Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

IlibriSecundi

ab eterno infinite reuolutōes fuiſſent actualiter ꝑtrāſite: deꝰ in quolibet feciſſet vnā diuitionē ꝯtinui fuiſſent īfinite ꝑtes actualiterdiuiſe a ꝯtinuo ſtaret vna diuiſio p̄terita adinfinita: adhuc eſſꝫ diuiſio infinita futuranūqͣ poſſet eſſe ſine infinitate ꝑfectōis. Preterea ẜm ph̓m eſt dare minimū naturale ī quolibet ſicut minimā carnē. etiā illa caro hꝫ infia. nitas ꝑtes. Ad primū rn̄deo dicit ph̓us ſunt in potētia: qꝛ ſunt in actu ſeparato. aūt ītelligit illo ſunt ī potētia aīaantixp̄i eſt nūc in potētia qn̄ nihil eſt: qꝛ ſi ſicnunꝙͣ poſſent cōponere res in ꝯtinuo: intelligit ſunt aliqͥd extra cām ſua. ſꝫ ſunt in potētia: qꝛ qͥlibet ꝑs in ꝯtinuo eſt quoddā totūſeꝑatu ſe exiſtēs. Ad alid̓ dico. ꝯcedēdoꝑtes infinite actu fuiſſent diuiſe a ꝯtinuo poſita ypotheſi: ſtaret diuiſio ad infinitastes actu: ille ꝑtes eſſent adhuc diuiſibilesſꝫ ex ſeqͥt̉ totū cōpoſitū ꝯtinuū ex vtriſqꝫ ꝑtibꝰ ſit infinite ꝑfectōnis ꝓpt̓ cās dictaspͥus. Ad aliud dico eſt dare minimū naturale qͥn ſemꝑ poſſet diuidi in ꝑtes minoresin īfinitū retēta eadē forma naturali. ſicut ptꝫde carne eſt dare minimā carnē poſſet diuidi in minorē in īfinitū ſaltē potētiamdiuinā. Et ad ph̓m dico. intelligit eſt dare minimū naturale minimā carnē pōtexiſtere ſe reſiſtere agenti extrinſecō corrūpenti puta frigido calido ⁊cͣ. ita ſi eſſꝫ minor caro poſſꝫ naturalit̓ reſiſtere agentibꝰexterioribꝰ: ſꝫ ſtatī ꝓpter defectū potētie reſiſtendi cederet incōtinuis ſic corrūperet̉ forma carnis īduceret̉ forma noua alicuiꝰ alterius: ſꝫ poſſet deꝰ ſuſpendere actiōes agentiuꝫextrinſecoꝝ ꝯſeruare a corruptōe ſemꝑ diuideret̉ in ꝑtes minores minores in īfinituꝫita tūc nunꝙͣ ſtabit diuiſio ad minimā ꝑtecarnis. Nec q̄cunqꝫ ꝑs diuiſa vel diuidēda cederet incōtinuis ꝓpter ſuſpēſionē agentiū extrinſecoꝝ cōſeruatōem carnis a corruptiōe.Ad aliud argumētū pͥncipale dico illd̓ argumētū fundat̉ ſuꝑ falſū: ſcꝫ oīa infinita ſūtequalia qd̓ falſum eſt poſito ypotheſi. Patuitem̄ pͥus reuolutiōes ſolis ꝑtrāſite ſunt īfinite ſi mūdus fuiſſet ab eterno: ſil̓r infinite reuolutōes lune ſunt plures ꝙͣ reuolutiōes ſolis: poſita ypotheſi dꝫ cōcedi infinitumeſt maiꝰ infinito excedit̉ ab infinito. ꝯn̄sinfinitū eſt eqͣle infinito. ſiue cōparet̉ īfinitū ad īfinitū ꝑtrāſitū: ſiue ad īfinitū ꝑtrāſeundū. pꝫ em̄ manifeſte ſi mūdus fuiſſet ab et̓no totū tp̄s p̄teritū copulatū ad pͥncipiumhuiꝰ diei eēt infinitū actualit̓: ſil̓r totū tp̄steritū copulatū ad finē huiꝰ diei eſſet infinitū

