Diſtinctionis ꝯXXVLſueſtio IIII
Reſpondeo ꝙ ſi rō eſſentie accipiat̉ ꝓ aliquorealiter exiſtēte ī deo. ⁊ ſil̓r rō ſapiētie ⁊ ſic dealijs. hec ē ſimpl̓r falſa. rō eſſentie ē pͥor vl̓ fundamētū ſapientie ⁊ oīm alioꝝ. Si aūt rō eſſētie ſtet ꝓ aliquo p̄dicabili de deo nō tn̄ ꝓ ſe ſꝫꝓ deo. ſic pōt cōcedi. ſꝫ tūc nihil ē ad ꝓpoſitūqꝛ talis rō nō ē in deo realit̓ ſiue talis rō ſit cōceptꝰ exiſtens obiectiue in aīa ſiue ſubiectiueAd argumētū pͥncipale dico ꝙ obiectū primū potētie pͥmitate adequationis ē p̄dicabile de om̄i ꝑ ſe obiecto. ſꝫ tale nō ē deꝰ reſpectuintellectꝰ ſui. ⁊ hoc loquendo de tali pͥmitatede qua loquit̉ ph̓s .i. poſte. ⁊ iō nō eſt pͥmū ob-iectū illa pͥmitate. Ad argumētū in oppoſitū dico ꝙ nō ē incōueniēs aliqͥd eē pͥus deo pͥoritate p̄dicationis. iſto em̄ mō ens qd̓ eſt vniuocū deo ⁊ creature ē pͥus deo. qꝛ ē eo cōius. tn̄aliqͥd eē pͥus deo pͥoritate ꝑfectōis. duratiōiscālitatis vel nature ē īpoſſibile. Et ſi q̄rat̉qͥd ē illud obiectū adequātū in diuino. Dico ꝙ ſi ens ſit cōe vniuocū om̄ibus intelligibilibus. tūc hꝫ ītellectꝰ diuinꝰ obiectū adequatū qd̓ eſt ens. ſi aūt ens nō ſit cōe vniuocū oībus. tūc nō hꝫ obieētū adeqͣtū. Queſtio. iiij.Uarto quero.Utrū ad hoc ꝙ deꝰ intelligat diIſtincte oīa alia a ſe requirāt̉ ī eoneceſſario diſtīcte relationes rōnis ad ip̄a intelligibilia. Ꝙ ſic. qꝛ īpoſſibile ē ꝙ idē ſub eadē rōe ſit pluriū rep̄ſentatiuūqꝛ ſicut idē inqͣtū idē ſemꝑ agit idē. ita idē inꝙͣtū idē ſemꝑ rep̄ſentat idē. ſꝫ eſſentia diuinadiſtīcte rep̄ſentat plura. gͦ ſūt ibi diſtincte rōnes. ⁊ nō abſolute nec relatiōes reales. gͦ ſuntibi plures relationes rōnis. Pret̓ea. oīs cognitio ſit ꝑ aſſimilationē. ſꝫ īpoſſibile ē ꝙ ideꝫſub eadē rōe aſſimilet̉ diſtinctis. gͦ reqͥrūt̉ diſtincte rōnes ī intellectu diuino quibꝰ diſtinctis aſſimilet̉. Pret̓ea. om̄e qd̓ ē ex ſe indet̓minatū ad plura nō pōt in aliqd̓ eoꝝ determinate niſi ꝑ aliqd̓ determinet̉ ſꝫ eſſentia diuinaeſt repreſentatiuū indeterminatū oīm aliorū.ergo opꝫ ꝙ ꝑ aliqua determinet̉. ⁊ nō niſi ꝑ relatiōes rōnis. gͦ ⁊cͣ. Ad oppoſitū. qd̓ nō cauſatur ꝑ actū intellectꝰ ſꝫ p̄cedit ip̄m eſt reale. ſꝫtales relatiōes nō cauſarētur ꝑ actū ītellectꝰ.qͥa nihil cauſatū ꝑ actū intellectꝰ requirit̉ adhoc ꝙ iſte intellectꝰ intelligat. gͦ iſte relatiōeseſſent reales. Ad iſtaꝫ queſtionē eſt vna opinio que ponit ꝙ neceſſario ad hoc ꝙ deꝰ intelligat diſtincte aliqua a ſe requirūtur ille relationes rōnis. Un̄ dicit̉ ꝙ deꝰ intelligēdo eſſentiā ſuā intelligit omīa alia a ſe. qꝛ hoc ꝙ ip̄e intelligit eſſentiā ſuā cauſa eſt intelligēdi illud
