ctionis XXXvIQueſtioI
Diſtinoꝙͣuis nō oꝑꝫ ꝙ ſit iꝑatꝰ Et ſi adhuc arguat̉ꝙ oīs habitꝰ cuiꝰ finis ē praxis ē practicꝰ. ſedſpeculatio pōt eē finis ſcīe ſpeculatie. gͦ ſi. ſpeculatio ē praxis ſcīa ſpeculatiua erit practicaAd illud ptꝫ ꝑ dicta ī ꝓlogo. vbi dictū ē ꝙidē pōt eē finis q̇ ē cā finalis ꝓpͥe ſcīe ſpeculatiue ⁊ practice. ⁊ ita praxis vere pōt eſſe finisſcie ſpeculatiue. ⁊ iō hec ē falſa ꝙ oīs ſcīa cuiꝰfinis ē praxis ē practica ſꝫ ſolū illa ſcīa ē practica cuiꝰ obiectū ſaltē ꝑtiale ē praxis. vel aliqͥdoꝑabile ab hn̄te praxim. et hͦ nō ē verū de ſcīaſpeculatiua qꝛ ſciētia ſpeculatiua nō hꝫ aliqd̓tale ꝓ obiecto ꝑtiali. vel ſalteꝫ nō ē directiuamagis ꝙͣ notitia īcōplexa tal̓ oꝑabilis vel praxis. Si dicat̉ ꝙ ẜꝫ ph̓m .ij. metha. finis ſpeculatiue ē veritas. practice aut opus. gͦ opusnō ē finis ſpeculatiue. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nec praxis ē finis ſpeculatiue. Dicēdū ꝙ finis ſpeculatīeꝓpt̓ quē ẜm rectā rōnē ꝓcedit addiſcēs ſciaꝫexeritas. ⁊ nō aliqd̓ opꝰ habētis ſcīam tāꝙͣ cognitū a ſciētie ẜm rectā rōnē. ſꝫ ẜm rectā rōnēacqͥrēs ſcīam practicā dꝫ intēdere opꝰ tāꝙͣ finē ⁊ tāꝙͣ obiectū illiꝰ ſcīe. ita ꝙ ꝓcedētibꝰ etintēdētibꝰ debitū finē ip̄ius ſpeculatiue veritas ē finis. ⁊ nō ē aliqd̓ opꝰ vel praxis obiectūſꝫ practice idē ē finis ⁊ obiectū. ita ꝙ praxis ⁊ſit finis ⁊ obiectū ſaltē ꝑtiale. Ad argumētū pͥncipale pꝫ qūo idea ē practica. qꝛ nō ꝓpͥeloquēdo ſꝫ īpropͥe. Ad argumētū ī oppoſituꝫꝙ ītellectꝰ diuinꝰ nō ē tm̄ ſpeculatiuꝰ. ſꝫ etiaꝫpracticꝰ. Et qn̄ dr̄ ꝙ nō pōt dirigere actū volūtatis dico ꝙ nō pōt dirigere volūtatē ī actu ītrinſeco tn̄ ī ꝓducēdo aliqͥd ad exͣ pōt dirigere. nō qꝛ volūtas poſſit errare. ſꝫ qꝛ volūtas cōtingēter pōt efficere qͥcqͥd efficit extra. et etiāſeip̄m dirigit in dirigendo voluntatem.Diſtinctionis. xxxvi. Queſtio vnica.Irca diſtinctionē. xxxvi. q̄ro. Utrūꝑfectiōes creaturaruꝫ indeo cōtēte ab et̓no diſtīguāt̉ int̓ ſe real̓r ⁊ a diuina eſſentia. Ꝙ ſic. qͥavna ꝑfectio vniꝰ creature nūqͣ fuit real̓r alia.gͦ ab et̓no fuit diſtincta real̓r. An̄s pꝫ. qꝛ īpoſſibile ē ꝙ vna res fiat alia ẜꝫ ph̓m .i. phi. ꝙͣuisvna res poſſit fieri ex alia. ꝯn̄a pꝫ. qꝛ idē et diuerſuꝫ diuidūt om̄e ens. gͦ om̄e ens om̄i enti ēidē vel diſtīctū. Pret̓ea ꝑfectiones creaturarū ab et̓no habuerūt aliqd̓ eē. ⁊ nō hūeruntidē eſſe reale. gͦ aliud ⁊ aliud. ⁊ ꝑ ꝯn̄s realit̓ diſtinguebātur ab eterno. maior ꝓbat̉. tū qꝛ abeterno fuerūt ītellecte a deo. ſed qd̓ nihil ē nōpōt terminare actū ītelligēdi. Tū qꝛ qd̓ purū
