QueſtioII
nē non eſt pars vnita toti: ergo differt realitera parte. igitur relatio totiꝰ ad partē ſibi oppoſita differt realiter: ⁊ nō pōt tn̄ ſeparari a totoip̄o manente. Itē ꝙ dicit ꝙ pͥus natura pōt ſeparari a poſteriori aut pōt intelligi ꝑ pͥus natura qd̓ pōt ſine alio eſſe ⁊ nō econuerſo ſicuthabet̉ ꝑ diffinitōeꝫ prioꝝ qͥnto methaphiſice.⁊ ſic petit qd̓ debet probare ꝙ creatura ſic ſitprior natura relatōe qd̓ pōt ſeparari. hoc eniꝫdebet ꝓbare. Aut intellexit ꝙ creatura ſine oīreſpectu depēdet ad deū: ſicut deus dicit̉ creare ſine oī reſpectu in deo: ⁊ tūc habet̉ ꝓpoſitū. Ad aliud dico ꝙ licꝫ res abſoluta fundatrelatōem diſtinctā in eo: nō tn̄ relatio. ⁊ iō licꝫcreatio paſſio ſit alia res a creatura: nō tn̄ creatio paſſio fundat aliā relatōem ⁊ iō nō cōcludit plus ꝙ creatio paſſio nō ſit aliud realiter acreatura ꝙͣ ꝙ ſil̓itudo nō ſit alia res: qꝛ ſi ſil̓itudo eſſet alia res a fundamēto: tūc eſſet ſil̓is ſimilitudini alterius. ⁊ ſic in infinitū ſicut tu arguis. Cōtra primā opinionē in hoc ꝙ inherētia quātitatis vel qualitatis nō dicit rē pͥmeintentōis ſed ſcd̓e. arguit̉ qꝛ impoſſibile eſt ꝙſit trāſitus de cōtradictorio in cōtradictoriuꝫſine mutatōe alicuius realis ⁊ poſitiui vbi nullus modus grāmaticalis vl̓ logicalis impeditſed ſubiectu ⁊ quātitas poſſunt manere ꝙͣtuꝫad oīa abſoluta in eis qn̄ ſeparant̉ ſine inherētia actuali cū igit̉ iſta prius fuerūt vnita ⁊ mōnō. ergo neceſſario h̓ aliqͥd corrumpit̉ rōne cuius pͥus denotant̉ vnita: ⁊ mō nō: qꝛ nullus ēmodus logicalis īpediēs. hmōi nō pōt eſſe abſolutū. Per poſitu igit̉ falſum. Ite cōtra hocqd̓ ponit ꝙ modus eſſendi in ꝯſtituit predicamentū accidētis: qꝛ inherētia pōt ſeparari abaccidēte: vt ptꝫ in euchariſtia: ⁊ tn̄ illud accidēs eſt in genere accidētis. Si dicis ꝙ ſufficit inherētia aptitudinalis. Cōtra inherētiaactualis ⁊ aptitudinalis nō diſtīgunt̉ niſi ſic̄potētia ⁊ actus. ergo ſi vnū nō ꝯſtituit predicamentū: ergo nec aliud. Aſſumptū pꝫ: qꝛ ſi diſtinguerent̉: tunc acidens qn̄ eſſet in ſubiectonō eſſet in p̄dicamento: qꝛ illa aptitudo corrūpitur qn̄ accidēs eſt in ſubiecto ꝑ quā accidēseſt in p̄dicamēto. Ad primū prime opiniōistenendo opinionē Io. dico ꝙ ſi relatiōes fundarent̉ in eodē fundamēto adhuc diſtinguerētur inter ſe: qꝛ ſil̓itudo ⁊ diſſimilitudo cuꝫ ſintdiuerſarū ſpecierū poſſunt fundari in eodē fūdamēto numero: ⁊ tn̄ diſtingui ſpecie. Iteꝫ ingeneratōe vniuoca fundāt̉ ẜm eū relatōes alterius rōnis: puta qꝛ generās pōt eſſe cā geniti ⁊ pōt eſſe ſil̓e. ⁊ ſic fundat̉ in eo relatio cauſe⁊ ſil̓itudinis. Exēplū. ſi calor generet calorem.Per hoc ptꝫ ad aliud ꝙ cauſa quare due ſil̓itu
