Diſtin. ¶ Queſtio7Queſtio Iiſt. 9XALI

iſt. XXAd oppoſituꝫ. Scientia dei nec pōt augerinec minui. ergo non poteſt ſcire plura ꝙͣ ſcit.Ad. q. pͥmo vidēdus ē ītellectꝰ qōis. Et eſtſciēdū ꝙ alid̓ ē q̄rere an deꝰ poſſit ſcire pluraꝙͣ ſcit. ⁊ an̄ deꝰ poſſit ſcire aliqͥd quod nō ſcit.Scd̓o ſciēdū ē ꝙ ſcire dupl̓r accipit̉ ad pn̄sſcꝫ large ⁊ ſtricte. Prīo mō idē ē qd̓ cognoſcere ẜm ꝙ cognoſcere cōe ē ad oīa. ⁊ iſto mō deꝰſcit hͦ ē cognoſcit oīa .ſ. cōplexa ⁊ īcōplexa. neceſſaria ⁊ ꝯtīgētia. vera ⁊ falſa. poſſibilia ⁊ īpoſſibilia. ſtricte ſcire idē ē qd̓ cognoſcere verū. ⁊ ſic nihil ſcit̉ niſi veruꝫ. Per hͦ dico adq̄ſtionē ꝙ accipiēdo ſcire large. deꝰ nō pōt ſcire plura nec ſcire aliqͥd qd̓ nō ſcit. qꝛ nulliꝰ notitiā pōt d̓ nouo acciꝑe. Scd̓o mō accipiēdoſcire dico ꝙ deꝰ nō pōt plura ſcire ꝙͣ ſcit. cuiꝰrō ē. qꝛ omē verū ſcit̉ a deo. ⁊ ſꝑ eqͣlia ſūt vera.vn̄ nō ē poſſibile ꝙ plura ſint vera ī vno tꝑe ꝙͣī alio. qꝛ ſꝑ altera ꝑs ꝯdictiōis ē vera. ⁊ nihil everū niſi ſit altera ꝑs ꝯdictiōis ⁊ nō ē poſſibile ꝙ vtraqꝫ ꝑs ꝯͣdictiōis ſit ꝟa. ⁊ ita tot ſūt vera vno tꝑe quot ī alio ⁊ nō plura neqꝫ pauciora. ꝙͣuis aliqͣ ſint ꝟa in vno tꝑe q̄ nō ſint ꝟa inalio tꝑe. ⁊ vl̓r ſi aliqͥd fiat falſū qd̓ pͥus fuit verū. opꝫ ꝙ aliqͥd fiat verū qd̓ pͥus fuit falſum.Tn̄ hͦ nō obſtāte ſcꝫ ꝙ deꝰ nō poſſit ſcire pl̓aꝙͣ ſcit. tn̄ deꝰ pōt ſcire aliqͥd qd̓ nō ſcit. accipiendo ſcire iſto ſcd̓o mō. qꝛ ſic̄ aliqͥd pōt eē veꝝſic aliqͥd pōt eē ſcitū a deo qd̓ pͥus nō erat ſcitū a deo. qꝛ om̄e verū qn̄ ē verū: ē ſcitū a deo. ⁊qn̄ n̄ ē verū nō ē ſcitū a deo. ſic̄ iſta nō ē mō ſcita a deo. ego ſū rome. qꝛ mō nō ē vera. ⁊ tn̄ pōteē ſcita a deo. qꝛ pōt eē vera. et ſi erit vera eritna ſcita a deo. Et ſi dicat̉ ꝙ tūc poſſet deꝰ mutari a nō ſciēte ī ſciētē et ecōuerſo. qd̓ ē īpoſſibile. Et pōt ꝯfirmari. qꝛ ꝙͣuis poſſit d̓ nouodenoīari aliqͣ denoīatōe relatiua vl̓ ab aliquodenoīabili relatīo ſiue cōnotatiuo ſine ſui mutatiōe. tn̄ nō pōt denoīari de nouo ab aliquodenoīabili abſoluto ſine ſui mutatiōe. ſꝫ ſcīa ēq̄daꝫ ꝑfectio abſoluta ī deo. gͦ nō pōt fieri deꝰde nouo ſciēs h̓ ſcibile niſi mutet̉. Pret̓ea.1oidē ē ſcire ſortē ſedere ⁊ poſtea ſcire ſortē ſediſſe. gͦ ꝑ hͦ ꝙ deꝰ ſcit iſtā ſortes ſedꝫ. ⁊ poſtea ſcite. iſta. ſortes ſedit. nō ſcit aliud. ſꝫ idē. Ad primū iſtoꝝ dico ꝙ ꝙͣuis deꝰ ſit pͥmo nō ſciēs hͦ. ⁊poſtea ſit ſciēs hͦ: tn̄ nō ſeqͥt̉ deū mutari. qꝛ adverificādū talia ꝯͣdictoria de deo ſufficit ſolamutatio ī creatura. ſic̄ ad hͦ ꝙ ſit primo nō creans ⁊ poſtea creās ſufficit ſola mutatio creaſio. ture. Ad ꝯfirmationē dico ꝙ ſcīa ſic̄ mō loquimur nō ē denoīabile abſolutū p̄ciſe: ſꝫ etiādenoīabile cōnotatiuū. qꝛ ſcire connotat ꝙ illud qd̓ ſcit̉ ſit verū ⁊ nō fl̓m. ⁊ qꝛ ideꝫ pōt pͥuseē falſū ⁊ poſtea verū. ideo ſine om̄i mutatiōe

