SententiaruiLibri primi

riprirdiſtincte intelligere ⁊ ſub ꝓpria rōne deitatisꝯn̄s eſt falſum. Aſſumptū ꝓbat̉. qꝛ ſub eademrōne poteſt aliqͥd diligi qua ſignificat̉. gͦ ſubeadē rōne intelligi. ꝯn̄a tenet. qꝛ nihil eſt amatum niſi cognitū. gͦ nihil eſt diſtincte amatuꝫniſi diſtincte cognitū. ſꝫ deus nō poteſt diſtincte cognoſci. gͦ nec diſtīcte diligi. ergo nec diſticte ſignificari. Ad pͥmū iſtoꝝ ꝯcēdo ꝙ nomē nō expͥmit rem niſi intelligēti. ⁊ ideo intelligēti diſtincte expͥmit rem. ꝙͣuis intellectꝰ nōeam diſtincte intelligat. qꝛ expͥmere rē diſtincte intelligēti nō eſt niſi vocē apud intelligētem ſignificare talē rem ⁊ nō aliā. ⁊ ꝙ intelligens hoc cognoſcat. hͦ autē eſt poſſibile. ꝙͣuisintelligēs nō diſtincte illā rem intelligat. ſic̄pꝫ. aliqͥs vidēs ſolē nō diſtincte videt nec intelligit ſolē. qꝛ nō videt diſtincte quicqͥd ē ip̄ius ſolis. ⁊ tn̄ iſta vox ſol apd̓ eū diſtincte ſignificat ſolē. qꝛ ſignificat ſibi illā rem quā videtꝯfuſe. ita eſt de noīe ſignificāte alicui diuinaꝫeſſentiā quā tn̄ nō intelligit in ſe. qꝛ nō intelligit eā in ſe ſine ꝯceptū medio. Ad ſcd̓m concedo ꝙ aliqͥd pōt ita diſtincte amari ſic̄ ſignificari. ⁊ ideo cōcedo ꝙ aliquid pōt diſtinctiuſamari ꝙͣ cognoſci. qꝛ diſtīcte amo deū ⁊ appeto beatitudinē particularē q̄ mihi dabit̉. ⁊ tn̄illā nō ita diſtincte intelligo. ſed tm̄ in quodāꝯceptū. Et qn̄ d̓r ꝙ nihil eſt amatū niſi cognitum ꝯcedo. ſed ex hͦ nō ſequit̉. ꝙ nihil eſt diſtīcte amatū niſi diſtincte cognitū. qꝛ aliqͥd pōtdiſtinctius amari ꝙͣ cognoſci. Unde ſicut resnō pōt intelligi niſi intelligat̉ cōceptus. et tn̄pōt eadē res appeti vel diligi. ꝙͣuis nō appetatur vel diligat̉ ꝯceptus. ita pōt res diſtīctediligi. ꝙͣuis nō diſtincte intelligat̉. Per p̄dicta pꝫ ad argumenta principalia.Diſtinct. xxiij. Queſtio vnica.IIrca diſtīctionem. xxiij. quero. Utruꝫ hoccnomē ꝑſona ſit nomen pͥmeintētiōis an ſcd̓e. Ꝙ ſit nomen ſcd̓e intētionis videt̉.qꝛ in diffinitōe eius cadit intentio ſcd̓a. qꝛ indiuiduū cadit in eius diffinitionē. ⁊ indiuiduū ē nomē ſcd̓e intētōis. gͦ ⁊c̄.Pret̓ea ſi nō eēt nomē ſcd̓e intētionis cū dicat̉ de pluribus. neceſſario eēt terminus vl̓is.ꝯn̄s eſt falſum. Preterea ſi eēt nomen primeintētionis tūc eſſet ſynonimū cū natura intellectuali ⁊ completa. ⁊ ꝑ ꝯn̄s vnū nō diffiniret̉ꝑ reliquū. ꝯn̄s eſt falſum. Ad oppoſitū ꝑ qd̓reſpondet̉ ad queſtionē factā ꝑ quid de re nōeſt terminus ſecūde intētionis. ſed hoc nomēꝑſona eſt hmōi ẜm btm̄ Auguſtinū. qꝛ ſi quera

