Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

ntentiarūSOI

Iibri Primicta vel ꝓducibilia a deo. Un̄ ī in multisauc. ẜm eos ſignificet idē qd̓ ab eo. maxīeī aucͣ. apl̓i. pꝫ beatū ambroſiū magiſtrū ſentētiarū. li. i. diſ. xxxvi. allegātē ābroſiū. Un̄ dic̄ſic mgr̄. Si diligēter īſpiciamꝰ vr̄ idē. omīa ex deo ip̄m. ī ip̄o. Un̄ ābro. li. iij. de ſ. ſ.Hec tria ex ip̄o. ip̄m. ī ip̄o ſūt: oīa vnūſupradiximꝰ. ſeqͥt̉ eādē vim hn̄t hec oīa. ſcꝫ īip̄o. ex ip̄o. ip̄m. ſeqͥt̉. Ecce habes exvna eadē ītelligētia ſcriptura dicit oīa inip̄o. ip̄m. ex ip̄o. vl̓ ip̄o. Sil̓r frequēter oīa ī deo accipit̉ cognoſci a deo. ptꝫeudē. vbi ſupra diſ. xxxv. Un̄ poſt aucͣ. auguſtini dicit ſic. etiā aꝑit auguſtinꝰ ex ītelligentia ſūt accipiēda hmōi ꝟba. oīa d̓o pn̄tia ſūt. īdeo ſūt oīa vl̓ deo vl̓ apud deū. vel ī eo vitaqꝛ ineffabil̓ oīm ī eo cognitio ī ip̄o ē. ita manifeſte pꝫ. creature ſūt ī deo niſi qꝛ cognoſcūt̉ a deo vl̓ qꝛ ꝓducūt̉ a deo vel ſaltē p̄n̄ti duci. Scd̓o vidēdū ē qūo ꝑfectiōes creaturarū diſtinguunt̉ a deo. Circa qd̓ dico nūqͣfuerūt real̓r idē deo. Hoc pꝫ. qꝛ illd̓ qd̓ pōt idē real̓r aliquo nūqͣ ē idē real̓r eo. qꝛ īpoſſibile ē aliqͥd fiat aliud a ſe. ſꝫ ꝑfectiōes creaturarū ſi ꝓducāt̉ exͣ ſūt idē realit̓ deo. ab et̓no ſūt idē realit̓ deo.⁊cͣ. Scd̓o dico diſtīguebant̉ ab et̓noreal̓r a deo. Hoc pꝫ. qꝛ illd̓ qd̓ ē aliqͥd reale pōt ab aliquo diſtīgui real̓r. ſꝫ creaturefuerūt ab et̓no aliqͣ real̓r. diſtīguebāt̉ abet̓no a deo real̓r. Per ide ptꝫ. diſtīguebāt̉ real̓r īter ſe ab et̓no. qꝛ fuerūt aliqͣ realia. Et ſi q̄rat̉. an̄ fuerūt idē real̓r. Dicēdūē. qꝛ ē verū q̄cūqꝫ p̄n̄t quocūqꝫ īſtāti diſtīgui real̓r nūqͣ ſūt ide real̓r. ſꝫ ꝑfectiōescreaturarū qn̄ ꝓducūt̉ exͣ a deo diſtīguūt̉ reaLlit̓. īpoſſibile ē ſint idē real̓r Ex p̄dictisptꝫ ad formā. q. ꝑfectiōes creaturarū cōtēte ī deo diſtīguebāt̉ ab eterno real̓r. nec adeo nec int̓ ſe. nec etiā fuerūt idē real̓r. nec cuꝫdeo. nec int̓ ſe. Circa tertiū ꝓpt̓ ſolutiōes argumētoꝝ eſt ſciēdū eſſe pōt multipl̓r accipivel pro eſſe exiſtere. vel pro eſſe qd̓ cōuertit̉ente cui repugnat eſſe in reru natura. ſꝫ ſic eſt multū vſitatū. Uel in ꝓpōe accipit̉ ẜm ē copula vniēs p̄dicatū ſubiecto. Scd̓oſciendū hoc qd̓ dico eſſe ſequit̉ aliqn̄ genitiuus caſus ſicut ſi dicā. eſſe creature. vel deivel eſſe hoīs. Aliqn̄ ſequit̉ ip̄m caſus accuſatiuus. ſic dicēdo. eſſe aīal. eſſe albū. eſſe cognitūSi pͥmo accipit̉. ſemꝑ tale niſi forte rōeadiucti. accipit̉ ſignificatiue ſupponitexiſtere. vel ſaltē aliquo cui repugnatin rerum natura. Si accipitur ſecundo modoſic vel ſequitur ipſum nomen ſubſtantiuū vel

