Idiſtinctionis XXXviijQuertio

1110.tentio ph̓i. vij. metha. eſt dicere. ꝙ in iſtis mouentibus et motis q̄ ſunt actiua et ꝓductiuaeffectus eiuſdē rōnis in termino et in medio.ibi aliqd̓ mouēs eſt ſil̓ cū motu. ⁊ tn̄ p̄ter illudeſt vnū aliud agens ⁊ mouens. ⁊ nō eſt ſil̓ cuꝫmotū. ⁊ tn̄ immediate mouet. De iſta auc. magis patebit in ſcd̓o vbi diffuſiꝰ dicet̉ ad eam.Ad pͥmū pͥncipale argumētū dico ꝙ aliqͥdcōpetere alicui ꝑ eſſentiā pōt eſſe duplicit̓. vl̓qꝛ ꝑ eſſentiā eſt idē qd̓ per ſe ẜm ꝙ ph̓s loquit̉pͥmo poſte. ⁊ ſic nō cōuenit deo eſſe vbiqꝫ ꝑ eſſentiā. Aliter. qꝛ eſſentia ſua eſt illud cui īmediate cōuenit tale p̄dicatū. ⁊ iſto modo deuseſt vbiqꝫ ꝑ eſſentiā ſuā. nō tn̄ neceſſario. Alit̓accipit̉ in ꝓpoſito modo preexpoſito. Adaliud dico ꝙ nō om̄i eodē modo ſe habet īformari qualitate ad illud qd̓ habet qualitatē. ſicut ſe habet eſſe in loco ad illud qd̓ eſt in loco⁊ iō argumentū nō cōcludit. Ad aliud dico ꝙvl̓e nō eſt vbiqꝫ. nec hoc ītendit ph̓s. ſꝫ ph̓s intēdit ꝙ de vl̓i p̄dicat̉ eſſe vbicūqꝫ p̄dicatur dealiquo cōtēto. nō tn̄ p̄dicat̉ de vl̓i ꝓ ſe ſꝫ ꝓ aliquo ſuo cōtēto. qꝛ vl̓e ipſum nō eſt ibi ſꝫ ſuumcōtentum eſt ibi. Uerbi gratia. ſi eſſe hic verificetur de iſto hōie. verificat̉ hic de hoc cōmuni homo. qꝛ ſi iſte homo eſt hic. homo ē hic. nōtn̄ ſequitur ꝙ hoc cōe eſt hic. et ratio eſt. qꝛ ſicdicendo. homo eſt hic. p̄dicatū verificatur dehoc cōmuni homo. nō ꝓ ſe ſꝫ ꝓ ſingulari. quiahomo nō ſupponit ꝓ ſe ſꝫ ꝓ contento huiꝰ cōmunis. Exemplū eſt ad hoc. qꝛ quicqͥd verificatur de ſingulari cōtento ſub cōi verificaturde eodē cōi. et iō eſſe ſingulariter verificat̉ deſorte. et ꝑ ꝯn̄s verificat̉ de hoc cōmuni homo.Nā hec eſt vera. homo eſt ſingularis. nō tn̄ ſequitur ꝙ hoc cōmune homo ſit ſingulare ⁊ rōē. qꝛ eē ſingulare verificat̉ de hͦ cōi hō. nō ꝓ ſeęꝓ ſingl̓ari ꝯtēto ſb̓ eo. Diſt. xxxviij. qō vnica.Irca diſtinIIctionē trigeſimāoctauaꝫq̄ro. Utrū deꝰ habeatſciētiā determinatā ⁊ neceſſariā oīm futuroꝝ contingētiū Ꝙ nō. qꝛ illd̓qd̓ nō ē ī ſe determinate verū nulli ē determinate verū. ſed futurū contingens nō eſt determinate verū. gͦ ⁊cͣ. et per ꝯn̄s nō determinateverū deo. Tunc arguo. illud quod nō eſt determinate verū nō ſcit̉ a deo ſcientia determinata. ſꝫ futurū cōtingēs ē hmōi vt oſtēſū ē hic. gͦ.Preterea ꝙ nō habeat ſcīam neceſſariā videt̉. qꝛ ſi habeat ſciam neceſſariā de aliquo futuro ꝯtingēte. ſit illud a. tūc arguo. deus habꝫſcientiā neceſſariam de a. gͦ hec eſt neceſſaria.

