VIIIQueſtioh
Queſtlatur. ſicut em̄ ante ꝓductōem ſui fuit purū nihil ſicut poſt erit purū nihil: ⁊ iō veriſſime annihilat̉: ſꝫ tn̄ accipiēdo ānihilare vt cōiter homines accipiūt opponit̉ creatōi. ⁊ ſic creatura nō pōt annihilare: qꝛ ſicut ſolū illud diciturcreare qd̓ ꝓducit aliqͥd ex nihilo nullā materiā p̄ſupponēdo. ⁊ qꝛ creatura in oī actōne ſuaneceſſario p̄ſupponit materiā: ideo nō pōt annihilare aut creare. Ad argumētū ī oppoſitūde diſtātia. dico ꝙ nihil ꝯcludit niſi vnū falſūſcꝫ ꝙ creatura nihil pōt agere: qꝛ tanta eſt diſtantia inter terminū a quo ⁊ ad quē qn̄ formaꝓducit̉ ab agēte naturali: ſicut ſi ꝓduceretur⁊ crearet̉ īmediate a deo: qꝛ vtrobiqꝫ terminꝰa quo eſt purū nihil: qꝛ terminꝰ a quo non pōteſſe materia nec forma oppoſita forme ītroducende: nec aliqͣ pars forme generande: ſꝫ ſolūmodo negatio illius forme q̄ purū nihil eſt ſic̄pͥus dct̄m̄ eſt. ergo ⁊cͣ. Si dicas ꝙ terminus aquo eſt aliqd̓ cōpoſitū ex materia ⁊ nō eſſe illius forme. Contra diſtantia eſt accipienda penes illā rōnem quoꝝ eſt oppoſitio. hoc aūt noeſt rōne materie: ſꝫ ſolum rōne negationis forme. ergo ⁊cͣ.Queſtio. viij.Ddubitationemde eternitate mūdi vtrū potuit fuiſſe ab et̓no ꝑ potentiā diuinā. dicoꝙ vtraqꝫ ꝑs pōt teneri ⁊ neutra pōt ſufficiēterreprobari: qꝛ tn̄ nō videt̉ includere manifeſtāꝯͣdictōeꝫ mūdū fuiſſe ab eterno: lꝫ gaufredusdicat oppoſitū. ideo pͥmo pono rōnes ꝓbātesꝙ non potuit fuiſſe ab eterno q̄ magꝭ int̓ illasvident̉ ꝯcludere. Prima eſt ꝙ infinita eſſētactu ꝑtranſita: qꝛ infinite eſſēt reuolutionesactu ꝑ trāſite: qꝛ qͣcunqꝫ data fuit alia prior: cūergo oēs tales reuolutōes ſint actualit̓ p̄terite: ſequit̉ ꝙ infinita ſunt actu p̄terita. Scd̓aqꝛ tūc infinita eſſent actu: qꝛ ſi eſſent infinitereuolutiones ꝑtrāſite poſito ꝙ in qͣlibet reuolutione deus creaſſet vnū hoīem: qꝛ non ē dare primū hoīem ẜm cōmētatorē ⁊ ph̓m. vl̓ creaſſet qͣlibet die vnā aīam ītellectiuā: cū igiturad corruptōem hoīs non ſequat̉ corruptio aīeſequit̉ ꝙ īfinite eēt aīe actu exiſtētes ⁊ ſic aliqͥd eſſet actualit̓ infinitū in ꝑfectōe: qꝛ vniuerſitas aīarū qd̓ videt̉ īconueniēs. Tertia eſtqꝛ infinita eſſent exceſſa actualit̓: qꝛ ẜm te infinite reuolutōes ſunt p̄terite: ſꝫ plures ſunt reuolutōes actualit̓ lune ꝙͣ ſolis: gͦ ſequit̉ ꝙ plures erūt reuolutōes in īfinitū actualit̓ lune ꝙͣſolis: ſꝫ qd̓ excedit̉ nō eſt infinitū ex quo eſt exceſſum. Itē capio reuolutōeꝫ hodiernā ⁊ q̄roan aliqͣ reuolutio diſtet a reuolutione hodierna ī ifinitū aūt nulla ꝑ ꝯͣdictōem. Si nulla igi