a parte dei pōt aliqͥd eē pͥmo nō ſcitū a deo etpoſtea eē ſcitū. Ad ſcd̓ꝫ dico ꝙ nō ē idē ſci Aore ſortē ſedere ⁊ ſortē ſediſſe. niſi accipiēdo ſcire ꝓ illa notitia q̄ ē a ꝑte dei. qꝛ iſta nō ſūt idēnec eqͥpollēt nec ſūt ꝯuertibilia. deꝰ ſcit ſor. ſedere ⁊ deꝰ ſcit ſor. ſediſſe. qꝛ vna pōt eē ꝟa altera exn̄te fl̓a. ⁊ ſi eēt duo quoꝝ vnus crederetſortē ſedere ⁊ aliꝰ ſortē ſediſſe. eēt poſſibile ꝙvnꝰ ī eodē tꝑe erraret. ⁊ aliꝰ ꝓ eodē tꝑe nō erraret. Et ſi dicat̉ ꝙ ex iſto ſeqͥret̉ ꝙ deꝰ cognoſceret enūciabilia. ⁊ ꝑ ꝯn̄s cōpoeret ⁊ diuideret qd̓ ē incōueniēs. Dic ꝙ oīa enūciabilia cognoſcit deꝰ ſine cōpoſitiōe ⁊ diuiſiōe. qꝛ vnica cognitiōe ſimpliciſſima cogͦſcit oīa. Ad 4argumētū pͥncipale pꝫ ꝙ deus pōt ſcire aliqͥdqd̓ pͥus nō ſciuit. ſꝫ hͦ nō ē. qꝛ aliqd̓ ſcibile vl̓ verū pͥus ignorauit. ſꝫ qꝛ aliqͥd ē mō verū qd̓ pͥusnō erat verū. īmo pͥus fuit fl̓m. Ad argumentū ī oppoſitū pꝫ ꝙ ſcīa dei nec pōt augeri necminui ſicut nec potētia. ⁊ tn̄ pōt aliqͥd ꝓducere qd̓ pͥus nō ꝓduxit. Diſt. xl. Queſtio vnica.Irca diſtinctionē qͣdrageſimaꝫ q̄ro.Utꝝ poſſibile ē aliquē p̄ ꝙcdeſtinatū dānari. ⁊ p̄ſcitū ſaluari Ꝙ nō. qꝛ qn̄ ꝓaliqͣ oppoſita ſic ſe hn̄t ꝙīpoſſibile ē vnū ſuccedere alteri. ſi vnū inē impoſſibile ē alterū ineē. ſic̄ qꝛ habitꝰ nō pōt ſuccedere pͥuatiōi. ſi pͥuatio inē īpoſſibile ē habitū in eē. ſꝫ eē p̄deſtinatū ⁊ dānari ſūt hmōi. gͦ īpoſſibile ē ꝙ dānari ſuccedat illi qd̓ ē eē p̄deſtinatū. gͦ ſi aliqͥs ē p̄deſtinatꝰ īpoſſibile eſt ꝙdānet̉. Eodē mō pōt argui de p̄ſcito. qꝛ īpoſſibile ē ꝙ ſaluari ſuccedat illi qd̓ ē p̄ſcitū eſſe. gͦ⁊cͣ. Ad oppoſitū. nullꝰ ſaluabit̉ nccͣrio. gͦ qͥ ꝫlibꝫ ſaluabit̉ ꝯtingēt̓. gͦ pōt nō ſaluari. ⁊ pꝯͣn̄sp̄t dānari. Et eodē mō de p̄ſcito. Circa iſtāᵍqͣſtioneꝫ pͥmo vidēdū eſt de re. ſcd̓o de logica.Circa pͥmū tenēdū ē ꝙ qͥcūqꝫ ē p̄deſtinatꝰ ē ⁊cōtingēt̓ p̄deſtinatꝰ. ita ꝙ pōt nō p̄deſtinari.⁊ ꝑ ꝯn̄s pōt dānari. qꝛ pōt nō ſaluari. Hoc pꝫqꝛ cuiuſlibet ſaluatio depēdet a volūtate diuina contingēt̓ cauſante. gͦ in ptāte dei eſt cōferre cuicūqꝫ vitā eternā vel nō cōferre. gͦ qͥcūqꝫ pōt nō ſaluari. Preterea nulli adulto confert̉ vita eterna niſi ꝓpter aliqd̓ opus meritoriū. ſꝫ om̄e opus meritoriū eſt in poteſtate merentis. gͦ talis pōt nō mereri. ⁊ ꝑ ꝯn̄s pōt nonſaluari. Et eodē modo ē de preſcito qꝛ nullusdānat̉ pena ꝑpetua. ⁊ hoc pena ſenſus niſi ꝓpter ſuum demeritum. ſed omne demeritū eſtin poteſtate demerentis. ergo pōt non demereri. et per conſequens poteſt non damnari.

Ad cōfirmatiōeꝫ

Obiectio prima

Obiectio prima

ggij ihietti

Ad wrimō obie.

Ad primā obie.

Confirmatio

Anlio ad. q

prī ellectu.

Diſtin. XL.

In opgoneuss.BCirca qōem duovidentur

Ꝙ non

Ad ſecūdā obi

Ad pͥncipole

In oppontumBCirca qōemvidenturPrimū

Primū

AQueſtio

In oppoſitum

l