nihil ē ī nullo genere eſt. ſꝫ creature ab eternofuerūt in diſtīctis generibꝰ. Tū qꝛ fuerunt abeterno diffinibiles ẜ purū nihil diffiniri nō p̄tminor vr̄ māifeſta. qꝛ illa q̄ nullo mō pn̄t eē idēreal̓r. qn̄ ſunt actual̓r nullū eē reale hn̄t idē. ſꝫꝑfectio hōis ⁊ aſini qn̄ ſunt actu nullo mō ſūtidē real̓r. gͦ nullū eē reale habēt idē. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſivtrūqꝫ hꝫ eē reale: hn̄t diſtīcta eē realia. ⁊ perꝯn̄s ſunt diſtīcta real̓r. Ad oppoſituꝫ illudqd̓ nihil ē ī ſe a nullo diſtīguit̉ real̓r. ſꝫ ꝑfectiohoīs ab eterno nihil fuit ī ſe reale. gͦ a nullo diſtinguebat̉ real̓r. Ad. q. dicūt cōiter doctores ꝙ ꝑfectiones creaturarū ī deo ꝯtinēt̉ ꝑfectionalit̓. eminēt̓. exēplarit̓. ⁊ ītelligibiliter ⁊etiā virtual̓r. ⁊ cāliter. Sꝫ illud dictū a diuerſis diuerſimode exponit̉ Dicunt em̄ aliqͥ ꝙꝑfectiōes creaturarū vt cōtinēt̉ ī deo ꝑfectionaliter nō diſtīguūt̉ iter ſe nec a diuina eſſentia. nec etiā ẜm eē ītelligibile vl̓ rep̄ſentatiuūdiſtinguūt̉ a diuina eſſentia. Sꝫ ꝓ vt cōtinēt̉ī deo virtual̓r ẜm ꝑfectionē cōtēta diſtinguūt̉a deo real̓r ⁊ formal̓r. Sꝫ ꝑfectiōes creaturarū ẜm ꝙ cōtinēt̉ ī deo virtual̓r ẜm ꝑfectioneꝫdei cōtinētis ſic nec diſtinguūt̉ a deo nec īterſe ex natura rei. Pro iſtis adducūt̉ multe rōnes qͣs ꝓpt̓ breuitatē omitto. qꝛ quātū vr̄ mihi difficultas magis ꝯſiſtit ī voce ꝙͣ ī re. ⁊ vnaveritate logica dicta euidēter ſoluunt̉. Uerūtn̄ aliqͣs aucͣ. ſanctoꝝ adducā. q̄ vidēt̉ ponereꝙ creature cōtēte ī deo ſint ip̄e deꝰ. Iohā..i. qd̓ factū ē. ī ip̄o vita erat. gͦ creature erāt vita in deo. ẜꝫ nō niſi vita diuina. Itē auguſtinus ſuꝑ iohā. ome. iij. ⁊ de verbis dn̄i ſermoneiiij q̄ hic varia q̄ris ip̄e tibi vnꝰ oīa erit. In creaturis autē deeſt qd̓ laudamꝰ. ī creatore nihildeeſſe pōt. qꝛ qd̓ īuenis in creatura a creatoreartifice ꝓceſſit. laudēt gͦ creatorē eiꝰ. totū eſtibi qd̓ ex ꝑtibꝰ ſingulis īuenit̉. Itē ī fine deciuitate dei. in ꝑſona dei loquēs ſic dicit Egoero q̄cūqꝫ ab hoībꝰ honeſte deſiderant̉. vita ⁊pax. ſalus ⁊ virtus. gloria ⁊ honor et om̄ia bona. Itē moyſe petēte a deo vt oſtēderet ſibi ſeip̄m reſpōdit deꝰ exodi. xxxiij. Ego oſtēdātibi om̄e bonū. Sed oſtēdendo ſeip̄m nō oſtēderet omne bonū ſibi. niſi ip̄e eſſet om̄is boniplenitudo. Itē ꝙ in eſſentia diuina omniūrerū ꝑfectiōes vnitiue cōtineātur oſtēdit dioniſius de diuinis nominibꝰ. c. v. ꝑte. vi. ꝑ multa exempla ſcꝫ monadis in quo vniūtur om̄esnumeri. ⁊ centri in quo vniūtur om̄es diametri. ⁊ nature generalis in qua vniūtur diuerſeoperationes. Item dioni. de diui. no. c. i. ꝑ. gij. dicit de deo. ipſe ē viuentiū vita ſubſtantiūqꝫ ſubſtātia vite oīs et ſubſtātie pͥncipiū. ⁊ cāpropter ipſius in eſſe adiectiuam bonitatem.
ale
Iritur primo
icatur
iff. XXXVIxſſit
pltaſ
Prīa auctoritas
Seꝝta
Quinta
Ouarta
Prīa auctorit
In oppoſitum
Tertia
Prima expoſitio
Secunda
Opinio prima