LibriSecundi
Libriaut loqͥmur de illa q̄ ſemꝑ conſequit̉ intuitiuāaut de illa q̄ habet̉ poſt corruptōem intuitiueſi pͥmo mō: ſic ad illā requirit̉ obiectu ⁊ intellectus ⁊ cognitio intuitiua tanꝙͣ cāe partialesqd̓ ꝓbat̉ ſicut prius: qꝛ illud quo poſito ⁊cͣ. Siſcd̓o mō loqͣmur. ſic ad illā requirit̉ intellectꝰ⁊ habitus generatꝰ ex cognitōne abſtractiuaelicita ſil̓ cū intuitiua. ⁊ nō requirit̉ obiectuꝫin iſta ſcd̓a cognitōe abſtractiua tanꝙͣ cā partialis: qꝛ illa pōt haberi. etiā ſi obiectu annihilet̉ ⁊ eſt vtraqꝫ iſtarū notitiarū abſtractiuarūincōplexa: ⁊ iſta ſcd̓a eſt cāꝑtialis notitie coplexe qͣ iudico ꝙ res aliqn̄ fuit: ſꝫ ꝙ talis habitus ſit in angelo nō pōt rōne naturali ꝓbari: ſꝫꝑ hoc ꝙ tale habitū experimur in nobis ⁊ āgelus in ſuis naturalibꝰ pōt hr̄e duplicē cognition intuitiuā ⁊ abſtractiuā: iō veriſil̓e eſt ꝙ cōſimilis pōt poni in angelis: ⁊ hͦ ſiue ponat̉ habitus infuſus ſiue acqͥſitꝰ. Ad ſcd̓am q̄ſtionēa.dico ꝙ ſi intelligat de ſpēbus ꝓprie dictis: ſicangelus ſuꝑior nō intelligit ꝑ plures nec perpauciores: qꝛ ꝑ nullas intelligit. ſi tn̄ ītelligatꝑ ſpēs rōnes cognoſcendi ſic nō ītelligit ꝑ ſpecies vniuerſales puta ꝑ ꝯceptus rerū: ſꝫ intelligit ꝑ diuerſas rōnes hoc eſt diuerſa cognita⁊ hͦ loq̄ndo de cognitōe intuitiua naturaliteracqͥſita: qꝛ ſic rō cognoſcendi diſtinguēdo eaꝫcōtra potentiā eſt obiectū. hoc ꝓbat̉: qꝛ qn̄ aliquā duo ſic ſe habent ꝙ vnū pōt cognoſci ītuitiue alio nō cognito intuitiue: illa cognoſcuntur diſtinctis rōnibꝰ: ſꝫ angelus poteſt cognoſcere vnā rē intuitiue ⁊ nō aliā. qꝛ deꝰ pōt vnādeſtruere ⁊ aliā ꝯſeruare. ⁊ ꝑ ꝯn̄s pōt angelusvnā videre intuitiue ⁊ aliā no. cū gͦ in cognition ītuitiua rō cognoſcēdi ſit res cognita naturaliter loq̄ndo: ſequit̉ ꝙ tanta ſit diſtinctiointer rōnem cognoſcēdi ꝙͣta eſt īter res cognitas. Si aūt loqͣmur de rōne cognoſcēdi in cognitōe abſtractiua incōplexa ⁊ accipiendo rōnem cognoſcendi: vt diſtinguit̉ cōtra potentiā: ſic poſſunt eſſe plures rōnes cognoſcendireſpectu pluriū ⁊ vna reſpectu pluriū. Primūptꝫ: qꝛ rō cognoſcēdi ſic accepta tā in nobis ꝙͣin āgelo eſt habitus nō obiectū nec ſpēs. Tūcſic qn̄ aliqua ſic ſe habent ꝙ vnū freq̄nter poſſet cognoſci alio nō cognito pōt haberi habitus inclinās ad cognitōem vniꝰ ⁊ nō alteriusqꝛ habitus gn̓atur ex actibꝰ. ⁊ ſi aliud poſt cognoſcat̉ tūc pōt reſpectu eius generari aliushabitus: ⁊ vt ſic quotiens poſſunt diuiſim freq̄nter cognoſci tot hītus cognoſcēdi reſpectueoꝝ poſſunt gn̓ari. gͦ ⁊cͣ. Scd̓ꝫ ꝓbat̉: qꝛ reſpectu quoꝝ eſt vel eſſe pōt idē actus reſpectu eorūdē eſt vel eſſe pōt idē habitꝰ. Hoc ptꝫ qꝛ habitus generat̉ ex actibus: ita ꝙ tanta eſt diſti
