Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

RntentiarūO 5

IPꝝ Primite creature ītelligat creaturā ſic ē cōcedēduꝫſꝫ ſic loquendo nihil ē ad ꝓpoſitū. Ad pͥmūargumētū pͥma parte opi. qn̄ ꝓbat̉ eſſentia diuina ē pͥor pͥoritate ꝑfectiōis ſapiētia bonitate relationibꝰ. Dico ꝓpo accepta eſtſimpl̓r faſa. ſicut oſtēſuꝫ ē ſupra ī ꝓlogo. Un̄ īꝓpoſito ſeq̄ret̉ eſſentia diuina eēt pͥor alijscālitate materiali. ꝯn̄s eēt quaſi materia īdiuinis. qd̓ iſte negat. Sequeret̉ etiā eētor natura. arguo ſic. quēcūqꝫ ordine haberēt aliqua ſi eēt real̓r ⁊cͣ. ſꝫ ſi eſſentia. ſapientia bonitas paternitas. eſſent diſtincta real̓reſſeutia diuina eēt pͥor ẜm ordinē cāe materialis eēt pͥor natura. nūc ī diuinis hn̄t talesordines. Hinor pꝫ. qꝛ tūc eſſentia diuina eētꝟe ſubiecrū ſapiētie poſſet ſine ea. Ideodico ꝓpō p̄ter multas falſitates īplicatasīplicat illud falſuꝫ. qd̓ ſcꝫ aliqͣ p̄n̄t̉ diſtinguitn̄ idē ſi generalit̓ accipiat̉ falſuꝫ ē. ꝙͣuisinſtātiā habeat de eſſentia relatiōe. Ad ſecūdū ſcd̓o dico illa ꝓpo qn̄cūqꝫ aliqd̓ cōeē abſtractū a pluribꝰ ⁊cͣ. implicat multa falſaUnū om̄e obiectū adeqͣtū alicuius potētiemouet Et ſit falſū pꝫ. qꝛ obiectū adeqͣtū potētie cuiuſcūqꝫ ē aliqd̓ cōe. qꝛ de aliquocōi p̄ciſe p̄dicat̉ app̄hēſibile ab illa potentia. tn̄ nullū cōe mouet potētiā ſenſitiuā.qꝛ ītellectꝰ diuinꝰ mouet̉ a diuina eſſentia. nihil cauſat ītellectionē niſi diuina eſſentia. hmōi puto veras nec expediētes volētibꝰ ī theologia ꝓficere. Ad aliud dico:falſū ē obiectū ſe mouet potētiā a qua ſeapp̄hendit̉. qꝛ totalit̓ accidit obiecto potētie motiuū potētie. vel ſaltē accidit ſibi mouerepotētiā. Un̄ ſi deus crearet viſionē corꝑalēhuiꝰ albedinis in oculo ita vere videret̉ itavere eēt obiectū ſic̄ ſi ip̄amet albedo cauſarꝫIdeo dico illa maior ē falſa. qꝛ ad aliqͥd ſe app̄hedat̉ a potētia nihil refert moueat porētiā vel moueat. Un̄ nihil penitꝰmouet diuinū ītellectū. tn̄ aliqͥd ſe ē obiectū eiꝰ. Ad illud qd̓ īnuit̉ ꝯfirmādo. Dicoiſta ꝓpō ē ſimpl̓r falſa. qꝛ illa cognitio in aliqͥd ſe obijcit̉ ītellectui ſub ꝓpͥa rōe cātur abeo vel depēdet eſſential̓r ab eo. Et qn̄ dr̄ ītellectio depēdet ab ītellectu vel ītelligibili.Dico ē ſimpl̓r falſū. īmo ītellectio diuinanec ab ītellectu depedet nec ab intelligibili.Et ſi dicat̉ ītellectio pōt ſine intellectu ītelligibili. depēdet ab vtroqꝫ. Dicoꝯn̄a vꝫ ſic̄ ſeqͥt̉. idē pōt ſine ſeipſo idē depēdet a ſeip̄o. Ita ē ī ꝓpoſito ītellectio diuina ē ip̄e ītellectꝰ ē illud ītelligibileſine quo pōt. Si dicat̉ ītellectio diniua pōt ſine ītelligibili alio ab intelle-

