ntentiarūSOI
Iibri Primicta vel ꝓducibilia a deo. Un̄ ꝙ eē ī in multisauc. ẜm eos ſignificet idē qd̓ eē ab eo. ⁊ maxīeī aucͣ. apl̓i. pꝫ ꝑ beatū ambroſiū ⁊ magiſtrū ſentētiarū. li. i. diſ. xxxvi. allegātē ābroſiū. Un̄ dic̄ſic mgr̄. Si diligēter īſpiciamꝰ vr̄ idē eē. omīaeē ex deo ⁊ ꝑ ip̄m. ⁊ ī ip̄o. Un̄ ābro. li. iij. de ſ. ſ.Hec tria ex ip̄o. ⁊ ꝑ ip̄m. ⁊ ī ip̄o ſūt: oīa vnū eēſupradiximꝰ. ⁊ ſeqͥt̉ eādē vim hn̄t hec oīa. ſcꝫ īip̄o. ⁊ ex ip̄o. ⁊ ꝑ ip̄m. ⁊ ſeqͥt̉. Ecce habes ꝙ exvna ⁊ eadē ītelligētia ſcriptura dicit oīa eē inip̄o. ⁊ ꝑ ip̄m. ⁊ ex ip̄o. vl̓ cū ip̄o. Sil̓r ꝙ frequēter oīa eē ī deo accipit̉ ꝓ cognoſci a deo. ptꝫ ꝑeudē. vbi ſupra diſ. xxxv. Un̄ poſt aucͣ. auguſtini dicit ſic. hͦ etiā aꝑit auguſtinꝰ ex qͣ ītelligentia ſūt accipiēda hmōi ꝟba. oīa d̓o pn̄tia ſūt. īdeo ſūt oīa vl̓ cū deo vl̓ apud deū. vel ī eo vitaqꝛ ineffabil̓ oīm ī eo cognitio ī ip̄o ē. ⁊ ita manifeſte pꝫ. ꝙ creature n̄ ſūt ī deo niſi qꝛ cognoſcūt̉ a deo vl̓ qꝛ ꝓducūt̉ a deo vel ſaltē p̄n̄t ꝓi duci. Scd̓o vidēdū ē qūo ꝑfectiōes creaturarū diſtinguunt̉ a deo. Circa qd̓ dico ꝙ nūqͣfuerūt real̓r idē cū deo. Hoc pꝫ. qꝛ illd̓ qd̓ pōtnō eē idē real̓r cū aliquo nūqͣ ē idē real̓r cū eodē. qꝛ īpoſſibile ē ꝙ aliqͥd fiat aliud a ſe. ſꝫ ꝑfectiōes creaturarū ſi ꝓducāt̉ exͣ nō ſūt idē realit̓ cū deo. gͦ ab et̓no nō ſūt idē realit̓ cū deo. gͦ⁊cͣ. Scd̓o dico ꝙ nō diſtīguebant̉ ab et̓noreal̓r a deo. Hoc pꝫ. qꝛ illd̓ qd̓ nō ē aliqͥd realenō pōt ab aliquo diſtīgui real̓r. ſꝫ creature nōfuerūt ab et̓no aliqͣ real̓r. gͦ nō diſtīguebāt̉ abet̓no a deo real̓r. Per ide ptꝫ. ꝙ nō diſtīguebāt̉ real̓r īter ſe ab et̓no. qꝛ nō fuerūt aliqͣ realia. Et ſi q̄rat̉. an̄ fuerūt idē real̓r. Dicēdūē ꝙ nō. qꝛ hͦ ē verū ꝙ q̄cūqꝫ p̄n̄t ꝓ quocūqꝫ īſtāti diſtīgui real̓r nūqͣ ſūt ide real̓r. ſꝫ ꝑfectiōescreaturarū qn̄ ꝓducūt̉ exͣ a deo diſtīguūt̉ reaLlit̓. gͦ īpoſſibile ē ꝙ ſint idē real̓r Ex p̄dictisptꝫ ad formā. q. ꝙ ꝑfectiōes creaturarū cōtēte ī deo nō diſtīguebāt̉ ab eterno real̓r. nec adeo nec int̓ ſe. nec etiā fuerūt idē real̓r. nec cuꝫdeo. nec int̓ ſe. Circa tertiū ꝓpt̓ ſolutiōes argumētoꝝ eſt ſciēdū ꝙ eſſe pōt multipl̓r accipivel pro eſſe exiſtere. vel pro eſſe qd̓ cōuertit̉ cūente cui nō repugnat eſſe in reru natura. ſꝫ ſicnō eſt multū vſitatū. Uel in ꝓpōe accipit̉ ẜmꝙ ē copula vniēs p̄dicatū cū ſubiecto. Scd̓oſciendū ꝙ hoc qd̓ dico eſſe ſequit̉ aliqn̄ genitiuus caſus ſicut ſi dicā. eſſe creature. vel eē deivel eſſe hoīs. Aliqn̄ ſequit̉ ip̄m caſus accuſatiuus. ſic dicēdo. eſſe aīal. eſſe albū. eſſe cognitūSi pͥmo mō accipit̉. ſemꝑ tale eē niſi forte rōeadiucti. accipit̉ ſignificatiue ⁊ ſupponit ꝓ eēexiſtere. vel ſaltē ꝓ aliquo cui nō repugnat eēin rerum natura. Si accipitur ſecundo modoſic vel ſequitur ipſum nomen ſubſtantiuū vel
