diſtinctionis XXIIIIQueſtio

I

Diſtinctionvnū ſcd̓o modo. ſcꝫ cū multitudine parciū realiter diſtinctarū. qꝛ qn̄ continuū diuidit̉ vtraqꝫ pars eſt vnal. ſed nullū ē abſolutū ibi qd̓ prius nō fuit. ergo nō eſt ibi aliquod abſolutū nouum. ⁊ tn̄ quelibet partiū eſt de nouo vnum.Preterea ſi ſit aliquod abſolutū. aut illud ēeiuſdē rōnis cū illo ꝙͣto vel ꝙͣtitate vel alterius rōnis ſi eiuſdē rōnis. gͦ vna ꝙͣtitas de nouoaddet̉ alteri ꝙͣtitati quod ē incōueniēs. ⁊ ꝓpt̓hoc nō magis dicet̉ ꝙͣtitas p̄cedēs vna ꝑ quātitatē adueniētē ꝙͣ ecōuerſo. ex quo ſunt eiuſdem rōnis. Si aūt illud abſolutū ſit alteriꝰ rōnis ⁊ nō eſt alterius generis. qꝛ nunꝙͣ d̓r quātitas vna ꝓpter aduentū vnius quātitatis abſolute. gͦ erit eiuſdē generꝭ ſaltē ꝑ reductioneꝫ⁊ ꝑ ꝯn̄s cū faciant vnū oꝫ ꝙ vnū ſit materia ⁊aliud forma. ⁊ ꝑ ꝯn̄s neutrū eſt ꝑ ſe in genere.qd̓ ip̄imet negāt. Pret̓ea omni alia forma deſtructa illa quātitate manēte erit vere vna. etꝯn̄s nō eſt vna ꝓpter aduentū vnius formeabſolute diſtincte real̓r. Quarta cōcluſio eſtiſta. ꝙ vnū eſt accn̄s omni enti quod eſt vnū ꝑmultiplicationē partiū real̓r diſtinctarum eteiuſdē rōnis. et hoc accipiēdo accidēs ſecūdomodo. qꝛ demoſtrata quacūqꝫ re includēte ml̓tas partes eiuſdē rōnis. pōt deus de potentiaabſoluta ſeꝑare vnā illarū partiū ab alia nullam illarū deſtruēdo quo facto. pͥmo erit hecvera hec res eſt vna. ⁊ ſcd̓o econuerſo hͨ falſa.immo hec erit ꝟa hͨ res nō eſt vna. gͦ vnū cōtingēter ſic p̄dicat̉ de tali ente quod ē vnū. Sicgͦ dico ꝙ vnū nō eſt accn̄s tm̄ ꝙͣto ſꝫ etiā omnihabēti plures partes eiuſdē rōnis. ſiue illd̓ ſitſubſtātia ſiue qualitas ſiue ꝙͣtitas. Circatertium dico. ꝙ poſſent. eſſe alique cōcluſiones.Prima ꝙ compoſitū ex partibꝰ alteriꝰ rōnis ēvnū accn̄tal̓r modo expoſito. ita ꝙ ſi vna parsſepararet̉ ab alia nihil abſolutū eēt corruptū.nō plus ꝙ qn̄ aqua diuidit̉ vel ignis. Alia cōcluſio ꝙ vnū addit reſpectū vnionis partiumſuꝑ illa abſoluta q̄ ſunt ꝑtes totiꝰ. vl̓ negat reſpectus diſtinctōis partiū. ⁊ tn̄ vnū nō importaret aliqͥd conuenies illi qd̓ eſt vnū niſi mediante ſua parte. ita tn̄ ꝙ nō ē denoīatiue ab illo qd̓ cōuenit parti. ſed ꝓpter illā denoīatōeꝫpartis ab aliquo denoīaret̉ illud vnuꝫ alteradenoīatiōe. ſicut totū d̓r gn̓ari ꝓpter vnioneꝫpartiū. ⁊ tn̄ totū nō vnit̉ ſicut vniunt̉ partes.vel vnū importaret aliqͥd nō ꝯuenire parti qd̓tn̄ ſi poſſet cōueniret. Iſta ⁊ alia reliquo diſcutienda. Ex p̄dictis rn̄deo ad formā q̄ſtionisꝙ vnitas qͣ deꝰ d̓r vnꝰ. hͦ eſt cuiꝰ ꝯcretu p̄dicat̉de deo non eſt aliqd̓ abſolutū additū deo. necetiā aliquod reſpectiuū. nec etiā vnitas īportat aliqͥd tale additū deo. hoc pꝫ. qꝛ ꝓbatum

