QueſtionesXIIII ⁊ XV
tum. Albū nō eſt nigrū mediante iſta cognition intuitiua. hic tn̄ habeo duplicē actū intuitiuū terminatū ad albedinē ⁊ nigredinē: ⁊ alium cōplexū quo negat̉ albedo a nigredine qͥterminat̉ ad copula ⁊ extrema negatiue: ⁊ tātū habeo iſtos duos actus. Similiter ſi ſtāteilla cognitiōe intuitiua intelligo abſtractiueeadem extrema cognitōe incōplexa: tunc habeo vnū actū incōplexū terminatū ad ip̄a extrema qͥ cognoſco intuitiue: ⁊ ſi tūc medianteactu iſto formē hoc cōplexū p̄dicto modo. Albū nō eſt nigrū: habeo aliū actū terminatū adcōceptū copule negatiue. Et cū hoc ad extrema. Et ſicut iſti duo actꝰ ſufficiūt qn̄ extremacōplexi diſtingunt̉ realiter: multomagꝭ quando ſunt ijdem realiter ſufficiūt duo actꝰ. Cōntra iſta ſunt multa dubia. Primo videt̉ ꝙ ītellectus nō pōt habere notitiā intuitiuā reſpectu ſingularis: qꝛ intellectꝰ abſtrahit a conditionibus materialibꝰ puta ab eſſe hic ⁊ nunc:ſed nec cognitio ītuitiua nec ſingulare abſtrahunt a predictis cōditionibꝰ. gͦ ⁊c̄. Itē illudqd̓ ponit intellectū in errore nō dꝫ poni in intellectu: ſꝫ notitia intuitiua eſt hmoi. ptꝫ: quiaſi deſtruat̉ res ⁊ maneat cognitio ītuitiua: tūcꝑ illā iudico rē eſſe qn̄ nō eſt. gͦ ⁊cͣ. Itē ꝙ ſingulare nec intuitiue nec abſtractiue intelligatur multiplicit̓ ꝓbat̉: qꝛ qn̄ aliqͣ ſunt ſimillimaqͥcquid eſt ſil̓itudo vnius eſt etiā ſil̓itudo alterius. Exemplū. Accipiant̉ multe albedines īeodeꝫ gradu qͥcquid eſt ſil̓e vni: ē ſil̓e ⁊ alteri.ſed intellectio eſt ſil̓itudo obiecti: qꝛ ꝑ qd̓ ītellectus intelligit ꝑ illud aſſimilat̉ obiecto: hocaūt eſt ꝑ intellectōem nō ꝑ ſpēm ẜm predictaSi gͦ accipiant̉ multa īdiuidua ſimillima puta multi angeli in eadē ſpē: vl̓ aīe intellectiuequa rōne intellectio ꝑ quā intelligo vnū eſt ſimilitudo alteriꝰ eadē rōne ⁊ oīm ſimillimorūalioꝝ ex quo ſunt ſimillima: gͦ ꝑ talē intellectionē intelligo qd̓libet ſingulare: vel nullū Cloquēdo de ſimillimis ſemꝑ) Sꝫ nō qd̓libet. pꝫde ſe. gͦ nullū intelligit̉ nec ītuitiue: nec abſtractiue. Itē ꝯͣ hoc ꝙ dr̄ de cognitōe intuitiua ꝑfecta ⁊ imꝑfecta: qꝛ ẜm illud videt̉ ꝙ nulla ſitcognitio abſtractiua ſimpl̓r in ītellectu: quianulla eſt qͥn poſſim ꝑ eam intelligere ꝙ res aliqn̄ fuit. Itē ꝯͣ hoc ꝙ nō ponit̉ ſpēs in intellectu: ſꝫ habitꝰ: qꝛ ꝑs ſenſitiua lꝫ habeat cognitōem intuitiuā: tn̄ ſi prius recipit ſpēm: ſequit̉ꝙ cōſimilit̓ intellectꝰ. ꝯn̄a ptꝫ: qꝛ ſicut ſenſusad ſenſibilia: ita intellectus ad intelligibilia.Itē tertio de aīa dr̄ in multis locis ꝙ ꝑs ītellectiua eſt receptiua ſpērum ⁊ aīa eſt locus: etꝙ lapis nō eſt in aīa: ſꝫ ſpēs lapidis ⁊ ītellectꝰeſt oīa ītelligibilia: ſicut ſenſus oīa ſenſibilia
