Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

LibriSecundi

Libriaut loqͥmur de illa ſemꝑ conſequit̉ intuitiuāaut de illa habet̉ poſt corruptōem intuitiueſi pͥmo: ſic ad illā requirit̉ obiectu intellectus cognitio intuitiua tanꝙͣ cāe partialesqd̓ ꝓbat̉ ſicut prius: qꝛ illud quo poſito ⁊cͣ. Siſcd̓o loqͣmur. ſic ad illā requirit̉ intellectꝰ habitus generatꝰ ex cognitōne abſtractiuaelicita ſil̓ intuitiua. requirit̉ obiectuꝫin iſta ſcd̓a cognitōe abſtractiua tanꝙͣ partialis: qꝛ illa pōt haberi. etiā ſi obiectu annihilet̉ eſt vtraqꝫ iſtarū notitiarū abſtractiuarūincōplexa: iſta ſcd̓a eſt cāꝑtialis notitie coplexe iudico res aliqn̄ fuit: ſꝫ talis habitus ſit in angelo pōt rōne naturali ꝓbari: ſꝫ hoc tale habitū experimur in nobis āgelus in ſuis naturalibꝰ pōt hr̄e duplicē cognition intuitiuā abſtractiuā: veriſil̓e eſtſimilis pōt poni in angelis: ſiue ponat̉ habitus infuſus ſiue acqͥſitꝰ. Ad ſcd̓am q̄ſtionēa.dico ſi intelligat de ſpēbus ꝓprie dictis: ſicangelus ſuꝑior intelligit plures nec perpauciores: qꝛ nullas intelligit. ſi tn̄ ītelligat ſpēs rōnes cognoſcendi ſic ītelligit ſpecies vniuerſales puta ꝯceptus rerū: ſꝫ intelligit diuerſas rōnes hoc eſt diuerſa cognita loq̄ndo de cognitōe intuitiua naturaliteracqͥſita: qꝛ ſic cognoſcendi diſtinguēdo eaꝫcōtra potentiā eſt obiectū. hoc ꝓbat̉: qꝛ qn̄ aliquā duo ſic ſe habent vnū pōt cognoſci ītuitiue alio cognito intuitiue: illa cognoſcuntur diſtinctis rōnibꝰ: ſꝫ angelus poteſt cognoſcere vnā intuitiue aliā. qꝛ deꝰ pōt vnādeſtruere aliā ꝯſeruare. ꝯn̄s pōt angelusvnā videre intuitiue aliā no. in cognition ītuitiua cognoſcēdi ſit res cognita naturaliter loq̄ndo: ſequit̉ tanta ſit diſtinctiointer rōnem cognoſcēdi ꝙͣta eſt īter res cognitas. Si aūt loqͣmur de rōne cognoſcēdi in cognitōe abſtractiua incōplexa accipiendonem cognoſcendi: vt diſtinguit̉ cōtra potentiā: ſic poſſunt eſſe plures rōnes cognoſcendireſpectu pluriū vna reſpectu pluriū. Primūptꝫ: qꝛ cognoſcēdi ſic accepta in nobis ꝙͣin āgelo eſt habitus obiectū nec ſpēs. Tūcſic qn̄ aliqua ſic ſe habent vnū freq̄nter poſſet cognoſci alio cognito pōt haberi habitus inclinās ad cognitōem vniꝰ alteriusqꝛ habitus gn̓atur ex actibꝰ. ſi aliud poſt cognoſcat̉ tūc pōt reſpectu eius generari aliushabitus: vt ſic quotiens poſſunt diuiſim freq̄nter cognoſci tot hītus cognoſcēdi reſpectueoꝝ poſſunt gn̓ari. ⁊cͣ. Scd̓ꝫ ꝓbat̉: qꝛ reſpectu quoꝝ eſt vel eſſe pōt idē actus reſpectu eorūdē eſt vel eſſe pōt idē habitꝰ. Hoc ptꝫ qꝛ habitus generat̉ ex actibus: ita tanta eſt diſti

