RntentiarūO 5
IPꝝ Primite creature ītelligat creaturā ſic ē cōcedēduꝫſꝫ ſic loquendo nihil ē ad ꝓpoſitū. Ad pͥmūargumētū ꝓ pͥma parte opi. qn̄ ꝓbat̉ ꝙ eſſentia diuina ē pͥor pͥoritate ꝑfectiōis ſapiētia bonitate ⁊ relationibꝰ. Dico ꝙ ꝓpo accepta eſtſimpl̓r faſa. ſicut oſtēſuꝫ ē ſupra ī ꝓlogo. Un̄ īꝓpoſito ſeq̄ret̉ ꝙ eſſentia diuina eēt pͥor alijscālitate materiali. ⁊ ꝑ ꝯn̄s eēt quaſi materia īdiuinis. qd̓ iſte negat. Sequeret̉ etiā ꝙ eēt pͥor natura. Nā arguo ſic. quēcūqꝫ ordine haberēt aliqua ſi eēt real̓r ⁊cͣ. ſꝫ ſi eſſentia. ſapientia bonitas paternitas. eſſent diſtincta real̓reſſeutia diuina eēt pͥor ẜm ordinē cāe materialis ⁊ eēt pͥor natura. gͦ nūc ī diuinis hn̄t talesordines. Hinor pꝫ. qꝛ tūc eſſentia diuina eētꝟe ſubiecrū ſapiētie ⁊ poſſet eē ſine ea. Ideodico ꝙ ꝓpō p̄ter multas falſitates īplicatasīplicat illud falſuꝫ. qd̓ ſcꝫ aliqͣ p̄n̄t̉ diſtingui ⁊tn̄ eē idē ⁊ ſi generalit̓ accipiat̉ falſuꝫ ē. ꝙͣuisinſtātiā habeat de eſſentia ⁊ relatiōe. Ad ſecūdū ꝓ ſcd̓o dico ꝙ illa ꝓpo qn̄cūqꝫ aliqd̓ cōeē abſtractū a pluribꝰ ⁊cͣ. implicat multa falſaUnū ꝙ om̄e obiectū adeqͣtū alicuius potētiemouet eā Et ꝙ hͦ ſit falſū pꝫ. qꝛ cū obiectū adeqͣtū potētie cuiuſcūqꝫ ē aliqd̓ cōe. qꝛ de aliquocōi p̄ciſe p̄dicat̉ eē app̄hēſibile ab illa potentia. ⁊ tn̄ nullū cōe mouet potētiā ſenſitiuā. tūqꝛ ꝙ ītellectꝰ diuinꝰ mouet̉ a diuina eſſentia.⁊ ꝙ nihil cauſat ītellectionē niſi diuina eſſentia. ⁊ hmōi nō puto veras nec expediētes volētibꝰ ī theologia ꝓficere. Ad aliud dico: ꝙfalſū ē ꝙ obiectū ꝑ ſe mouet potētiā a qua ꝑ ſeapp̄hendit̉. qꝛ totalit̓ accidit obiecto potētieeē motiuū potētie. vel ſaltē accidit ſibi mouerepotētiā. Un̄ ſi deus crearet viſionē corꝑalēhuiꝰ albedinis in oculo ita vere videret̉ ⁊ itavere eēt obiectū ſic̄ ſi ip̄amet albedo cauſarꝫIdeo dico ꝙ illa maior ē falſa. qꝛ ad hͦ ꝙ aliqͥd ꝑ ſe app̄hedat̉ a potētia nihil refert ꝙ moueat porētiā vel nō moueat. Un̄ nihil penitꝰmouet diuinū ītellectū. ⁊ tn̄ aliqͥd ꝑ ſe ē obiectū eiꝰ. Ad illud qd̓ īnuit̉ ꝯfirmādo. Dico ꝙiſta ꝓpō ē ſimpl̓r falſa. qꝛ illa cognitio in qͣ aliqͥd ꝑ ſe obijcit̉ ītellectui ſub ꝓpͥa rōe cātur abeo vel depēdet eſſential̓r ab eo. Et qn̄ dr̄ ꝙ ītellectio depēdet ab ītellectu vel ītelligibili.Dico ꝙ hͦ ē ſimpl̓r falſū. īmo ītellectio diuinanec ab ītellectu depedet nec ab intelligibili.Et ſi dicat̉ ꝙ ītellectio nō pōt eē ſine intellectu ⁊ ītelligibili. gͦ depēdet ab vtroqꝫ. Dico ꝙꝯn̄a nō vꝫ ſic̄ nō ſeqͥt̉. idē nō pōt eē ſine ſeipſogͦ idē depēdet a ſeip̄o. Ita ē ī ꝓpoſito ꝙ ītellectio diuina ē ip̄e ītellectꝰ ⁊ ē illud ītelligibileſine quo nō pōt eē. Si dicat̉ ꝙ ītellectio diniua nō pōt eē ſine ītelligibili alio ab intelle-