ntentiarūadiectiuū. ſi primo modo. ſemꝑ accipit̉ materialit̓. vl̓ eſt copula vniēs extremū vnū cū alioqͥa ſic eſt dictū vniꝰ ꝓponis ⁊ ſemꝑ debet expͥmi aliqͥd āte hͦ verbuꝫ eſſe infinitiui modi. velſubintelligi. ſicut ſi dicā. eſſe aīal. debet ſubintelligi. ſorte eſſe aīal. vel hoīeꝫ eſſe aīal. vel aliqͥd hmōi. Et tūc eſt talis ꝓpo diſtinguenda ſiſequit̉ talis modus .ſ. verū vel poſſibile. neceſſariū ꝯtingēs falſum. ⁊ hmoi. qui etiā de ꝓpoſitiōibꝰ verificat̉. ⁊ hoc ẜm ꝯpoſitionē ⁊ diuiſionē. In ſenſu cōpoſito illud totū ſupponit ꝓvna ꝓpoſitiōe. In ſenſu diuiſo eſt vna copulavnies p̄dicatū cū ſubiecto. Si aūt ſequit̉ aliqͥd aliud ꝙͣ tale p̄dicatū. ſic̄ hō vel aſinꝰ vel aliqͥd tale. ſꝑ dictuꝫ tale materialit̓ ſupponit provna ꝓpone. ſic̄ in iſta. hoīem eē aīal eſt deꝰ. ſignificat̉ ꝙ hec ꝓpō. hō eſt aīal eſt deꝰ. ⁊ ꝑ iſtāſortē eſſe albū eſt hō. ſignificat̉ ꝙ hec ꝓpo ſortes eſt albꝰ ſit ho. ⁊ ſic de alijs. Un̄ de hoc ꝟboeſſe qn̄ ip̄m ſequit̉ ſubſtātiuū eſt vniformit̓ dicendū ⁊ de ꝟbo adiectiuo. Si aūt hͦ verbū eēſequit̉ adiectiuū. tūc diſtinguēduꝫ eſt. aut .ſ. lyeē accipit̉ pure ſignificatiue vt nō ſit copula.nec ſupponat materialit̓. nec ſit ꝑs ſupponētꝭmaterialit̓. Aut accipit̉ prīo mō. illo ſcꝫ modoquo accipit̉ qn̄ ip̄ꝫ ſeqͥt̉ nomē ſubſtātiuuꝫ. Siſcd̓o mō. ſic dicēdū eſt ꝑ oīa ſic̄ de illo. Si accipit̉ pͥmo mō. ſic eſt vnꝰ terminꝰ ꝯpoſitꝰ ex adiectiuo ⁊ ſubſtātiuo tanꝙͣ ex det̓minatiōe ⁊ det̓minabili. ſic̄ eſt iſte terminꝰ hōalbꝰ. ⁊ tūc ſi eēſit idē qd̓ eē exiſtere. ad veritatē talis ꝓponisvbi p̄dicat̉ aliqd̓ predicatū de tali ꝯpoſito exeē ⁊ tali alia det̓minatiōe. requirit̉ ꝙ p̄dicatūvere p̄dicet̉ de vtraqꝫ ꝑte. ⁊ ꝙ vna ꝑs vere dicat̉ de alia. ſic̄ ad veritatē illiꝰ. hō albꝰ eſt aīal.reqͥrit̉ ꝟitas iſtarū triū ꝓpōnū. hō ē aīal: albūē aīal. hō eſt albꝰ. Si aūt eē ſit ideꝫ qd̓ ens cuinō repugnat eſſe in rerū natura. ꝙͣuis iſto mōnon accipiat̉ ab auctoribꝰ ⁊ maxīe ſctīs. ꝙͣuisaliqͥ īpropͥe ſic loquūtur. tūc ꝯſil̓r ē dicēdū ſic̄nūc dictū ē qn̄ ē idē cū eē exiſtere. Ad pͥmū Aargumētū ꝓ alia opi. dico ꝙ nō ē ītētio beati priohānis. ꝙ illd̓ qd̓ factū ē ex a deo vnꝙͣ fueritī deo real̓r vita. ſꝫ ē ītētio ſua ꝙ cā ꝓductiua ipſiꝰ ⁊ ꝙ cognitio qͣ cogͦſcit̉ ⁊ qͣ dicebat̉ ītelligifuerit ī deo vita. qꝛ fuit ⁊ ē ip̄a diuina eſſentiaUn̄ ꝙ iſta ſit ītētio illiꝰ aucͣ. et aliarū auctoritatū pꝫ ꝑ mgr̄m ſenten. li. i. diſ. xxxv. vbi dicitſic. Pret̓ea oīa dicūt̉ eē ī deo ⁊ fuiſſe ab et̓no.Un̄ augꝭ. ſuꝑ gen̄. li. v. c. vij. hͨ viſibilia īqͥt an̄qͣfierēt nō erat. quō gͦ deo nota erāt. Et rurſumqūo ea faceret qͥ ſibi nota erāt. nō em̄ qͥcꝙͣ igͦrās fecit. nota gͦ fecit nō fctā cogͦuit. ꝓide anꝙͣ fierēt. ⁊ erāt ⁊ nō erāt. erāt ī dei ſcīa. et nonerāt ī ſui natura. Ip̄i aūt deo nō audeo dicere
Circa ſcd̓m diciprimo
Scd̓o dicit
Ad formā qōis
QueriturRn̄detur
GCirca tertiū
Ad primū ar.prīa expoſitior