XIIII ⁊ XVQueſtiones
cognitōem intuitiuā habitā exꝑit̉ qͥs ꝙ mag̓inclinat̉ ad intelligendū illā rē quā pͥus viditꝙͣ ante oēm cognitōem intuitiuā: ſꝫ hͦ non pōteſſe ꝑ habitu generatū ex cognitiōe intuitiuavt ꝓbatū eſt: gͦ generat̉ ex cognitōe abſtractiua ſimul exiſtēte cū intuitiua cognitōe ⁊ reſpectu illius cognitionis eſt cognitio intuitiuacā partialis: lꝫ non rōne habitꝰ generati ꝑ talē cognitōem abſtractiuā. Tenedo cognitōeꝫītuitiuā hr̄e ſecū ſemꝑ neceſſario abſtractiuaꝫincōplexā: tūc cognitio intuitiua erit cā partialis illius cognitōis abſtractiue: ⁊ illa abſtractiua eſt cā partialis reſpectu habitꝰ inclinātis ad aliā cognitōem abſtractiuā cōſimilē illi cognitioni ex qͣ generat̉ habitꝰ ſic inclinans⁊ tunc intellectꝰ formato hͦ cōplexo hͨ res cuius eſt hͨ cognitio abſtractiua incōplexa fuit:pōt virtute illius cognitōis intuitiue incōplexe euidēter aſſentire ꝙ hͨ res fuit. ⁊ ſic dꝫ intelligere. Si dicas ꝙ apprehenſio terminis primi pͥncipij ⁊ formato cōplexo: ſtatī intellectꝰaſſentit nec plus inclinat̉ intellectꝰ ad aſſentiendū poſt multos aſſenſus ꝙͣ ante oēm aſſēſum: tn̄ ex illis actibꝰ aſſentiēdi gn̓atur ille habitus in intellectu. gͦ eodem mō pōt eſſe de cognitōe intuitiua. Rn̄deo. lꝫ iſte non ponaturꝓpter inclinatōem nec ꝓpter experientiā: tn̄ponit̉ ꝓpter rōnem euidēter inducentē ad hͦ.in cognitōe intuitiua nō inducit experimētuꝫnec rō eius ad ponendū ibi habituꝫ. gͦ ⁊cͣ. Uelpōt dici ꝙ opꝫ poni habitū generatuꝫ ex illisactibus ꝓpter experientiā: ſcꝫ qꝛ qͥlibet experitur ꝙ magꝭ firme inclinat̉ ad aſſentiendumpoſt habitu ꝙͣ ante. gͦ ⁊cͣ. Uel pōt dici aliter ꝙhabitus generat̉ ex cognitiōe intuitiua ſic̄ excā partiali ⁊ ex illa cognitōe abſtractiua q̄ ſil̓ponit̉ cū intuitiua. tū qꝛ nullus experitur ꝙ ſil̓⁊ ſemel cognoſcat eandē rem ītuitiue ⁊ abſtractiue: ⁊ hoc loq̄ndo de cognitōne abſtractiuarei in ſe: imo potiꝰ experit̉ homo oppoſitū maxime cū ip̄e cognitōes habeant aliqͣs ꝯditiones oppoſitas. tū qꝛ oīs cognitio abſtractiuapōt manere deſtructa intuitiua: iſta aūt q̄ ponitur nō pōt manere. qꝛ tūc ꝑ eā iudicaret ītellectꝰ ꝙ illa res cuiꝰ ē cognitio fuit aliqn̄. ⁊ ſicip̄a eſſet cognitio intuitiua imꝑfecta ad quaꝫponit̉ habitꝰ generatꝰ ex ꝯgnitōe abſtractiuamanēte cū intuitiua ꝑfecta. Igit̉ vt videt̉ cūcognitōe intuitiua ꝑfecta nō manet cognitioabſtractiua eiuſdē rei: ſꝫ cognitōe intuitiua frequētata gn̓at̉ hitus inclinās ad cognitōeꝫ abſtractiuā ſiue intuitiuā ipfectā. Si dicas ꝙhabitus ẜm ph̓m ſcd̓o ethicoꝝ īclinat ad actꝰcōſimiles ex qͥbus gn̄atur ⁊ nō ad actꝰ alteriꝰronis. ſil̓r eſt in ꝓpoſito de cognitōe intuitiua