uctione diuina. ⁊ nō eſt ip̄m ītelligibile. gͦ ab illo ītelligibili depēdet. Dico ꝙ ꝯn̄a eſt bona. ſꝫhoc eſt ſimpl̓r falſuꝫ ꝙ ītellectio diuina nō p̄teſſe fine ītelligibili alio ab ip̄a ītellectōe. Necſequit̉ ītellectio diuina nō pōt eſſe niſi illud ītelligat̉. gͦ nō pōt eſſe ſine illo. Ad aliud qd̓ ī lnui tur ad ꝓbandū ꝙ notionale nō ſit obiectūadequatū ꝙͣuis eēntia ſit obiectū adequatuꝫ.Dico ꝙ ſi eſſentia eſſet obiectū etiā notionaleeſſet obiectū adequatū: ⁊ eodē mō ſicut eſſentia eſt obiectū primariū. ita etiā relatio eſt obiectū primariū. Ad ꝓbationeꝫ dico ꝙ ꝯn̄a novalet. nō plus ꝙͣ ſequit̉ eſſentia diuina eſt obiectū adequatū. gͦ intellectio diuina depēdetab eſſentia. Et ſi dicat̉ ꝙ iſta reſponſio repugnat p̄dictis. qꝛ dictū eſt prius ꝙ deꝰ nō eſt primū obiectū pͥmitate originis. gͦ nō eſt obiectūprimariū. Reſpōdeo ꝙ aliqͥs pōt eſſe ordo inter obiecta: qͣlis nō pōt eſſe ordo int̓ ītellectionē vuiꝰ ⁊ alteriꝰ: etiā ſi illa obiecta diſtinctis ītellectionibꝰ intelligerent̉. igit̉ multo fortiusnō requirit̉ cōſimilis ordo qn̄ vnica ītellectōeintelligunt̉. ⁊ iō ꝙͣuis diuina eſſentia ſit obiectū primariū. ⁊ creatura ſit obiectū ſecūdariūnō opꝫ ꝙ prius origine intelligat̉ deus ꝙͣ creatura. ſicut deꝰ pͥoritate durationis eſt pͥor creatura: et tn̄ nō pͥus duratiōe intelligit deus ꝙͣcreatura. Et ſi querat̉. an ſicut conceditur ꝙdeus vel diuina eſſentia eſt obiectū primariūita poſſet cōcedi ꝙ relatio vel ſapiētia eſt obiectū primariū. Dico ꝙ de ſapiētia bonitate ⁊ 1hmōi ſine oī diſtinctione ꝯcedendū eſt qd̓ qͥcqͥd dicit̉ de eſſentia dicit̉ de ſapientia. qꝛ eſt oīmodo eadē cū eſſentia. Similit̓ de pat̓uitateita pōt ꝯcedi ꝙ eſt obiectū primariū ſicut pōtcōcedi ꝙ eſt eēntia diuina. Et ſi arguat̉. ſi pat̓nitas eſt obiectū primariū. ⁊ ſimilit̓ eadē rōnefiliatio eſt obiectū primariū. gͦ ītellectꝰ diuiniſunt duo obiecta primaria. Dico ꝙ ꝯn̄a nō valet. ſicut nō ſequit̉ pat̓nitas eſt ſapiētia. filiatio eſt ſapientia. gͦ due ſunt ſapiētie. Et ꝓptereandē rationē ad argumentū qd̓ inducit̉ ad ꝓbandū eſſentiā ſub rōne eſſentie ⁊ nō ſapiētiānec bonitatē nec aliqd̓ notionale eē obiectuꝫadequatū intellectꝰ diuini. Dico ꝙ ſemꝑ oē ꝑꝑ ſe obiectū potētie debet contineri nō ꝓpriein obiecto adequato. ſed debet ꝯtineri ſub obiecto adeqͣto ſi ſit aliqd̓ tale. Nec pōt eē talisduplex ꝯtinētia formalis ⁊ virtualis. de qͣ iſteibi loqͥt̉. Ad minorē dico ꝙ eēntia dīna nō ꝯtinet ſapiētiā nec formaliter nec virtualit̓. ſꝫ eſtip̄a. Nec ꝓprie cōtinet virtualit̓ aliqd̓ ꝑſonale. ſſicut nec ꝓducit nec pōt ꝓducere aliqd̓ ꝑſonale. Et ſi dicat̉ ꝙ ratio eſſentie eſt primain diuinis ⁊ prior rōne ſapīe. ⁊ oībꝰ alijs rōibꝰ.
Ad pͥmū ar.
MAd ſcd̓m
Queritur.
Re ſpenettu
Adteri