actualit̓. tn̄ eēt maius ꝙͣ totū tēpus p̄teritūcopulatū ad pͥncipiū huius diei ad minus pervnū diē eſſet maius. Eodē modo dico: totūtp̄s preteritū copulatū ad prīcipiū huiꝰ diei:totū tēpus futurū copulatū ad principiū huiꝰdiei ſunt equalia: ſꝫ vnū eſt maius alio. ſꝫ qd̓eſt maius qd̓ minꝰ difficile eſt nos iudicare. illa tota deductio fūdet̉ ſuꝑ iſtā totāpoſitionē oīa infinita ſunt eqͣlia: falſa eſt: vtꝓbatū eſt. manifeſte ptꝫ: ſequit̉ ꝑs ſitmaior toto. Ad alid̓ dico: ſunt p̄ciſe totreuolutōes future quot p̄terite data ypotheſiſimplicit̓: ſꝫ ſunt plures vel pauciores: ſicut pꝫex dictis. Sed poſito p̄ciſe ſint tot. tūc dico oēs reuolutiōes future poſſent ꝑtranſiriqꝛ ſunt infinite. qꝛ iſtud eſt generalit̓ verū: īfinitū qd̓ eſt aliqn̄ ꝑtrāſeundū nūqͣ pōt actualiter ꝑtrāſiri: nec vnꝙͣ p̄t dari vltimū huiꝰ infiniti. hoc ꝓpt̓ multitudinē ſuā ſꝑ accipiendāin infinitū: qd̓ in nullo inſtāti fuit ꝑtrāſeundūſꝫ ſemꝑ fuit ꝑtrāſitū. ſꝫ qd̓ nunꝙͣ fuit ꝑtranſeūduꝫ oportet ip̄m eſſe finitū: ſꝫ pōt eſſe infini. nūc autē ſi mūdus fuiſſet ab et̓no oēs reuolutiōes p̄terite nunꝙͣ fuiſſent ꝑtrāſeūde: qꝛ innullo inſtāti duratiōis hec eſſet vera oēs iſtereuolutiōes demōſtratis oībus p̄teritis ſuntꝑtrāſeunde. ſequit̉ ꝯcluſio. Ad primā rationeꝫ gaufrēdi dico: deficit duplicit̓. Prīo gqn̄ accipit creatura eſt noens ẜm ſuā natu. ita neceſſe eſt ẜm ip̄m eſſe creaturea ꝑte rei p̄cedat ſuū eſſe. Patet enī eſt falſa. creatura eſt nōens ẜm naturā ſuā. qꝛ ſi ſicnullā potentiā poſſet fieri ens. ſi aliqͥ auctores dicūt creatura eſt noēs de ſe. Dicotales affirmatiuas intelligunt negatiuas .ſ.creatura ẜm naturā ſuā eſt ens: nec hꝫ eſſe⁊c. qꝛ a ſe habet creatura: ſꝫ ab alio. ſicut pꝫin reportatōe nr̄a vbi tractat̉ de eſſe cognitoeſſe ab eterno in ordine ſimplicit̓. Tuꝫ qꝛſequit̉ creatura eſt ens a ſe. ergo ſibi repugnat fuiſſe ab et̓no ab alio. Si dicas ſic̄ ibivideor dicere: oppoſita ordine nature coueniūt: eidē p̄n̄t ſimul duratiōe ſibi cōuenire ꝓpt̓ oppoſitionē. ſꝫ eſſe eſſe ordine nature ꝯueniūt creature. qꝛ priꝰ natural̓r eſt creatura noens ꝙͣ ens. Rn̄deo ſic̄ dicit ſcotꝰ:bene iſta concludit: materia p̄t ſimulduratiōe ꝓduci ſub forma. qͥa pͥuatio formaordine nature ꝯueniūt materie: pͥus naturaeſt materia ſub priuatiōe ꝙͣ ſub forma. dicoſicut dicit ſcotꝰ: ꝓpoſitio accepta eſt ꝟa depoſitiue oppoſitꝭ: ita vtrūqꝫ ſit poſitiuū: qꝛ ſiſint aliqua oppoſita poſitiua ꝯueniūt alicuiordine nature: tūc oꝑꝫ vtrūqꝫ illoꝝ ſibi realit̓ ꝯueniat. ꝯn̄s p̄n̄t ſimul eidē ꝯuenire

HAd quintā rōneprincipalem.

Ad ſcd̓am

Ad tertiam

Tertio

Ad pͥmā īſtātiā

Rn̄ſo ad vōcgarifrea

Ad ſextam

R