tur reuolutōes aggregate nō erūt īfinite. qꝛ ſicut ī ꝯtinuis ꝑmanentibꝰ finitū additū finitonō facit niſi finitū: ⁊ nullo mō infinitū. ſic ī ſucceſſiuis ꝯtinuis reuolutio finita addita reuolutōi finite nō facit niſi finitū ⁊ nūqͣ infinituꝫſꝫ ſi aliqͣ reuolutio diſtat a reuolutōe hodiernain īfinitū. Quero tūc de reuolutōne īmediateſeq̄nte illā reuolutōeꝫ ſic diſtātē in īfinitū: autilla diſtat a reuolutōe hodierna ī infinitū autnō. ſi nō: gͦ nec p̄cedēs diſtabit ī īfinitū a reuolutōe hodierna. Ex quo inter illas reuolutōesnō eſt niſi diſtātia finita. ſi diſtet ī infinitū a reuolutōe hodierna eadē rōne alia īmediate ſequēs illā: diſtabit in infinitū: ⁊ alia poſt illā. ⁊ſic ꝓcedēdo vſqꝫ ad reuolutōem heſternā. ⁊ ꝑꝯn̄s reuolutio heſterna diſtaret ī infinitū a reuolutōe hodierna qd̓ eſt manifeſte falſū: qꝛ itaeſt ponere ordinem ī accidētaliter ordinatis:ſicut in eſſentialiter ordinatis. Preterea ſiſic ſequeretur ꝙ pars ītegralis eſſet maior toto: ꝓbo. ſit A totū tp̄s p̄terituꝫ terminatū adpͥncipiū huiꝰ diei. ⁊ Btotū futurū terminatūad pͥncipiū huiꝰ diei. ⁊ C totū p̄teritū termīatū ad finē huiꝰ diei. ⁊ D totū tp̄s futurū terminatū ad finē huiꝰ diei. Tunc arguo ſic. A ⁊ Bſunt eqͣlia: qꝛ totū tp̄s p̄teritū teriatū ad pͥncipiū huiꝰ diei ⁊ ad finē: ⁊ totū tp̄s futurū terīatū ad pͥncipiū huiꝰ diei ſunt eqͣlia. gͦ A eſt maius C. an̄s eſt verū ꝑ poſitū: qꝛ tam A ꝙͣ Beſttp̄s infinitū. ꝯn̄am ꝓbo: qꝛ ē eqͣle Bꝑ ypotheſim: ⁊ Beſt maiꝰ D qꝛ totū tp̄s futurū termīatū ad pͥncipiū huiꝰ diei eſt maiꝰ ꝙͣ totū tp̄s futurū teriatū ad finē huiꝰ diei. gͦ qd̓ eſt eqͣle Beſt maiꝰ O: qꝛ ſi vnū eqͣle ſit maiꝰ alio: reliquūerit maiꝰ eodē. vltra Deſt eqͣle C qꝛ totuꝫ tp̄sp̄teritū terīatū ad finē huiꝰ diei: ⁊ totū tp̄s futurū terīatū ad finē huiꝰ diei ſunt eqͣlia: qꝛ ambo ſunt infinita. ⁊ ſi A eſt maiꝰ Dvt ꝓbatū ē:ſequit̉ etiā ꝙ A eſt maiꝰ C qꝛ maiꝰ ſuo equali:ſꝫ A eſt pars C qꝛ totū tp̄s p̄teritū terīatū adpͥncipiū huiꝰ diei eſt pars totiꝰ tꝑis p̄teriti terminati ad finē huiꝰ diei. gͦ ſequit̉ ꝙ ꝑs ītegralis eſt maior ſuo toto: qd̓ videt̉ inconueniens.Itē ſūt tot reuolutōes poſt reuolutōꝫ hodiernā quot an: maxime ẜm intētōem ph̓i: ſꝫ īpoſſibile eſt oēs reuolutiōes futuras eſſe ꝑtrāſitas⁊ hͦ totū eſt qꝛ ſunt infinite: gͦ eoip̄o ꝙ ſunt oēsactualit̓ ꝑtranſite ſunt actualit̓ īfinite. Preterea ꝙ includit ꝯͣdictōeꝫ mūdū fuiſſe ab eterno: ꝓbatur. Quia illud qd̓ nō eſt ex ſe ex natura ſua eſt nonens: ita ꝙ nec ens formaliter neceffectiue. nō ſolū ꝓducit̉ ab alio ꝙͣtū ad ſuū factū eē: ſicut radiꝰ hꝫ eē a ſole ſi ſol eēt eternꝰ: ſꝫꝓducit̉ ab alio ꝙͣtum ad ſuū fieri: qꝛ ſic nullustranſitus a ꝯͣdictorio in ꝯͣdictoriū poteſt fieri
iarati
tia rati
Queſtio VIII
prima ratio
ati
argumentuꝫpſgupi.
Quinꝝe
Serta
Rōes gaufredi.