ctio in habitibus ꝙͣta eſt in actibꝰ: ſꝫ reſpectumultoꝝ pōt eſſe ideꝫ actus: puta qn̄ intelligoꝓpoſitōem habentē extrema diſtīcta ītelligoſubiectū ⁊ p̄dicatū ſil̓: ⁊ hͦ vno actu. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ml̓ta. gͦ ⁊cͣ. Sic em̄ vno actu intelligo totū diſcurſum ⁊ oēs ꝓpoſitōes illiꝰ. gͦ ⁊cͣ. Si dicas ꝙ intelligo plura vt vnū: qꝛ plures terminos inqͣtū cōueniūt in vna ꝓpoſitōe. Cōtra. qn̄ intelligo iſtā ꝓpoſitōem ſortes nō eſt plato: q̄ro qͥdterminat actū intelligēdi aut abſolutū aut reſpectiuū. ſi abſolutū cū hec ſint duo ⁊ nō ē maior rō quare vnū plus ītelligit̉ ꝙͣ alid̓ puta ſortes ꝙͣ plato vel vtrūqꝫ vt diſtinguit̉ ab alio intelligit̉ vel neutrū. Si reſpectiuū terminet cūreſpectꝰ nō intelligat̉ ſine extremis. gͦ intelligendo illū reſpectu intelligo illa extrema diſticta. ⁊ ſic habet̉ ꝓpoſitū. Ideo dico ꝙ ſicutin prima app̄henſione ſiue formatōne cōplexihēo vnū actū reſpectu ſubiecti aliuꝫ reſpectup̄dicati: ⁊ tertiū reſpectu copule: ita poſt pͥmāformatōem mediāte habitu inclināte ꝑ vnuꝫactū nūero poſſuꝫ iſta tria ītelligere: ita ꝙ iſtatria ſiue iſti tres ꝯceptꝰ abſoluti termināt illāintellectōeꝫ ⁊ nō aliqͥs reſpectꝰ rōnis nec realis. ⁊ ex illo actu freqn̄ter elicito pōt gn̄ari habitus vnꝰ nūero. Si dicas ꝙ in pͥma apprehēſione ꝑ te ſūt tres actus reſpectu cōplexi. ⁊ exillis gn̓ant̉ tres hītus inclinātes ad tres actꝰforte alteriꝰ rōnis: qꝛ actus reſpectu ſubiecti ⁊p̄dicati pn̄t eſſe alteriꝰ rōnis. Ergo mediantibus iſtis tribꝰ habitibꝰ nō poſſet elici aliquishabitus vnus numerus reſpectu cōplexi: ſꝫ neceſſario erūt tres. Rn̄deo poſito ꝙ ſint tres actus modo p̄dicto: tn̄ actus terminatus ad copulam vel cōceptū copule nō terminat̉ ibi abſolute: ſed ſimul cū hoc ad ſubiectū ⁊ p̄dicatuꝫ⁊ ideo actus qͥ ſolū terminant̉ ad ſubiectum ⁊predicatū ſunt incōplexi: ſꝫ actus terminatusad copulā eſt cōplexus ꝙͣtū terminat̉ īmediate ad totū cōplexū: ⁊ iſte dicitur cōpoſitio veldiuiſio. ⁊ ex actu iſto vno generat̉ habitus inclinās ad actꝰ cōſimiles reſpectu totius complexi. Unde ſi iſti tres actus ſolū terminarentur ad cōceptū copule: tūc rō ſuꝑius facta haberet euidentiā. Si queras vtrū in prima formatione cōplexi ſint neceſſario tres actus: dico ꝙ nō: qꝛ ſi formet̉ cōplexū mediāte cognition ītuitiua ſiue abſtractiua incōplexa: ⁊ hocſiue extrema cōplexi diſtinguant̉ ſiue non. nārequirunt̉ duo actus: vnus quo ītelligo extrema ſolū: ⁊ alius quo intelligo copulā cū extremis. Quia ſi intelligā aliqua extrema diſtincta ſpecie intuitiue vno actu: puta ſi ſimulvideam vnam albedinem ⁊ nigredinem vnoactu intelligendi: et tunc formem hoc comple
XRn̄ſio ad ſcd̓aꝫq̄ſtionem.