uctione diuina. eſt ip̄m ītelligibile. ab illo ītelligibili depēdet. Dico ꝯn̄a eſt bona. ſꝫhoc eſt ſimpl̓r falſuꝫ ītellectio diuina p̄teſſe fine ītelligibili alio ab ip̄a ītellectōe. Necſequit̉ ītellectio diuina pōt eſſe niſi illud ītelligat̉. pōt eſſe ſine illo. Ad aliud qd̓ ī lnui tur ad ꝓbandū notionale ſit obiectūadequatū ꝙͣuis eēntia ſit obiectū adequatuꝫ.Dico ſi eſſentia eſſet obiectū etiā notionaleeſſet obiectū adequatū: eodē ſicut eſſentia eſt obiectū primariū. ita etiā relatio eſt obiectū primariū. Ad ꝓbationeꝫ dico ꝯn̄a novalet. plus ꝙͣ ſequit̉ eſſentia diuina eſt obiectū adequatū. intellectio diuina depēdetab eſſentia. Et ſi dicat̉ iſta reſponſio repugnat p̄dictis. qꝛ dictū eſt prius deꝰ eſt pri obiectū pͥmitate originis. eſt obiectūprimariū. Reſpōdeo aliqͥs pōt eſſe ordo inter obiecta: qͣlis pōt eſſe ordo int̓ ītellectio vuiꝰ alteriꝰ: etiā ſi illa obiecta diſtinctis ītellectionibꝰ intelligerent̉. igit̉ multo fortius requirit̉ cōſimilis ordo qn̄ vnica ītellectōeintelligunt̉. ꝙͣuis diuina eſſentia ſit obiectū primariū. creatura ſit obiectū ſecūdariū opꝫ prius origine intelligat̉ deus ꝙͣ creatura. ſicut deꝰ pͥoritate durationis eſt pͥor creatura: et tn̄ pͥus duratiōe intelligit deus ꝙͣcreatura. Et ſi querat̉. an ſicut concediturdeus vel diuina eſſentia eſt obiectū primariūita poſſet cōcedi relatio vel ſapiētia eſt obiectū primariū. Dico de ſapiētia bonitate 1hmōi ſine diſtinctione ꝯcedendū eſt qd̓ qͥcqͥd dicit̉ de eſſentia dicit̉ de ſapientia. qꝛ eſtmodo eadē eſſentia. Similit̓ de pat̓uitateita pōt ꝯcedi eſt obiectū primariū ſicut pōtcōcedi eſt eēntia diuina. Et ſi arguat̉. ſi pat̓nitas eſt obiectū primariū. ſimilit̓ eadē rōnefiliatio eſt obiectū primariū. ītellectꝰ diuiniſunt duo obiecta primaria. Dico ꝯn̄a valet. ſicut ſequit̉ pat̓nitas eſt ſapiētia. filiatio eſt ſapientia. due ſunt ſapiētie. Et ꝓptereandē rationē ad argumentū qd̓ inducit̉ adbandū eſſentiā ſub rōne eſſentie ſapiētiānec bonitatē nec aliqd̓ notionale obiectuꝫadequatū intellectꝰ diuini. Dico ſemꝑ ſe obiectū potētie debet contineri ꝓpriein obiecto adequato. ſed debet ꝯtineri ſub obiecto adeqͣto ſi ſit aliqd̓ tale. Nec pōt talisduplex ꝯtinētia formalis virtualis. de iſteibi loqͥt̉. Ad minorē dico eēntia dīna ꝯtinet ſapiētiā nec formaliter nec virtualit̓. ſꝫ eſtip̄a. Nec ꝓprie cōtinet virtualit̓ aliqd̓ ꝑſonale. ſſicut nec ꝓducit nec pōt ꝓducere aliqd̓ſonale. Et ſi dicat̉ ratio eſſentie eſt primain diuinis prior rōne ſapīe. oībꝰ alijs rōibꝰ.

Ad pͥmū ar.

MAd ſcd̓m

Queritur.

Re ſpenettu

Adteri