Itē intellectꝰ nō tm̄ eſt in potētia eſſentialiad ꝯgnitōꝫ cōplexoꝝ: ſꝫ ēt īcōplexoꝝ: ſꝫ illd̓ qd̓reducit ītellectū d̓ potētia eentiali ad accn̄talē nō pōt eē habitꝰ cū p̄ſuppōat actū: ⁊ ꝑ ꝯn̄sp̄ſupponit intellectū inductū de potētia eſſētiali: tuꝫ qꝛ hītus nō eſt niſi reſpectu cōplexoꝝ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſi hītus poſſet reducere intellectū depotētia eſſentiali ad accn̄talē reſpectu cognitōis cōplexe: nō tn̄ reſpectu cognitōis īcōplexe. Tū qꝛ p̄ſupponit actū: ⁊ ꝑ ꝯn̄s p̄ſupponit ītellectu reductū de potētia eſſentiali. Itē ꝑˡeandē rōem ꝑ quā tu ꝓbas hītū eē ī ītellectu⁊ nō ſpēm pōt ꝓbari ꝙ ſit ī fātaſia: qꝛ nos nōexꝑimur ꝙ ſumꝰ ī potētia ad fantaſiandū niſipͥus ſumꝰ fantaſiati: gͦ ex illo actu fantaſiandidereliquit̉ hītus inclinās ad actꝰ ꝯſimiles qd̓eſt ꝯͣ ph̓m in de ſōno ⁊ vigilia qͥ dicit ꝙ ī abſētia rerū manēt ymagines rerū. Itē ſi ſic: tūc ītellectꝰ intelligēdo nō indigeret fantaſmateqꝛ qn̄ aliqͥd eſt ī potētia accidētali nō indigetmotore extrīſeco ad hͦ ꝙ exeat ī actū. gͦ ſi talishabitus ſit in intellectu ⁊ non ſpeciēs Cumfantaſma ſit motor extrīſecꝰ ſequit̉. gͦ ⁊cͣ. Adprimū iſtoꝝ dico ꝙ intellectꝰ pͥmo ītelligit ſingulare intuitiue: tu qꝛ ītellectꝰ intelligit id qd̓eſt in re ītuitiue: ſꝫ nihil ē tale niſi ſingulare: tūqꝛ hͦ cōuenit potētie imꝑfectiori puta ſenſui ⁊eſt ꝑfectōis. g ⁊cͣ. Itē illud qd̓ cognoſcit aliqͥdvt eſt h̓: ⁊ in hͦ ſitu: ⁊ in hͦ nūc: ⁊ ſic de alijs circūſtātijs ꝑfectiꝰ cognoſcit: ⁊ eſt ꝑfectioris nature ꝙͣ illud qd̓ ſic nō cognoſcit. ſi gͦ ſenſus ſiccognoſcat ⁊ ītellectꝰ nō: intellectꝰ eſt ꝑfectiorſenſu: iō dico ꝙ ītellectꝰ cognoſcit ītuitiue ſingulare: vt h̓ ⁊ nūc ⁊ ẜm oēs ꝯditōes ẜm quascognoſcit ſenſus. ⁊ etiā ẜm plures: vn̄ āgelus⁊ homo ſciūt ꝑfectiꝰ vbi ⁊ qn̄ hoc corpꝰ mouetur: ⁊ ſic de alijs ꝯditionibꝰ materialibꝰ: ꝙͣ aliqua potētia ſenſitiua. Si dicas ꝙ ſenſus reqͦrit debitū ſitū obiecti ẜm lineā rectā ⁊ determinatā approximatōem ⁊ intellectꝰ nō. Contra ſenſus pōt ꝑ eū intuitiue cognoſcere rē abſentē ⁊ nō exiſtentē. gͦ ſine ꝯͣdictōe pōt res videri ſine ſituatōe ſaltē ꝑ potētiā diuinā: ⁊ itapōt intellectꝰ. ⁊ ſicut ſenſus nō pōt naturalit̓videre obiectū niſi deteriate approximatū etſituatū ẜm lineā rectā. ita nec intellectus pōtnaturalit̓ intueri rē apprehenſam mediāte viſu niſi ſit debito mō: ⁊ eo mō quo ſenſui approximata: qꝛ naturaliter nihil intuit̉ intellectusniſi mediante ſenſu exiſtente in actu ſuo: ſꝫ ſupernaturalit̓ pōt: ⁊ ita ſenſus. Et iō dico ꝙ habere cognitōem materialē dupliciter pōt ītelligi. vno mō ꝙ aliqͥd habeat cognitōem q̄ perficiat materiā extenſiue ſicut forma materialis. ⁊ ſic ſenſus hꝫ cognitōnem materialem et
bium pͥmumentum
Iotiū
Qui
Octauum.
Septimum
AiijAd primum
SB
C E