Sententiarumtur de ꝑſonis diuinis. qͥd tres ſunt. reſpondet̉ꝙ ſunt tres ꝑſone. gͦ ꝑſona nō eſt nomen ſcd̓eintētiōis. Ad queſtionē d̓r ꝙ ꝑſona eſt nomēſcd̓e intētionis. qꝛ importat pͥncipal̓r intētionem ſcd̓am. qꝛ ſicut indiuiduū in omni ſubſtātia. ita ſuppoſitū in natura ſubſtātiali. et ꝑſona in natura intellectuali. ſed indiuiduū ⁊ ſuꝑpoſitum dicūt tm̄ rem ſcd̓e intētionis. ergo etꝑſona tm̄ dicit rem ſcd̓e intētionis. Contraiſtam opinione arguo. qͥn̄cūqꝫ aliqd̓ nomē nōſignificat aliqͥd ꝑ modū poſſibilis. ⁊ ſignificatum ſuū competit rei nō ꝑ oꝑatione intellectꝰillud eſt nomē pͥme intētionis. ſed tale eſt hocnomē ꝑſona. qꝛ circūſcripto omni oꝑe intellectus pater eſt ꝑſona. qꝛ nō eſt ꝑſona ꝑ oꝑationem intellectus. gͦ ꝑſona eſt nomē pͥme intentionis. Si dicat ꝙ ẜm iſtā rōem ſpes eēt nomen pͥme intētionis. qꝛ circūſcripto omni oꝑeintellectus. ſi ſortes et plato eēt in reru natura. adhuc eēt eiuſdē ſpēi. ſicut eēnt due ꝑſōe.gͦ ſpēs ita eſt nomē pͥme intētionis ſicut ꝑſōaHoc nō valet: qꝛ ſortes ⁊ plato nō dicunt̉ eiuſdem ſpēi niſi qꝛ ab eis pōt abſtrahi vnus conceptus cōis. ⁊ ideo ſi hec tūc ſit cōcedēda. ſpecies ſignificabit ꝑ modū poſſibilis. vel hͦ totūeiuſdē ſpēi. ſed ſic nō eſt de ꝑſona. nō em̄ d̓r pr̄ꝑſona. qꝛ pōt formari circa eū talis vel talis intentio. ſed qꝛ eſt talis ⁊ nō alia. Pret̓ea indiuiduū ſuppoſitū ſingulare ⁊ hmōi ſūt pͥme intentionis noīa. gͦ ſil̓r ꝑſona eſt nomē pͥme intetionis. ꝯn̄a pꝫ ꝑ poſitionē iſtius. ⁊ an̄s ꝓbo dehoc noīe ſingulare. qꝛ ſingulare idē eſt qd̓ vnūnumero. immo vnū numero ⁊ ſingulare vidēt̉eſſe nomina ſynonima. ſed vnū numero eſt nomen pͥme intētionis. qꝛ vnū eſt nomē pͥme intentōis ⁊ eadē rōne indiuiduū ſuppoſitum ethmōi ſunt noīa pͥme intētionis. Ideo dico 1queſtione ꝙ ꝑſona eſt nomē pͥme intentionisᵈCirca qd̓ pͥmo videndū eſt qͥd ſit ꝑſona et quomodo diſtinguat̉ a ſuppoſito. ſecūdo qͥd ſit intentio ſecūda et prima. Circa pͥmum dico ꝙ īſuppoſitū nō habet quid rei. ſed tm̄ quid noīsDiffinitio aūt exprimēs quid noīs poteſt eſſeilla. Suppoſitū eſt ens completū nō conſtituens aliquod ens vnum. nō natum alteri inherere. nec ab aliquo alio ſuſtentatū. Per pͥmaꝫparticulam excludit̉ quelibet entitas partial̓ſiue actualiter componat ſiue non. quia nihilquod poteſt eſſe pars eſt ens completum. ſedtantum ens partiale. et ita excluditur animaſeparata et quelibet forma ſubſtantialis ⁊ etiam materia. Per ſecundā particulam excluditur diuina eſſentia. quia ꝙͣuis ſit ens completum. tamen conſtituit vnum ens. ſcilꝫ patrem et filium et ſpiritū ſanctum. Et propter

Tertio

Argu. pͥn. patēt

Diſtin. XXIIIQueſtio I

In oppoſitum

Diſtin. XXIII

Queſtio

4

Arguit̉ pͥmo

Gcd̓o

Secundo

KRn̄det̉ pͥmo

Rn̄ſio auc duodeclarat

Primum

Arguit̉ ꝯ ou-

Opini.