Queſtio IIIiſtinctionis 99XV71759
DiſtinctEx iſtis arguit̉ ſic. qn̄cūqꝫ aliqua paſſio competit ꝑ ſe pluribꝰ nulli cōpetit pͥmo adeqͣte niſi coi ꝑ p̄dicationē ad illa plura. Exēplū. qꝛ viſibile cōpetit ꝑ ſe albedini ⁊ nigredini. ⁊ ſic d̓alijs. iō nulli cōpetit adeqͣte niſi cōi. ſꝫ eē ītelligibile ab ītellectu diuino cōpetit ꝑ ſe angelo.hoī. boui. et ſic de alijs. gͦ nulli cōpetit adeqͣteniſi cōi. Si dicat̉ ꝙ ꝙͣuis omē illud a deo ſityſe ītelligibile. nō tn̄ ſub ꝓpͥa rōe mouet ītellectū diuinū. Cōtra. hoc nō ſufficit. qꝛ obiectūmouere potentiā nihil facit ad hoc ꝙ ſit obiectū adeqͣtum vel ꝑ ſe obiectū. ſicut ſi nihil moueret ītellectū poſſibilē niſi ītellectꝰ agēs. nihilominꝰ idē eēt obiectū ītellēctꝰ poſſibil̓. ꝙͣuis nō eēt idē mouēs. Sil̓r ẜm iſtos nihil mouet ītellectionē īmediate niſi ſpēs ītelligibil̓⁊ ītellectꝰ agēs. ⁊ tn̄ iſta nō ſunt p̄ciſe obiectūītellectꝰ poſſibilis. īmo alia ſunt eq̄ ꝑ ſe obie-cta. Cōtra quartū qd̓ d̓r ꝙ obiectu adequatū ſemꝑ mouet potētiā. hoc eſt ſimpliciter falſum. qꝛ obiectū adequatū eſt illud de quo dr̄ pͥmo ⁊ adequate app̄hendi ab illa potētia. ſꝫ tale reſpectu viſus eſt vnū cōe ad om̄es coloresvel aliqͥd cōius. ſꝫ nullū tale cōe mouet potentiā ſenſitiuā. tū qꝛ nō eſt in re. ſicut oſtenſum ēpͥus tū qꝛ ſenſus tm̄ ē ꝑticulariū ⁊ nullo modovl̓iuꝫ. gͦ nō om̄e obiectū adequatū potētie mouet ip̄am potētiā. Pret̓ea illud qd̓ pͥmo mouet potētiā pͥmo app̄hendit̉ a potētia. qꝛ ẜmiſtos ſpēſſpāliſſima pͥmo app̄hendit̉ ab ītellectu pͥmitate generatiōis ⁊ tn̄ non eſt obiectūadequatū. gͦ ⁊c̄. Cōtra quintū videt̉ ꝙ illarō nō vꝫ. qꝛ arguit ſic. nullū obiectū nō forma.liter infinitue obiectū adequātū ītellectiōisformal̓r infinite. qꝛ tūc formal̓r īfinitū depēderet a nō formal̓r infinito. Iſta ꝯn̄a nō poſſꝫ tenere niſi virtute iſtiꝰ medij. oīs intellectio depēdet a ſuo obiecto adequato. ſꝫ illud mediuꝫfalſuꝫ ē. tū qꝛ ī deo ītellectio a nullo depedet.nec ab obiecto adequato nec n̄ adeqͣto. qꝛ ibinulla ē depētia ſicut nec īꝑfectio. Tū qꝛ obiectū adeqͣtū ītellectꝰ noſtri ē vnū cōe qd̓ nullācālitatē hꝫ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nihil aliud ab ip̄o depēdꝫCōtra ſextū argutū eſt pͥus. qꝛ ex quo eſſentia et ſapiētia nullo mō diſtinguūt̉. ſi eſſentiaſit obiectū adequatū. opꝫ ꝙ ſapiētia ſit obiectū adequatū. Cōtra ſeptimū oſtēdo ꝙ obiectū adequatū nō ꝯtinet aliqͣ formal̓r. Scd̓oꝙ nō virtual̓r. Primū ptꝫ. qꝛ cōtinēs formalit̓nō ē ꝑs cōtēti. ſꝫ ꝑ te ſuperiꝰē ꝑs īferioris. ſicutẜm iſtos genꝰ ē ꝑs ſpēi. gͦ genꝰ nō continet formalit̓ ſuas ſpēs. nec ꝑ ꝯn̄s obiectū adequatūcōtinet formal̓r aliqua Si dicat̉ ꝙ cōtinereeſt idē qd̓ ī plꝰ eē. hͦ nō ſufficit. qꝛ eē ī plꝰ nō eſtcōtinere formal̓r. tunc em̄ hͨ vox aīal cōtineret