XIIII ⁊ XV⁊ abſtractiua. Rn̄deo. verū ē generalit̓ ꝙ habitus nō generat̉ ex cognitōe intuitiua tanꝙͣex cāptiali: ſicut eſt in ꝓpoſito. ⁊ tūc nō eſt veruꝫ. Hinus em̄ incōueniēs apparet. ꝙ hītusīclinās ad cognitionē abſtractiuā generet̉ excognitiōe intuitiua tanꝙͣ cāꝑtiali. ꝙͣ ꝙ cū intuitiua maneat ſemꝑ cognitio abſtractiua generatiua hītus. cū tn̄ exꝑientia nō ſit ad hͦ: ſedpotius ad oppoſitū. Ex dictis apparet dr̄a īter cognitionē intuitiuā ꝑfectā ⁊ imꝑfectā. qꝛpͥma nō eſt nec eſſe pōt natural̓r niſi obiectuꝫexiſtat. Scd̓a pōt eſſe. et ſi obiectū deſtruaturSi dicas. ꝙ cognitio intuitiua imꝑfecta eſtſimplicit̓ abſtractiua. qꝛ abſtrahit ab exiſtētiarei. ergo nō eſt ītuitiua. Rn̄deo. ꝙ ꝓ tāto dr̄ītuitiua qꝛ mediāte ea p̄t ītellectus aſſentirealicui cōplexo qd̓ cōcernit dr̄am tꝑis. puta ꝙhoc fuit ſicut ꝑ intuitiuā ꝑfectā p̄t iudicare ꝙhoc eſt. nā aliquā cognitionē eſt dare in ītellectu. ꝑ quā vel mediāte qua ītellectus nō aſſentit ꝙ illud obiectū ē vel fuit: īmo vtrūqꝫ ignorat. puta ſi deus cauſaret in me cognitiōeꝫ abſtractiuā alicuiꝰ rei ſingularis quā nunꝙͣ vidimediāte illa. nec iudicareꝫ ꝙ illa res eſt nec ꝙfuit. Sil̓r qn̄ ītelligo aliqd̓ ſingulare qd̓ nūꝙͣvidi in cōceptu ſibi ⁊ alijs cōi. tūc habeo de illo ſingulari cognitionē abſtractiuā. licet nō īſe: ſed in alio cōceptu cōi ⁊ tn̄ ꝑ illā. nec iudicoꝙ p̄dictū ſingulare ē vel fuit: nec hoꝝ oppoſita. Sil̓r forte cognitio illa abſtractiua q̄ ponitur ſimul cuꝫ ītuitiua eſt talis. ꝙ nec mediāteilla iudico rē eſſe vel fuiſſe nec hoꝝ oppoſita.iō licꝫ illa cognitio ꝑ quā iudico re aliqn̄ fuiſſe ſit ſimpl̓r abſtractia. qꝛ tn̄ mediāte ea aſſentio ⁊ iudico rē aliqn̄ fuiſſe: et n̄ mediātibꝰ alijsduabꝰ cognitiōibꝰ. iō reſpectu earū p̄t dici cognitio ītuitiua iꝑfecta. Scd̓a tn̄ diſtīctio ē rōne īrelligēdi. qꝛ vno mō capit̉ ꝓ oī eo qd̓ ē preuiuꝫ actui ītelligēdi. ⁊ ſic q̄libet cā ꝑtialis ītellectiōis tā ītellectus ꝙͣ obiectū ꝙͣ etiā deꝰ dicit̉ rō ītelligēdi. Alio mō capit̉ vt diſtinguit̉cōtra ītellectu poſſibilē. ita tn̄ ꝙ eſt cā efficiēsītellectiōis. ⁊ ſic notitia prīcipij eſt cā cognoſcēdi ꝯcluſionē. Tertio capit̉ vt diſtinguit̉ ꝯͣ ītellectū agentē ⁊ poſſibile qd̓ tn̄ nō eſt nccͣrioreqͥſitū ad ītellectionē tanꝙͣ pͥncipiuꝫ. Hijsviſis ꝓbo aliqͣs cōcluſiōes. Prima ē. ꝙ ad cognitionē ītuitiuā habendā nō opꝫ aliqͥd pone̓pter ītellectū ⁊ rē cognitā ⁊ nullā penitꝰ ſpēꝫhͦ ꝓbat̉. qꝛ fruſtra fit ꝑ plura qd̓ p̄t fieri ꝑ pauciora: ſꝫ ꝑ intellectū ⁊ re cognitā ſine oī ſpē p̄tfieri cognitio ītuitiua. gͦ ⁊c̄. Aſſumptū ꝓbat̉.poſito actiuo ſufficiēte: ⁊ paſſiuo. ⁊ ip̄is approximatis pōt poni effectꝰ ſine oī alio. ītellectusautē ages cū obiecto ſunt ſufficiētia reſpectu
E iiij
Epircio.
Itiponſa
Uimu
QPrima cōcluſio.
LReſponſio.
n
M