deus ſcit a. ⁊ vltra. gͦ hec eſt neceſſaria. a eſt verū. ſꝫ ſi hec ſit neceſſaria. a eſt verū. a nō eſt cōtingēs. ⁊ per ꝯn̄s nō eſt futurū contingēs. qd̓eſt cōtra poſitū Ad oppoſitū. om̄ia ſunt nudaet aperta oculis eius. gͦ omnia ſunt ſcita adeo. ſed nihil ſcitur niſi ſcientia determinata.gͦ deus habet ſcientiā determinatā de om̄ibꝰItem ꝙ habeat ſcientiā neceſſariaꝫ videt̉.qꝛ in deo eſt vnica ſcientia. gͦ eadē eſt ſcīa deineceſſariorū et contingentiū. ſed ſcientia deineceſſariorū eſſ neceſſaria. ergo ſciētia dei cōtingentiū futurorū eſt neceſſaria. et per conſeques deus habet ſcientiā neceſſariam de contingentibꝰ. Ad queſtionē dicit̉ ꝙ ꝙͣuis nōpoſſit ꝓbari a priori aliquod eſſe futurū cōtingens. hoc tn̄ eſt tenendū. Et hoc ſuppoſito dr̄ꝙ nō pōt ſaluari contingentia in entibus niſi pͥma cauſa que agit per intellectū et voluntatem cauſet contingenter. Et hoc ponendoin pͥmo cauſalitatē perfectam ſicut ponūt catholici. ⁊ ideo iſtā cōtingentiā opꝫ querere inītellectu diuino vel ī volūtate diuina. ⁊ nō inītellectu dīno qꝛ. qͥcqͥd ītellectꝰ ītelligit merenaturalit̓ ītelligit. ⁊ ꝑ ꝯn̄s opꝫ eā q̄rere ī volūtate diuina. Ad cuiꝰ intellectū pͥmo ē vidē Edū de libertate volūtatis noſtre ad qͣ ſit. ⁊ ſecūdo qūo ad illā libertatē ſequit̉ poſſibilitasvel cōtingētia. Et ꝙͣtū ad pͥmūdr ꝙ volun.tas inqͣtū ē actꝰ pͥmus. libera ē ad oppoſitosactꝰ. ⁊ mediātibꝰ illis actibꝰ oppoſitis ē libera ad oppoſita obiecta in qͣ tendit. ⁊ vlteriusad oppoſitos effectꝰ quos ꝓduc̄. Prīa lib̓tashꝫ nccrio aliquā īꝑfectione ānexā. qꝛ potētionalitatē paſſiuā volūtatꝭ ⁊ mutabilitatē. ſꝫ ſecūda libertas ē ſine oī iꝑfectiōe. etiā ſi voluntas nō poſſet hr̄e tertiā libertatē. Circa ſe.cūdū dr̄ ꝙ illā libertatē cōcomitatur potētiaad oppoſita manifeſte. Licꝫ em̄ nō ſit potētiaad velle ſil̓ ⁊ nō velle. qꝛ hͦ nihil ē. ē tn̄ ī ea potētia ad velle poſt nō velle. ſiue ad ſucceſſionēactuū oppoſitoꝝ. In eis tn̄ ē ⁊ alia nō ita manifeſta abſqꝫ omī ſucceſſione. Ponēdo em̄ volūtatē creatā tm̄ eē ī vno īſtāti. ⁊ ꝙ ip̄a nullo īſtāti habeat hāc volitionē. nō nccrio tūc hꝫ eāpͥmo Si em̄ ī illo īſtāti hēret eā nccͣrio. cū nō ēcā niſi ī illo īſtāti qn̄ cāret eā. gͦ etiā ſimpl̓r volūtas qn̄ cāret eā nccͣrio cāret. Nō em̄ ē mō cōtingēs cā. qꝛ p̄exiſtebat an̄ illd̓ īſtās ī quo cauſat. ⁊ tūc p̄exiſtēs potuit cāre vl̓ nō cāre. qꝛ ſic̄hoc ens quādo eſt tūc eſt neceſſariū vel cōtingēs. ita cā qn̄ cauſat tūc cauſat nccͣrio vl̓ contingēt̓. Ꝙgͦ ī illo īſtāti cāt hͦ velle ⁊ n̄ nccͣrio.cauſat ip̄m cōtingēt̓. gͦ hͨ potētia cāe ad oppoſitū eiꝰ qd̓ cāt ē ſine ſucceſſiōe ⁊ illa potētia realis ē potētia pͥoris natural̓r vt actꝰ pͥmi ad op

Ig Y

pud

Ꝙ non primo

diſt. XXXVII

3

3I

Ad ſecūdum

Ad primū princi

Eixca ſcd̓m

Circa primū

Duo notando

Reſpōſio prima

ſic primo

Secūdo