eſt prius ꝙ nulla res ſimplex ꝑ carentiā oīm ꝑtiū eſt vna ꝑ aliqd̓ ſibi additu. ſꝫ ꝑ hoc ꝙ ē ens⁊ nō entia. ſꝫ deꝰ eſt ſimpliciſſimꝰ. gͦ nō eſt vnūꝑ aliqd̓ reale ſibi additu. ſꝫ ꝑ hoc ꝙ eſt deus: etnō eſt aliud ens nec entia. Circa quītuꝫ articuluꝫ dico. ꝙ circa p̄dicta pn̄t eſſe aliqͣ dubia.Primū. an vnū p̄dicet̉ ꝑ ſe pͥmo vel ſcd̓o mōde oī illo de quo dicit̉. Et poſſet videri ꝙ non.qꝛ dictū eſt ꝙ vnū eſt illud qd̓ eſt ens ⁊ nō entia. ſꝫ hō eſt ꝑ ſe prīo modo qͥd licꝫ nō eſt entiaſꝫ hec eſt ꝑ ſe pͥmo modo. homo nō eſt aſinꝰ. ẜmlinco .i. poſte. Scd̓m dubiū. an vnuꝫ differataliquo modo ab ente. ⁊ hoc ꝓpter dictū ph̓i. ⁊cōmē. qui dicūt. iiij. metha. ꝙ vnū ⁊ ens dicūteandē naturā. Tertiū dubiū eſt de hoc qd̓ dictū eſt prius ꝙ vnū nō importat aliqͥd conueniēs alicui a ꝑte rei. ſicut nec negatio nec pͥuatio nec habitꝰ. qꝛ videt̉ ꝙ hoc ſit falſum. qꝛ circūſcripto om̄i intellectu vna res nō eſt alia. gͦcircūſcripto oī intellectu negatio ſibi cōuenitSimilit̓ circūſcripto oī ītellectu ex natura reicuilibet rei alterū ꝯͣdictoriorū vere cōpetit. gͦcircūſcripto om̄i ītellectu ſortes vel eſt platovel nō eſt plato. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſibi ꝯpetit negatio talis oī ītellectu circūſcripto. Ad primū iſtoꝝdico. De iſta difficultate magis eſt difficultas vocalis ꝙͣ realis. ſi em̄ aliqͥs dicat ꝙ nullaꝓpoſitio eſt ꝑ ſe prīo mō: niſi qn̄ ꝑ ſe ſuꝑius p̄dicat̉ de inferiori. vel ꝑs diffinitiōis de diffinito vel diffinitiōe. habet dicere ꝙ nulla ꝓpoſitio negatiua eſt ꝑ ſe pͥmo mō. ſꝫ ſi ſit ꝑ ſe erit ꝑſe ſcd̓o mō. ⁊ hoc qꝛ p̄dicatū nō exprimit qͥdditatē nec ꝑtē qͥdditatis illiꝰ qd̓ īportat̉ ꝑ ſubiectū. Alij aūt qui dicūt ꝙ ꝓpoſitio īmediata negatiua eſt ꝑ ſe primo modo. poſſent aliquo mōdicere ꝙ hec eſſet ꝑ ſe primo mo. deꝰ eſt vnꝰ. ethoc qꝛ nihil eſt expreſſuꝫ ꝑ p̄dicatū: qͥn vere exprimit aliqͥd īportatū ꝑ ſubiectū vel ꝟe negat̉aliquo mō īmediate a deo. Sed qͥcquid ſit dehoc nō eſt multū curandū. qꝛ ẜm diuerſos ītellectus huiꝰ qd̓ dico ꝑ ſe prīo mō eſſet dicenduꝫꝙ iſta deꝰ eſt vnꝰ eſſꝫ ꝑ ſe pͥmo mō vel ſcd̓o mo⁊ eodē mō de alijs de quibꝰ p̄dicat̉. Ad ſcd̓mdico. ꝙ iſta. vnū differt ab ente: vel vnū ⁊ ensdifferūt pōt diſtīgui. eo ꝙ termini pn̄t ſupponere ſimplicit̓ vel ꝑſonalit̓. vl̓ vnꝰ terminꝰ ſimplicit̓ ⁊ aliꝰ ꝑſonalit̓. Primo modo dico ꝙ ſimplicit̓ differūt nec ſunt idē. qͥa tūc iſti terminiſupponūt pro cōceptibus. ⁊ iſti cōceptus ſiueſint tm̄ obiectiue in mēte ſiue ſubiectiue nonſunt idē cōceptꝰ. Scd̓o mō dico ꝙ vnū nō differt ab ente nec ſimpl̓r. nec ẜm qͥd. nec formaliter. nec quocūqꝫ mō plꝰ ꝙͣ ens differt ab enteEt ſi querat̉ de iſta. vnū ⁊ ens differunt. Dicoꝙ hec eſt ſimpl̓r cōcedēda. ſicut iſta hō et aīal

aa ij

n̄ſio auc. quodquartū pͥn.

muin.

ira crcipſi

Ad ſcd̓m dubiuꝫ

MAd primū dubiū

Tertiū dubium.

Scd̓m dubium

LQuintuꝫ prīcipalehabet dubiaPrimū

le habet d̓Primū