qd̓ eſt poſt eſſentiā ſuā. ſuuꝫ em̄ intelligere qd̓eſt poſt eſſentiā ſuā cauſatū eſt eius qd̓ eſt ip̄ꝫintelligere eſſentiā ſuā. ⁊ hoc qꝛ eſt illimitataqꝛ ꝓpter ſuā ſil̓itudinē cōtinet in ſe oīs eſſe eteſſentie limitabilitatē vt non cognoſcat aliatanꝙͣ ꝓpria obiecta. ẜm ꝙ alia ſunt a ſe. ſꝫ ẜmꝙ in ſe ſunt idē ſibi. ⁊ nō iſta cognitiōe cognoſcit alia a ſe naturalit̓ ſiue in vl̓i. ſꝫ ad hoc ꝙ cognoſcēdo eſſentiā ſuā cognoſcat illa diſtincteẜm diſtinctione quā habet int̓ ſe. oꝫ ꝙ cognoſcat eſſentiā ſuaꝫ vt vl̓em ab altero. ⁊ ẜm hoceſſentia ſua habet rōem idee vt idea dicit̉ aliqͥd aliud ꝙͣ diuina eēntia ſub rōe reſpectꝰ imitabilitatis. ⁊ ita requirūtur diuerſi reſpectusreales ad diſtincte cognoſcendū alia. Cōtraiſtā opinionē arguo ſic. qͥn̄cūqꝫ ſunt aliqͣ equeillimitata reſpectu eorundē. qua rōe vnū eorūnō requirit diſtinctas rōes reſpectu illoꝝ necreliquū: ſꝫ intellectus diuinꝰ ⁊ eſſentia diuinaſunt eque illimitati reſpectu ītelligibiliuꝫ ẜmiſtos. ⁊ a ꝑte intellectꝰ nō requirūtur tales diſtincte relationes rōnis. gͦ nec ex ꝑte eſſentie.Pret̓ea. qͥn̄cūqꝫ a nō diſtinguit̉ quocūqꝫ modo a b. a ꝑte rei. qd̓ nō requirit̉ ad a nō requiritur ad b. ſꝫ cognitio diuine eēntie nullo mō diſtinguit̉ a cognitiōe creature ⁊ ad cognitiōeꝫdiuine eſſentie nō requirit̉ talis relatio rōnisergo nec ad cognitionē creature. gͦ tales relationes rōis nihil faciūt ad hoc ꝙ creature cognoſcātur. Pret̓ea. ꝗncunqꝫ ad aliqͣ requirūtur plura. etiā ſi tantū poſſet in vnū. adhuc aliqd̓ ꝯſimile reqͥreretur a ꝑte illius vniꝰ. gͦ ſi adrepreſentandū plura diſtincte requirūtur plures relatiōes rōis. ſi eſſentia diuina eſſet rep̄ſentatiua tm̄ vniꝰ. adhuc reqͥreretur vna relatio rōnis qd̓ ip̄i negāt. An̄s pꝫ. qꝛ ſi ad plureseffectꝰ requiratur plura pͥncipia. ita nccrio adꝓducendū vnū effectū reqͥreretur ncc̄rio ſaltem vnū principiū. ⁊ ita inductiue. Ex iſto ſeq̄tur ꝙ eſſentia reqͥrit relationeꝫ rōis ad hoc vtdiſtīcte ītelligat̉. qꝛ nō ē maior rō qͣre ad vnū ītelligibile reqͥrit̉ aliqͣ relatio plus ꝙͣ ad aliudPret̓ea eade cā ſine om̄i diſtīctiōe pōt ī plures effectꝰ. gͦ eadē rōe idē rep̄ſentatiuū ſine oīdiſtinctiōe poterit rep̄ſentare plura Pret̓eaqd̓ dicit pͥmo vr̄ repugnare ſcd̓o. iſta em̄ repugnāt .ſ. hͦ ꝙ deꝰ ītelligit eſſētiā ſuā cā ītelligēdi illud qd̓ ē poſt eſſentiā ſuā. et ꝙ nō cogͦſcatalia a ſe vt ꝓpͥa obiecta ẜm ꝙ alia ſūt. ſꝫ ẜm ꝙin ſe ſūt idē ibi. Ꝙ iſta repugnāt pꝫ. qꝛ vbicuqꝫ ē cā ⁊ cauſatū opꝫ ꝙ ibi ſit pluralitas. qꝛ nihil ē cā ſuijp̄ius. ſꝫ h̓ nō ē pluralitas ex ꝑte ītellectionis nec ex ꝑte ītellectꝰ. nec ꝑte eſſentie.gͦ ex ꝑte obiecti ē pluralitas. gͦ vnū obiectū ẜꝫꝙ ītelligit̉ ē aliud. gͦ deꝰ nō ītelligit alia a ſe vt
ff ij
poſitū
gri
pitipondetur
Primo arguitur
Aprincipale
pmpoſtum
xeſtio IIII
Arguit̉ ꝯ ope