QueſtioIIDiſtinctionis XXvII

I

verbū cōcluſionis. ſed hoc eſt falſum. quia ẜmbtm̄ auguſtinū. xv. de tri. c. x. neceſſe eſt cū verbum loꝗͥmur .i. quod ſcimꝰ loqͥmur. ex ipſa ſcīaquaꝫ in memoria tenemꝰ naſcat̉ ꝟbū. qd̓ hmōiſit oīno. cuiuſmodi eſt illa ſcīa de qͣ naſcit̉. Exiſta aucͣte ptꝫ ꝙ ꝟbum ⁊ ſcīa de qua naſcit̉ ſūtoīno eiuſde. qꝛ illud qd̓ ſcimus loqͥmur. ꝟbumſcꝫ formādo. ſꝫ ip̄a notitia p̄miſſe ⁊ ꝟbum concluſionis nō ſunt reſpectu eiuſdē. gͦ notitia p̄jmiſſe nō eſt ꝟbum ꝯcl̓ionis. Cōtra quartumquod dicit. ꝙ qͥcqͥd ē. eſt ꝟbuꝫ declaratiuū rei.quero. aut notitia declaratiua ⁊ qd̓ qͥd eſt ſuntoīno idem. aut nō ſunt oīno idē. Si det̉ pͥmū.gͦ qd̓ qͥd eſt rei eēt vere ꝓductū ꝑ intellectumEt ſequeret̉ ꝙ qd̓ qͥd eſt ſubſtātie eēt vera qͣlitas informās aīaꝫ. ſicut ip̄a notitia declaratiua eſt vera qͣlitas aīam informās. ſꝫ hͦ videt̉ eēincōueniēs. Si nō ſūt idē. ⁊ ẜm iſtū alibi. diſt.xr i. q. i. notitia declaratiua eſt ꝟbum. gͦ qd̓ qͥd eſtnō eſt ꝟbum. Cōtra qͥntū de illa duplici cōſideratōe intellectꝰ arguo ſic. qd̓ cōpetit alicuiinꝙͣtuꝫ natura cōpetit om̄i nature. qꝛ reduplicatio ponit vl̓itate ſicut declaratū eſt pͥus. gͦſi intellectꝰ vt natura eſt ꝟtuſ actiua. ſequit̉ ꝙoīs natura eſt ꝟtus actiua. qd̓ ē manifeſte falſum. Confirmat̉ qꝛ ẜm ph̓m .i. phi. natura itad̓r de materia ſicut de forma. gͦ ita d̓r d̓ paſſiuoſicut de actiuo. gͦ ītellectꝰ vt natura nō ē magiꝟtus actiua ꝙͣ virtꝰ paſſiua. Ideo aliter dicoad qōnē circa quā ſic eſt ꝓcedēdū. Primo videndū eſt que ſunt ponēda in mēte. Scd̓o cuide illorum ꝯpetit eē verbū. Circa pͥmū manifeſtum ē in intellectu eſſe actū intelligēdi ⁊ etiāhabitū. ſed vtrū ſpēs aliqͣ p̄uia actui ſit ponēda in aīa vel nō eſt dubiū. Utrū etiā p̄ter actūintelligēdi ſit aliqͥs cōceptus formatꝰ ꝑ actuꝫintelligēdi. vel etiā ſit aliqͥs cōceptus habēstm̄ eē obiectiuū eſt dubiū. Utrū etiā ſit aliqͣſpēs in intellectu q̄ nō poſſꝫ eē ſine actu intelligēdi ē dubiū. De pͥmo dubio ⁊ terto dico ꝙſpes neutro mō dicta eſt ponēda in intellectuqꝛ nunꝙͣ ponēda eſt pl̓alitaſ ſine ncc̄itate. ſedſicut alias oſtendet̉ quicqͥd pōt ſaluari ꝓ talēii ſpēm. poteſt ſaluari ſine ea eq̄ facil̓r. gͦ tal̓ ſpēſnon eſt ponēda. Sed de ſcd̓o dubio eſt mihimagis dubiū. hͦ tn̄ eſt mihi ꝓbabile ꝙͣuis nonaffirmē. ꝙ in intellectu p̄ter ip̄m actū intelligendi qn̄ intelligit̉ aliquod cōe ad plura ē aliquid in intellectu vel ſubiectiue vel obiectiueqd̓ eſt aliquo mō ſil̓e rei exͣ intellecte. qd̓ a ml̓tis vocat̉ qͣſi quoddā ydolū in quo aliquo mōip̄a res cognoſcit̉. ꝙͣuis rem ſingularē cogͦſci īillo nō ſit alid̓ ꝙͣ ip̄ꝫ ydolū cognoſci. niſi fortepter hoc cognoſcat̉ ip̄m eē ꝯceptū alicuiꝰ alterius. De iſto dictū eſt pͥus ⁊ alias ampliꝰ forte

