergo. Nec quarto modoqꝛ tūc ꝙͣtū ad illud qd̓ eſt cōpoſitum ex aliquoexiſtente in aīa: ſequit̉ actū intelligēdi qd̓ eſtcōtra eū. ⁊ ꝙͣtū ad aliud nō poſſunt ſibi cōpetere diſtincte rōes ⁊ oppoſite. Itē ſua ꝯn̄a nōvalet intellectꝰ pōt hr̄e obiectu pn̄s: gͦ hꝫ ſpēꝫintelligibilē. ꝓbat̉: qꝛ aūt intelligit ꝑ obiectūpn̄s aliqͥd fictū ⁊ ens rōnis: aut ens reale. ſi pͥmo mō: tūc nō opꝫ ꝓpter tale obiectū ponerealiquā ſpēm preuiā cognitōe repreſentantemqꝛ illud ens reale cauſat̉ ꝑ actū intelligendi. ſiſcd̓o mō: tūc ſine om̄i ſpe ꝑ ſe ip̄m pōt eſſe pn̄sin rōne obiecti intellectui: ſicut eſt pn̄s ſenſuiſine om̄i ſpē: ſicut ſupra dcm̄ eſt. Confirmaturnā ẜm eū motū ⁊ mobile cā ⁊ effectus poſſuntdiſtingui loco ⁊ ſitu. vniuerſale aūt eſt mouēsintellectꝰ vero eſt mobile. ergo nō obſtante ꝙintellectꝰ exiſtens extra aīam diſtet ab intellectu: nihilominꝰ pōt cauſare intellectōem partialiter ſine om̄i ſpē media. Ad primā ꝓbationē cōſequentie q̄ro quō intelligit ꝙ ſpes ſenſibilis ſiue fantaſtica rep̄ſentat ſingulare ſubrōne ſingularis: aut intelligit ꝙ repn̄tat differentiā indiuidualē aūt qͥdditatē aut cōpoſitūex his: qꝛ plura nō ponunt̉ in ſingulari. Nō pͥmo mō. Tū qꝛ illud qd̓ repn̄tatur ꝑ ſpēm eſt rōagendi ẜm eū. Tū qꝛ illud qd̓ primo repn̄tat̉ ꝑſpēm eſt illd̓ qd̓ primo cognoſcit̉ ⁊ teriat actucognoſcēdi. differētia aut indiuiſibilis nō cognoſcit̉ a ſenſu nec teriat actū vidēdi ſēſitiuūetiā ẜm eū: nec ſcd̓o mō: qꝛ tūc ſpēs ſenſibilis
Ad octauumAd argumēta cLſtionis ſcd̓eAd primum
Ad argumētaſtionis ſcd̓eAd primum
Ad octauum
KKAd ſeptimum
Ad quartū armentum.
IAd ſextum
Ad quintum
Ha
nn