ntentiarūadiectiuū. ſi primo modo. ſemꝑ accipit̉ materialit̓. vl̓ eſt copula vniēs extremū vnū alioqͥa ſic eſt dictū vniꝰ ꝓponis ſemꝑ debet expͥmi aliqͥd āte verbuꝫ eſſe infinitiui modi. velſubintelligi. ſicut ſi dicā. eſſe aīal. debet ſubintelligi. ſorte eſſe aīal. vel hoīeꝫ eſſe aīal. vel aliqͥd hmōi. Et tūc eſt talis ꝓpo diſtinguenda ſiſequit̉ talis modus .ſ. verū vel poſſibile. neceſſariū ꝯtingēs falſum. hmoi. qui etiā de ꝓpoſitiōibꝰ verificat̉. hoc ẜm ꝯpoſitionē diuiſionē. In ſenſu cōpoſito illud totū ſupponitvna ꝓpoſitiōe. In ſenſu diuiſo eſt vna copulavnies p̄dicatū ſubiecto. Si aūt ſequit̉ aliqͥd aliud ꝙͣ tale p̄dicatū. ſic̄ vel aſinꝰ vel aliqͥd tale. ſꝑ dictuꝫ tale materialit̓ ſupponit provna ꝓpone. ſic̄ in iſta. hoīem aīal eſt deꝰ. ſignificat̉ hec ꝓpō. eſt aīal eſt deꝰ. iſtāſortē eſſe albū eſt. ſignificat̉ hec ꝓpo ſortes eſt albꝰ ſit ho. ſic de alijs. Un̄ de hoc ꝟboeſſe qn̄ ip̄m ſequit̉ ſubſtātiuū eſt vniformit̓ dicendū de ꝟbo adiectiuo. Si aūt verbūſequit̉ adiectiuū. tūc diſtinguēduꝫ eſt. aut .ſ. ly accipit̉ pure ſignificatiue vt ſit copula.nec ſupponat materialit̓. nec ſit ꝑs ſupponētꝭmaterialit̓. Aut accipit̉ prīo. illo ſcꝫ modoquo accipit̉ qn̄ ip̄ꝫ ſeqͥt̉ nomē ſubſtātiuuꝫ. Siſcd̓o. ſic dicēdū eſt oīa ſic̄ de illo. Si accipit̉ pͥmo. ſic eſt vnꝰ terminꝰ ꝯpoſitꝰ ex adiectiuo ſubſtātiuo tanꝙͣ ex det̓minatiōe det̓minabili. ſic̄ eſt iſte terminꝰ hōalbꝰ. tūc ſiſit idē qd̓ exiſtere. ad veritatē talis ꝓponisvbi p̄dicat̉ aliqd̓ predicatū de tali ꝯpoſito ex tali alia det̓minatiōe. requirit̉ p̄dicatūvere p̄dicet̉ de vtraqꝫ ꝑte. vna ꝑs vere dicat̉ de alia. ſic̄ ad veritatē illiꝰ. albꝰ eſt aīal.reqͥrit̉ ꝟitas iſtarū triū ꝓpōnū. ē aīal: albūē aīal. eſt albꝰ. Si aūt ſit ideꝫ qd̓ ens cui repugnat eſſe in rerū natura. ꝙͣuis iſtonon accipiat̉ ab auctoribꝰ maxīe ſctīs. ꝙͣuisaliqͥ īpropͥe ſic loquūtur. tūc ꝯſil̓r ē dicēdū ſic̄nūc dictū ē qn̄ ē idē exiſtere. Ad pͥmū Aargumētū alia opi. dico ē ītētio beati priohānis. illd̓ qd̓ factū ē ex a deo vnꝙͣ fueritī deo real̓r vita. ſꝫ ē ītētio ſua ꝓductiua ipſiꝰ cognitio cogͦſcit̉ dicebat̉ ītelligifuerit ī deo vita. qꝛ fuit ē ip̄a diuina eſſentiaUn̄ iſta ſit ītētio illiꝰ aucͣ. et aliarū auctoritatū pꝫ mgr̄m ſenten. li. i. diſ. xxxv. vbi dicitſic. Pret̓ea oīa dicūt̉ ī deo fuiſſe ab et̓no.Un̄ augꝭ. ſuꝑ gen̄. li. v. c. vij. viſibilia īqͥt an̄qͣfierēt erat. quō deo nota erāt. Et rurſumqūo ea faceret ſibi nota erāt. em̄ qͥcꝙͣ igͦrās fecit. nota fecit fctā cogͦuit. ꝓide anꝙͣ fierēt. erāt erāt. erāt ī dei ſcīa. et nonerāt ī ſui natura. Ip̄i aūt deo audeo dicere

Circa ſcd̓m diciprimo

Scd̓o dicit

Ad formā qōis

QueriturRn̄detur

GCirca tertiū

Ad primū ar.prīa expoſitior