QueſtioIIdicet̉. Circa ſcd̓m vidēde ſūt pͥmo aliq̄ cōditiones q̄ nate ſūt ꝯpetere illi qd̓ d̓r ꝟbuꝫ. ſcd̓oad ꝓpoſitū. Circa pͥmū videt̉ ẜm oēs ꝙ de rōeverbi eſt ꝙ ſit aliqͥd in mēte. qꝛ ẜm bt̄m augu.xv. de tri. c. x. ſi ꝑ ſigna corꝑalia verbū qd̓ mēte gerimꝰ innoteſcit. Scd̓o ꝯceſſū eſt ab oībuſꝙ verbū ē aliqͥd in mēte genitū vt ſi ꝓles qͥdā.ſicut dicit aug. ix. de tri. c. viij. Conceptā reruꝫveracē notitiā tanꝙͣ verbū apud nos habemꝰet dicēdo intus gignimꝰ. nec a nobis naſcēdodiſcedit. Tertio ꝯcedit̉ ꝙ verbū eſt ſimilitudorei ⁊ ymago eius. ſicut dicit augu. ix. de tri. ca.xi. Et cū hēat notitia ſil̓itudine ad eā reꝫ quānouit notitia ē ideoqꝫ ⁊ ymago verbū ē. Sil̓rxv. de tri. c. xij. Uerbū eſt ſill̓imuꝫ rei note de qͣgignit̉ ⁊ ymago eius. Ex iſtis ad ꝓpoſitū dico ꝙ ẜm intētonē beati augu. verbū multipl̓raccipit̉. vno mō accipit̉ largiſſime. ⁊ ſic verbūeſt actus intelligēdi genitus vel ꝓductꝰ. Aliqn̄ accipit̉ ꝓ verbo cōplexo. ⁊ ſic oīs actꝰ ꝯplexus verꝰ vl̓ falſuſ ē ꝟbū. Aliqn̄ accipit̉ ſtricte ꝓverbo vero. aliqn̄ accipit̉ ſtrictiꝰ ꝓ verbo verocū amore prolato. Aliqn̄ accipit̉ verbū ꝓ conceptu mētis ſiue ſit ſubiectiue in aīa ſiue obiectiue tm̄. ſiue etiā diſtīguat̉ ab actu intelligēdi ſiue nō. Primo mō accipit btūs augu. xv. d̓tri. c. x. vbi dicit. Et ſi verba nō ſonāt. in corde ſuo dicit vtiqꝫ qͥ cogitat. gͦ quicqͥd cogitat̉d̓r verbū mētis. ſꝫ de oī ſiue cōplexo ſiue incōplexo ꝯtingit cogitare. gͦ om̄e tale ꝯtingit dicere verbo mētꝭ. Sil̓r. viij. de tri. c. x. dicit. Cartaginē qͥdē cū eloqͥ volo. apd̓ meip̄ꝫ q̄ro vt eloq̄r. ⁊ apud meip̄m inuenio fantaſiā cartagīs.Et ſeqͥt̉. eā vidi atqꝫ ſenſi mēoriaqꝫ retinui. vtapud me inuēirē de illa verbū cū eā vellē dicere. ip̄a em̄ fantaſia eius in mēoria mea verbuꝫeiꝰ ē. Ex iſta aucͣte arguo ſic. poſſibile ē aliquēapp̄hendere cartaginē ⁊ eam memoriter retinere omni alio circūſcripto quod nec eſt cartaginis notitia habitualis nec actualis. ergoſine om̄i alio poteſt haberi verbū cartaginis.et per ꝯn̄s notitia actualis cartaginis vel habitualis erit verbum ⁊ nō notitia habitualisẜm btm̄ auguſtinū ⁊ ẜm om̄s. gͦ notitia actual̓incōplexa cartaginis eſt verbū. ſed quā rōnevna notitia actualis incōplexa eſt verbū. eadem ratione quelibet notitia actualis eſt verbum. et hoc loquēdo de notitia intellectꝰ creati. Preterea omni verbo vocali correſpōdetaliquod verbum mētale ꝓpter quod dicit Auguſtinus. xv. de trini. c. xi. verbū quod foris ſonat ſignū eſt verbi quod intus latet. ſꝫ verbisvocalibus que ſunt ſimpl̓r incomplexa. ⁊ maxime que ſunt nomina ꝓpria rerum ſingularium. ſicut ſunt ſortes ⁊ plato nihil correſpōdet

Scd̓o rn̄det ancor ⁊ duo facit

ōtra quartū

rmmī n̄ qit deibia trisrim

ior

Cxrra qrintem

Fda

rij

ibiū

peunū tup Aū

Uerbū varie ca.

Cſrea ſcd̓m etia.dn̄o fientPrimi