O 12hanc vocē homo. Secundū pꝫ. qꝛ aliqn̄ paſſio importat rem ꝑfectiore ſubiecto. ⁊ tunc nōꝯtinetur paſſio virtualit̓ a ſubiecto. Sil̓r oſtēſum eſt priꝰ ꝙ nunꝙͣ ex notitia incōplexa vniꝰpōt haberi notitia incōplexā alterius. Ideodico al̓r ad queſtionē ꝙ in diuinis nō eſt ordoꝑfectionis. nō plus ꝙͣ ibi eſt ordo duratiōis. ſꝫdei reſpectu alioruꝫ a ſe eſt ordo cauſalitatis ⁊ordo ꝑfectiōis. In deo aūt reſpectu alicuiꝰ indeo eſt ordo originis. qꝛ hoc non eſt aliud ꝙͣ dicere ꝙ vnū eſt originās ⁊ aliud originatū. Eſtetiā ibi prioritas cuiuſdā cōitatꝭ. pro ꝙͣto iſtaꝯn̄a eſt bona. pat̓nitas eſt in hoc. gͦ eēntia eſtin hoc. ⁊ nō ecōuerſo. Iſtis ſuppoſitis dico pͥmo ꝙ deꝰ eſt primū obiectū pͥmitate ꝑfectōis.Secūdo ꝙ nō eſt primū pͥmitate adeqͣtionisillo modo quo loquit̉ ph̓s de pͥmitate .i. poſte.Tertio ꝙ eſt primū primitate adeqͣtionis ẜmꝑfectione. Quarto ꝙ nō eſt pͥmuꝫ pͥmitate originis. Primuꝫ eſt manifeſtū. qꝛ nihil eſt ꝑfectius deo ⁊ ip̄e eſt ꝑfectiſſimū. Scd̓ꝫ etiā pꝫqꝛ illud qd̓ eſt primū primitate adeqͣtionis illo modo eſt illud qd̓ p̄dicatur ꝑ ſe de quolibetqd̓ eſt ꝑ ſe appreheſibile. ſꝫ deus nō eſt hmoi. gͦ⁊cͣ. Tertiū pꝫ. qꝛ nihil eſt eque ꝑfectū ſicut intellectio diuina niſi ſolꝰ deus. Et ſi dicat̉ ꝙidē nō eſt equale ſibijp̄i. gͦ idē nō adequat̉ ſibi.ſꝫ deꝰ ⁊ intellectio diuina vel intellectꝰ ſunt oīnō idē. gͦ vnū nō adequat̉ alteri. Dico ꝙ ꝓprienō eſt ibi adeqͣtio ſꝫ extēſiue. etiā ꝓprie loquēdo pōt dici ibi adequatio talis ⁊ talis int̓ ꝑſonā ⁊ intellectionē cū qua nō eſt eadē formalit̓ꝙͣuis realit̓ ſit eadē. Quartū ꝓbo. qꝛ qn̄ vna⁊ eadē intellectiōe oīno indiſtincte intelligūtur plura. nō priꝰ intelligit̉ vnū ꝙͣ reliquū. ſedeadē intellectiōe oīno intelligit̉ deꝰ ⁊ creatura. gͦ nō pͥus origine intelligit̉ deꝰ ꝙͣ creatura.Un̄ dico ꝙ ꝙͣuis obiectū vnū ſit priꝰ alio obiecto tā natura ꝙͣ ꝑfectiōe tā etiā origine. tn̄ intellectio vniꝰ obiecti nulla pͥoritate imaginabili eſt pͥor intellectiōe alteriꝰ obiecti. qꝛ eſt eadē oīno ſine oī diſtinctōe imaginabili. Si dicat̉ ꝙ tūc creatura intelligeret̉ anteꝙͣ filiꝰ ꝓduceret̉. ⁊ ita creatura eſſet āte filiū ẜm aliqd̓eſſe. Dico ꝙ nec an̄ nec poſtꝙͣ filiꝰ ꝓducit̉ ītelligit̉ creatura. ſꝫ ſimul intelligit̉ creatura ⁊ filiꝰ ꝓducit̉. nec in aliquo ſigno intelligit̉ creatura in quo nō ꝓducit̉ filiꝰ. nec ecōuerſo. qꝛ nōſunt ibi talia ſigna originis vel nature ſic̄ pͥusoſtēſuꝫ eſt. Et ſi dicat ꝙ creatura nō ītelligatur niſi virtute eſſentie. Dico ꝙ ſi intelligat̉ ꝙquocūqꝫ mō intelligat̉ pͥus diuina eēntia. ⁊ ꝙvirtute illiꝰ intellectiōis poſtea ītelligat̉ creatura. nō eſt verū. Si tn̄ intelligat̉ ꝙ intellectꝰdiuinꝰ nihil recipiēdo a creatura: ⁊ ita nō ꝟtu-
ff
Cōtra quintū
ettyrū
Tertiū
Quartū
PrimūSecundū.
Rn̄ſio auctorisqͣttuor declarat