dines diſtingunt̉ eſt in ſeip̄is nō in aliquo extrinſeco. Ad aliud dico ꝙ ph̓s negat mutarionē talē in relatione quale cōcedit inter ſil̓esqͣlitates. Ad aliud dico ꝙ ille modus loquēdi eſt improprius ⁊ falſus de virtute ſermonisꝙ duo predicamēta ſunt in deo: qꝛ nunꝙͣ dicūtur eſſe p̄dicamenta in aliquibus niſi illa in qͦbus dicunt̉ eſſe ſint ꝓprie in p̄dicamento. nūcaūt deꝰ in nullo p̄dicamēto eſt: bene tn̄ in deoſunt duo modi p̄dicandi: qꝛ ad ſe ⁊ ad aliud: ſꝫilli modi nō ſunt ꝓprij alicui p̄dicamento: ſedſunt cōes rebus exiſtentibus: ⁊ iō abſolutū etreſpectiuū dicunt duos cōceptus cōes deo etcreaturis q̄ nec habēt eſſe in deo nec in creaturis ſubiectiue: ſꝫ tm̄ obiectiue. Un̄ non pluscōcedo ꝙ in deo manēt duo modi predicandivel predicabiles ꝙͣ ꝙ deus ſit in predicamētoiō tales ꝓpoſitōes cōiter ſunt falſe de virtuteſermonis. Ad aliud cōcedo ꝙ relatio cōponitur cū fundamēto tenendo opinionē Io. compoſitōe accidentali. Ad aliud de duobꝰ quātis que non poſſūt eſſe niſi ſint equalia. Dicoſi tenereꝫ diſtinctōem realem relationis a fūdamento: tūc negarē illā ꝓpoſitōem oē prius⁊cͣ. tenendo aūt aliā viā patet qͥd ſit dicēdumAd aliud dico ꝙ aliqͥd ꝯſeqͥ diuerſa p̄dicamēta pōt intelligi dupliciter. vno modo ꝙ ſit cōmune diuerſis pred camētis. pͥmo modo dicēdi ꝑ ſe. ⁊ tūc verum eſt qꝛ illud qd̓ eſt ſic cōe diuerſis nō diſtinguit̉ realiter ab eis. Alio modo pōt aliqͥd eſſe cōe diuerſis. ſcd̓o mō dicēdiper ſe: ⁊ ita ꝙ cōueniat vni pͥmo mō: ⁊ alijs fecūdo mō. ⁊ ſic illud cōe pōt eſſe in diuerſis abeis. Exēplū. idētitas pͥmo mō ꝓbatur de relatiōe: ſed de alijs ſcd̓o mō. ideo pōt idētitas dicere relatōem realē diſtinctā ab eis: ſic eſt deeē ad ⁊ eē in: reſpectu diuerſoꝝ p̄dicamētoꝝ.Un̄ lꝫ idētitas ⁊ inherentia ad iſta ſunt eadēillis de qͥbus predicant̉ primo mō: nō aūt illisde qͥbus predicant̉ ſcd̓o mō. Ad aliud dicoꝙ relatio habet ꝓpriā inherentiā: ⁊ ꝙ illa differt a relatōe ꝓpter diſtinctōem terminoꝝ relatōis inheretie: ⁊ qn̄ dicit prius ⁊cͣ. nego illāꝓpoſitōem in ꝓpoſito. ⁊ hic eſt ſtatus in ſcd̓olicet nō eodē modo quo ponit doctor ſubtilisTertia opinio videtur ponere multa ſuꝑfluaqꝛ ponit multiplicatiōem relationū in infinitum. Ad argumentū iſtius opinionis dico ꝙrelatio non eſt cauſa alicuius abſoluti: ſed abſolutū eſt cauſa abſoluti: qꝛ licet ſonus abſolute nō cauſet delectatōem: tamen ſonus ꝓportionatus armonie cauſat delectatōem. Contra tertiam opinionem. quia ſicut eoip̄o ꝙ aliquid eſt completum in genere: ⁊ eſt in alio informatiue concluditur ꝙ ſit accidens in eoip-
A v
pōſio ad armentpͥmainione
EuſoImpugnatur
jxionē
Alſcd̓m
Mid̓am
RRn̄ſo ad argumētū tertie opinionis.
Ad ariniu-
Ad ſeptimō
A quintun-
NAd quartum
Ad toti.mNAd quartum
Ad octauum
Ad ſextum
d teritumN