LibriSecundi
eſſent modo de nouo tot reſpectꝰ in celo quotſunt partes: ⁊ eius ſunt īfinite partes. igit̉ ⁊cͣ.qꝛ nō potes ponere tantū vnū reſpectu reſpectu totius celi: niſi ponas ꝙ reſpectꝰ ſit formaextēſa ad extēſionē ſubiecti: ⁊ ille reſpectꝰ haberet infinitas partes: multa ſunt alia incōuenū niētia cōtra iſtā opinionē. Ad ratiōes Ioh̓.de ſeparatōe nō valet: qꝛ quando aliqd̓ nomēſignificat vnū principaliter ⁊ aliud cōnotatiue: deſtructo illo cōnotato ⁊ nullo reali deſtructo in ſignificato principali illud nomē nō denotabit illud pͥncipale: qꝛ non ſignificat illudprincipale: niſi prout coexiſtit conotato: iō deſtructo cōnotato nō ꝯuenit ſibi illa denoīatio⁊ poſito cōnotato illo qd̓ coexiſtit pͥncipali ſignificato illud nomē vel ꝯceptꝰ denotat vtrūqꝫ: ita ꝙ eſt ibi tranſitꝰ de cōtradictorio in cōtradictoriū ꝓpter ſolā mutatōem cōnotati. eteodē modo eſt ſi pͥncipale ſignificatū deſtruatur ⁊ maneat cōnotatū. Exemplū. ſil̓itudo vnius albedinis ad aliā ſignificat primā albedinē ⁊ ꝯnotat aliā: ⁊ ꝙͣdiu ſimul coexiſtūt dicuntur ⁊ denoīantur ſil̓ia ſine oī alia relatione. ethoc quia hoc nomē vel ꝯceptus ſignificat iſtaduo alba quo ad totale ſignificatu coexiſtētia⁊ nō ſignificat vnā niſi coexiſtat alteri: ⁊ ideodeſtructa vna albedine non dicit̉ vna albedoſil̓is ⁊ hͦ ꝓpter ſolā deſtructiōem ſcd̓e albedinis cōnotate: ⁊ ſic̄ dctm̄ eſt hic: ita eſt de diſſimilitudine ⁊ inequalitate idētitate ⁊ diuerſitate. vbi ponunt̉ relationes reales ſine neceſſitate aliqua ⁊ ſic eſt cōcedendū dcm̄ ph̓i quīto phiſicoꝝ ꝙ relatio adeſt alicui ſine mutation eius: qꝛ iſta denoīatio ſiue appellatio relatiua aduenit alicui ꝓpter ſolā mutatōeꝫ incōnotato ⁊ ꝓpter eius generatōeꝫ ⁊ corruptionē. ſi em̄ eſſet alia res a fundamēto impoſſile eſſet ꝙ alicui adueniret de nouo ſine mutatione in eo. Eodē modo de creatione paſſiua:qꝛ ſignificat creaturā pͥncipaliter ⁊ deū cōnotatiue. ad hoc eſt dicendū ſicut ī q̄ſtione precedenti dcm̄ eſt de creatōe actiua. Et alie rōnesvident̉ cōcludere magis ⁊ maxime de vnionenature humane ad verbū: de vnione accidentꝭad ſubiectū: de vnione forme ad materiā ⁊ generaliter vbi aliqͥd tranſit de cōtradictorio incōtradictoriū ⁊ oīa abſoluta nūc manēt q̄ priꝰNec eſt mutatio alicuius abſoluti ad formamnec ad locū: vt ſi deus ſepararet accidēs a ſubiecto ⁊ ꝯſeruaret vtrūqꝫ in eſſe abſoluto in eodē loco ibi opꝫᵗ neceſſarie ponere mutatōeꝫ adaliquē reſpectū: ſꝫ ſi non pōt nec accidēs a ſubiecto nec forma a materia ſeparari ſine ſeꝑation locali: tunc nullū reſpectū oꝑꝫ ibi ponereqꝛ oīa ꝑ motū localem ſaluarē: q̄ tu ſaluas ꝑ re