ctio in habitibus ꝙͣta eſt in actibꝰ: ſꝫ reſpectumultoꝝ pōt eſſe ideꝫ actus: puta qn̄ intelligoꝓpoſitōem habentē extrema diſtīcta ītelligoſubiectū p̄dicatū ſil̓: vno actu. ꝯn̄s ml̓ta. ⁊cͣ. Sic em̄ vno actu intelligo totū diſcurſum oēs ꝓpoſitōes illiꝰ. ⁊cͣ. Si dicas intelligo plura vt vnū: qꝛ plures terminos inqͣ cōueniūt in vna ꝓpoſitōe. Cōtra. qn̄ intelligo iſtā ꝓpoſitōem ſortes eſt plato: q̄ro qͥdterminat actū intelligēdi aut abſolutū aut reſpectiuū. ſi abſolutū hec ſint duo ē maior quare vnū plus ītelligit̉ ꝙͣ alid̓ puta ſortes ꝙͣ plato vel vtrūqꝫ vt diſtinguit̉ ab alio intelligit̉ vel neutrū. Si reſpectiuū terminetreſpectꝰ intelligat̉ ſine extremis. intelligendo illū reſpectu intelligo illa extrema diſticta. ſic habet̉ ꝓpoſitū. Ideo dico ſicutin prima app̄henſione ſiue formatōne cōplexihēo vnū actū reſpectu ſubiecti aliuꝫ reſpectup̄dicati: tertiū reſpectu copule: ita poſt pͥmāformatōem mediāte habitu inclināte vnuꝫactū nūero poſſuꝫ iſta tria ītelligere: ita iſtatria ſiue iſti tres ꝯceptꝰ abſoluti termināt illāintellectōeꝫ aliqͥs reſpectꝰ rōnis nec realis. ex illo actu freqn̄ter elicito pōt gn̄ari habitus vnꝰ nūero. Si dicas in pͥma apprehēſione te ſūt tres actus reſpectu cōplexi. exillis gn̓ant̉ tres hītus inclinātes ad tres actꝰforte alteriꝰ rōnis: qꝛ actus reſpectu ſubiectip̄dicati pn̄t eſſe alteriꝰ rōnis. Ergo mediantibus iſtis tribꝰ habitibꝰ poſſet elici aliquishabitus vnus numerus reſpectu cōplexi: ſꝫ neceſſario erūt tres. Rn̄deo poſito ſint tres actus modo p̄dicto: tn̄ actus terminatus ad copulam vel cōceptū copule terminat̉ ibi abſolute: ſed ſimul hoc ad ſubiectū p̄dicatuꝫ ideo actus ſolū terminant̉ ad ſubiectumpredicatū ſunt incōplexi: ſꝫ actus terminatusad copulā eſt cōplexus ꝙͣtū terminat̉ īmediate ad totū cōplexū: iſte dicitur cōpoſitio veldiuiſio. ex actu iſto vno generat̉ habitus inclinās ad actꝰ cōſimiles reſpectu totius complexi. Unde ſi iſti tres actus ſolū terminarentur ad cōceptū copule: tūc ſuꝑius facta haberet euidentiā. Si queras vtrū in prima formatione cōplexi ſint neceſſario tres actus: dico: qꝛ ſi formet̉ cōplexū mediāte cognition ītuitiua ſiue abſtractiua incōplexa: hocſiue extrema cōplexi diſtinguant̉ ſiue non.requirunt̉ duo actus: vnus quo ītelligo extrema ſolū: alius quo intelligo copulā extremis. Quia ſi intelligā aliqua extrema diſtincta ſpecie intuitiue vno actu: puta ſi ſimulvideam vnam albedinem nigredinem vnoactu intelligendi: et tunc formem hoc comple

XRn̄ſio ad ſcd̓aꝫq̄ſtionem.