Secundiſpectū: qꝛ tūc vnio nō ſignificat niſi ip̄a extrema cōnotādo negatōeꝫ medij intercepti: ⁊ iōqn̄ illud mediū eſt interceptu nō eſt vnio: ſedoportet ſemꝑ ponere neceſſario vnionē nature hūane ad verbū eſſe reſpectū realē. Alij aūtreſpectus qͥ ponunt̉: ſcꝫ approximatio vnio ptiū ordo vniuerſi: ⁊ ſic de alijs poſſunt ſaluariꝑnegatōes. De pͥmo pꝫ q̄ſtiōe p̄cedēte. d̓ ſcd̓opōt dici ꝙ vnio ꝑtiū in ꝯtinuo ſignificat ip̄aspartes conotādo negatōem medij intercepti⁊ qn eſt iſta negatio tūc dicunt̉ iſte partes vnite ⁊ qn̄ nō: tūc nō ſunt vnite. ſꝫ hoc modo de p̄tibus vnitis nō poteſt fieri vnio ſine motu locali alteriꝰ ꝑtis. Sil̓r ordo vniuerſi ſignificatpartes vniuerſi cū negatōibus alioꝝ corpoꝝmedioꝝ. ſꝫ ſi tenereꝫ ꝙ relatio eſſet aliqua res:dicerē cū Io. ꝙ eēt res diſtīcta a fūdamēto etdiſcordando dicerē ꝙ oīs relatio differt realit̓a fundamēto: ⁊ ita creatio paſſio ſicut q̄cunqꝫalia. Cuius rō eſt: qꝛ q̄cunqꝫ creatura alteri copata vel eſt eadē ſibi realiter vl̓ differt realiterqꝛ nō pono diſtinctiōem formalē in creaturis.Sed cōtra iſta arguit̉: qꝛ ſi differt realiter eteſt poſterior creatura poſſet creatio ſeꝑari abea: ⁊ ſic poſſet eſſe ⁊ nō depēdere ad deū. Itēꝙ vniformiter cōuenit oībus qͥbus cōuenit vl̓diſtinguit̉ a quolibet vel a nullo. Exēplū. relatio diſtinctōis cōuenit oībus diſtinctōibꝰ vniformiter ⁊ nō diſtinguit̉ a quolibet: qꝛ alit̓ eētꝓceſſus in infinitū: ergo a nullo diſtinguit̉. eodē modo eſt in ꝓpoſito. q̄re Io. qꝛ depedentiaad deū cōuenit abſolutis: ⁊ reſpectus a reſpectiuis nō diſtinguit̉ realiter: gͦ nec ab abſolutꝭAd primū dico ẜm iſtā viā ꝙ ex inſeparabilitate nō arguit̉ idētitas: qꝛ inequalitas ⁊ equaˡlitas ſunt relatōes diſtincte a fundamentis ⁊poſitis duobꝰ quantis nō pōt deus facere qͥnſint equalia vel inequalia: ⁊ ꝑ cōſequēs poſitoꝙ quātitas ſit prior in equalitate ⁊ diſtinguat̉realiter ab ea tn̄ nō pōt ſeparari. Ex hoc nō ſequit̉ ꝙ equalitas ⁊ quātitas ſint eadē realiterſicut in ꝓpoſito. iſte ꝑtes referunt̉ ad totū realiter ẜm iſtā viam ꝑ relatōem dupli ⁊ dimidijmaioris ⁊ minoris. nūc aut eſt īpoſſibile ꝙ totū ſit ⁊ partes nō ſint: ⁊ ꝑ cōſequens nō ſit relatio dupli ⁊cͣ. Et tamē non ſequit̉ ꝓpter hocꝙ relationes ſint eedē fundamētis ſuis cuiusratio eſt: qꝛ qn̄cunqꝫ aliqua opponūt̉ ſi vna relatio ſit realiter diſtincta fundamēto ⁊ alia ſibi oppoſita eſt diſtincta: ſꝫ relatio dupli ⁊ dimidij eſt hmōi vel totius ad partes vel partis adtotū: ſꝫ relatio partis ad totū diſtinguit̉ realit̓a parte probo: qꝛ pars pōt ſeparari a toto ⁊ ſicmanet quicqͥd abſolutū fuerit in parte: ſil̓r intoto: ⁊ tn̄ nō māet iſta relatio: qꝛ poſt ſeꝑatio-
HSolutio rationūſcoti.
Ad primamiectionem.
Obiectio pri
Obiectio pri
gc̓r